ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଏପରି ଘଟିଲା: ଯଦୁବଂଶର ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ, ଯେଉଁ ଲୋହା ମାଞ୍ଚ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଠାରୁ ବଜ୍ର ସମାନ କଠିନ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛଣ୍ଡ ଉପଜିଲା। ଏହି ମାଞ୍ଚର ଅତି ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା ଏକ ମାଛ ଗିଳିଗଲା। ପରେ ଏକ ଶିକାରୀ ସେହି ମାଛକୁ ଧରି ତାହାର ଗଭିରୁ ଲୋହା ଟୁକୁଡ଼ାକୁ ବାହାର କଲା ଏବଂ ତାହାରୁ ଏକ ବାଣର ତୀର ତିଆରି କଲା। ଏଉଁ ସମୟରେ, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ—ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ଭାରୁଣୀ ମଦ୍ୟପାନ କରି ମତାଳି ହେଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଅପମାନ କରି ଦୁର୍ବଚନ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାରେ ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିନ୍ନ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଏକ କାମନାତରୁ ଛାୟାରେ ଶୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶିକାରୀ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ରକ୍ଷକ ଭୂମିକା ନେଲା। ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି ତାଙ୍କର ନିଜ-ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଏହି ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ମାଞ୍ଚ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ନଷ୍ଟ କରି, ଏକମାତ୍ର ଦେବତା, ବହୁ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଛାୟାରେ ଶୁଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଚତୁର୍ବ୍ୟୂହ ରୂପେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଦୁଇ ଘୁଁଡ଼ି ମାଟିରେ ରଖି, ମାନବ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶିକାରୀ, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ, ହରିଙ୍କ ଅତି ଲାଲ ଅଂଗୁଳି, ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ପତାକା, ଅଙ୍କୁଶ ଚିହ୍ନିତ ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିଲା ଏବଂ ତାହାକୁ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲା। ସେମିତି ହେବା ସହିତ, ଶିକାରୀ ବୁଝିଲା ଯେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିଛି। ଭୟରେ କମ୍ପିତ, ହାତ ଜୋଡ଼ି, ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲା, “ମୋ ସମସ୍ତ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଅମୃତ ଭରା ହାତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ତୁମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହା।” ସେ ଶିକାରୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ଦେଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମାତ୍ର ପାଇପାରନ୍ତି, ଶାଶ୍ୱତ, ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦ ମୟ। ଏହି ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ମାନବ ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତ ପୁଅ ଓ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ, ପଞ୍ଚ ଉପନିଷଦ ମୟ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ନାୟିକାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକମାତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବାସୁଦେବ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାରୁକ ରଥ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦାରୁକଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ମୋ ସମାନ ଅର୍ଜୁନକୁ ଆଣ।” ସେ ଏକ ମନ ତୁଳ୍ୟ ତୀବ୍ର ରଥରେ ଚଢ଼ି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଏପରି, ଅର୍ଜୁନ ରାଣୀମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ବିବାହ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ହାତ ଜୋଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ କଣ କରିବି?” କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ମୋ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଯାଇ, ମୋ ଅଷ୍ଟପତ୍ନୀମାନେ—ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମୋ ଦେହ ପାଖକୁ ଆଣ।” ଅର୍ଜୁନ ଦାରୁକ ସହିତ ଶହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆକାଶରେ ଥିବା ସ୍ଥିତିରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ମାନବ ଦେହ—ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶର କାରଣ, ସମସ୍ତ ଶରୀରର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରିଥିବା, ଦୁଃଖ ରହିତ, ବାସୁଦେବ ସ୍ୱରୂପ—ତ୍ୟାଗ କରି, ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ମହାର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବେଳେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଧାନ ରାଣୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରାବତୀର ସମସ୍ତ ପୌରବାସୀ ଓ ନାରୀମାନେ ଅନ୍ତଃପୁର ଛାଡ଼ି, ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତେ—ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଅକୃର, ଯଦୁବଂଶର ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧମାନେ—ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ଶାଶ୍ୱତ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରେବତୀ, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ପାଇ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ତାଙ୍କର ପତି ଶଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି, ରୁକ୍ମପୁତ୍ରୀ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହିତ, ଉଷା ଅନିରୁଦ୍ଧ ସହିତ ଏବଂ ଯଦୁବଂଶୀ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ଦେହକୁ ପୂଜା କରି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ଅର୍ଜୁନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାରୁକ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ରତ୍ନମୟ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ। ପାରିଜାତ ଗଛ, ସୁଧର୍ମା ଦିବ୍ୟ ସଭା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଦେବତାମାନେ ନେଇ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗର ମହାସାଗରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲା। ଏହା ପରେ, ଶୋଳ ହଜାର ରାଣୀ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ଚୋରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ। ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ନାରୀମାନେ ଦେବୀ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମହାର୍ଷି ଅଷ୍ଟାବକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବେଶ୍ୟା ହେବେ; ପରେ ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶାପ ଅନୁସାରେ ଚୋରମାନେ ଧରି ନେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ଚୋରମାନେ ପାଖରେ ହାରି ଯାଇ, ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋ ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ସମସ୍ତ ବଳ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଚାଲିଗଲା; ଆଜି ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଶେଷ।” ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସଂଧ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।