ଏହି ଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ନିତ୍ୟ, ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ସାର। ସେ ମାନବ ଶରୀର ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ, ଉପନିଷଦର ଅଳୋକମୟ ବୈଷ୍ଣବ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ରବିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପରି ବିଦ୍ୟୁତ୍ କରୁଥିବା ମହା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା, ଏକମାତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ—ବାସୁଦେବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାରୁକା ରଥରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମୀପରେ ଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଦାରୁକାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ମୋ ପରି ଅର୍ଜୁନକୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଆଣ।" ଦାରୁକା ମନ ପରି ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏପରି ଅର୍ଜୁନ, ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବିବାହ କ୍ରିୟା କରି, ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମୁଁ କଣ କରିବି?" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—"ଓ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ମୋ ଲୋକକୁ ଯିବି; ତୁମେ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଯାଇ, ମୋ ଏଠି ଅଠ ପତ୍ନୀ—ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଆଣି, ସେମାନେକୁ ମୋ ଶରୀର ପାଖକୁ ପଠା।" ଅର୍ଜୁନ ଦାରୁକା ସହିତ ଦ୍ୱାରାବତୀ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆକାଶରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ୱର୍ଗଗମନକୁ ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯେଉଁ ମାନବ ଶରୀର ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ଓ ନାଶର କାରଣ, ସମସ୍ତ ରେଖାର ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରିଥିବା ପ୍ରତି, ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, ବାସୁଦେବର ସାର, ସେ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ମହା ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ସମୟରେ ଯାନ୍ତ୍ର କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରାବତୀର ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଓ ନାରୀମାନେ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି, ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଅକ୍ରୂର, ଏବଂ ଯଦୁ ବଉଁ ଅବର୍ଷ୍ଥମାନେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି, ନିତ୍ୟ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ରେବତୀ, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଅଙ୍କୁରି, ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ପାଇଁ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ରୁକ୍ମପୁତ୍ରୀ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହିତ, ଉଷା ଅନିରୁଦ୍ଧ ସହିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯଦୁବଉଁ ନାରୀମାନେ, ସେମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ପତିଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାରୁକା ଦିବ୍ୟ ରଥ 'ସୁଗ୍ରୀବ' ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦିବ୍ୟ ହାତୀ ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆସିଲେ। ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ, ସୁଧର୍ମା ସଭା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଲୋକକୁ ଉଠିଗଲା। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦ୍ୱାରାବତୀ ସହର ବଡ଼ ସାଗରରେ ବିଲିନ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ସେହି ଦିନ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ସୋଳେ ହଜାର ପତ୍ନୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚୋରମାନେ ସେମାନେକୁ ଅପହରଣ କଲେ। ଏହି ନାରୀମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଦେବୀ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ମହା ଋଷି ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଥିଲେ, ତେଣୁ ଋଷି ସେମାନେକୁ ବେଶ୍ୟା ଭାବେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କ ନମ୍ରତାରେ ଋଷି ସେମାନେକୁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟରେ ପତି ଭାବେ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଶାପ ଅନୁସାରେ ଚୋରମାନେଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ଚୋରମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋ ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ଏବଂ ଶ୍ରୀମାନ୍ୟତା ସବୁ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଚାଲିଗଲା; ଆଜି ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ।" ଏହିପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅସ୍ତ ରays ପରି, ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅପସାରିଗଲା। ଏପରି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ପୃଥିବୀର ଭାର ନାଶ ନିମିତ୍ତେ, ବାସୁଦେବ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରି, ମହା ଦେମନମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ଦୂର କରି, ନନ୍ଦ ଭ୍ରଜ, ଦ୍ୱାରାକା ଓ ମଥୁରାର ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜନମାନେକୁ କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ନିତ୍ୟ, ଯୋଗୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଧ୍ଧ ଲୋକରେ ସ୍ଥାପିତ କରି, ଦିବ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ସହିତ ସେଉଁଠି ବାସୁଦେବ ବସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ନିମ୍ନଲିଖିତ ପଦ୍ୟ ଆଛି—ସମସ୍ତ ଅବତାର ତାଙ୍କ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହା କ୍ରିୟା ପୃଥିବୀର ଭାର ନାଶ ପାଇଁ; ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି ପ୍ରଭୁ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅବତରିଥିଲେ। ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏତିହାସ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ; ଦୟାର ସାଗର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସଦା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଓ ଦେବୀ, ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କହିଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ କୃତ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ, ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ପାଇଥାଏ। ଏକ ମହା କିମ୍ବା ଅଳ୍ପ ପାପରେ ଭାରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ, ଶିଶୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃତ୍ୟ ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ। ଯିଏ ହରିଙ୍କୁ, ଦ୍ୱାରାକାରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ସହିତ ବସିଥିବା, ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମହା ଆଧିପତ୍ୟ ପାଇଥାଏ। ଯୁଦ୍ଧ, ବିପଦ, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ କିଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜୟୀ ହୋଇଥାଏ। ଯିଏ ଉପକୂଳରେ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଥାଏ। ବଡ଼ ବିପଦ କିମ୍ବା ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଏବଂ କାଶୀରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଭୟଙ୍କର କୃତ୍ୟାକୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ। ଅତିକଥା କିଏ କହିବ? ସମୟ ଓ ସମସ୍ତ ଜଳରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସରଳ ଭାବେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ—"କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବପୁତ୍ର, ହରି, ପରମ ଆତ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର; ଗୋବିନ୍ଦ, ଶରଣାଗତମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା, ଆମେ ଆବାର ଆବାର ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।