ଅର୍ଜୁନ, ଏକ ପାଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ଶିଶୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିୟତିକୁ ଭେଟିଥିବା ଦେଖି, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ପୁଅକୁ ପুনଃଜୀବନ ଦେଇ ଆଣିବି।" ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ, ଅର୍ଜୁନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପିଲା ଉପରେ ଅନେକ ଜୀବନଦାୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଶୁର ଜୀବନ ଫେରିଲା ନାହିଁ। ଏହାରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବିଫଳ ହେବାରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଏ ସବୁ ଜାଣି, ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରି ଆସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଇଦେଉଛି।" ଏପରେ, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କୃଷ୍ଣ ଗରୁଡରେ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଚଢି, ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ଦେବୀ ସହ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନମୟ ପାଉଣି ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କଲେ। ନାରାୟଣ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତମେ କିପାଇଁ ଆସିଛ?" କୃଷ୍ଣ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ବେଦୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦିଅ।" ନାରାୟଣ ତାହାପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅମାନେ, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବବୟସରେ, ଦେଇଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଖୁସିରେ ଗରୁଡର କାନ୍ଧ ଉପରେ ସେମାନେକୁ ରଖି, ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ନିଜେ ଚଢି, ଦେବମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ଛଅଜଣ ପାଞ୍ଚବର୍ଷୀୟ ପୁଅ ଦେଇଦେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, "ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।" ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୋଳେ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ପୌତ୍ରମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅଗଣିତ। ଏଠି ଏହି ଶ୍ଳୋକ ମଧ୍ୟ ଅଛି: "ଆଠ ଶତ ପୁଅ, ଦଶ ହଜାର ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏହି ଅଗଣିତ ଯାଦବମାନେ ଦ୍ୱାରକା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀର ଭାର ଅନ୍ଧାରା କରିବା ଶଙ୍କାରେ, କୃଷ୍ଣ ଏହି ଯାଦବମାନେକୁ ଏକ ଋଷିର ଶାପ ଅବଲକ୍ଷଣରେ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଯୁବକ ନର୍ମଦା ନଦୀକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ। ଏଠି, ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ମହାର୍ଷି କଣ୍ବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସାମ୍ବକୁ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଜନାନୀ ରୂପେ ପରିଣତ କରି, ତାଙ୍କ ପେଟରେ ଏକ ଲୋହା ଗଦା ବାନ୍ଧି, ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ନମସ୍କାର କରି, "ଏହି ଜନାନୀ ପୁଅ ଜନ୍ମିବେ କି ଝିଅ?" ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଋଷି କୌଶଳ ଜାଣି, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେବେ।" ସମସ୍ତେ ଭୟଭିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ଘଟଣା ଓ ଋଷିଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଖବର କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଗଦାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପାଣିରେ ପେଲେ। ଏହି ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଗଦାର ମାନ୍ଦା ଶିଷ୍ଟାଂଶରୁ ଦିବ୍ୟ ଶଣ ଉଗିଲା, ଯାହା ଅଜାୟ ହେଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ମାଛ ଗଦାର ଅଂଶ ଗିଲିଲା; ଏକ ଶିକାରୀ ମାଛକୁ ଧରି, ତାହାର ପେଟରୁ ଲୋହା ଅଂଶ ନେଇ ଏକ ତୀର ମୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ। ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଯାଦବ—ବଳରାମ, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରେରିତ ୱାରୁଣୀ ମଦ ପିଇ ମତାଳ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏକାପରେ ଏକା ଅପମାନ କରି, ଅନେକ ଅପ୍ରିୟ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଆପସରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ନଷ୍ଟ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକ କାମନାରୁକ୍ଷ ଛାୟାରେ ଶୁଇଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶିକାରୀ ଧନୁଷ ତୀର ନେଇ ରକ୍ଷକ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଭଳି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସବୁ ନଷ୍ଟ କରି, ଏକମାତ୍ର ଦେବତା, ଅନେକ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଗଛ ଛାୟାରେ ନିଜ ଚରଣ ମାଟିରେ ରଖି, ଚତୁର୍ବିଧ ଯୁଦ୍ଧ ବିନ୍ୟାସରେ ନିଜକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ନିଜ ମାନବ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିବା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶିକାରୀ, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ, ହରିଙ୍କ ପଦମାର ଚିହ୍ନ—ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ଧ୍ୱଜ, ଅଙ୍କୁଶ ଦେଖି, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କଲେ। ଶିକାରୀ ତୁରନ୍ତ ଜଣାଇଲେ ଯେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘାୟ କରିଛି, ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, କମଳ ହାତ ଜୋଡି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, "ମୋର ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତୁ," କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ଅମୃତ ଭରା ହାତରେ ଉଠାଇ କହିଲେ, "ତୁମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ," ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ଦେଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅନନ୍ତ, ଫେରି ଆସିବା ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦ ରୂପ। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଜ ମାନବ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି, ସମସ୍ତ ପୁଅ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢି, ଏକ ଏକାକୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବମାନେ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘିରି ରହିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶତ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦାରୁକ ରଥରେ ଚଢି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। କୃଷ୍ଣ ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ଅର୍ଜୁନ, ଯେଉଁଠି ଆଗରୁ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଣ।" ଦାରୁକ ମନର ତୀବ୍ର ରଥରେ ଚଢି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ରାଣୀମାନେ ସହିତ ରଥରେ ଚଢି, ବିବାହ କ୍ରିୟା କରି, ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି?" କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଉଛି। ତୁମେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇ, ମୋ ଏଠି ଅଟ୍ଟ ଭାର୍ଯ୍ୟା—ରୁକ୍ମିଣୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ସେମାନେକୁ ମୋ ଶରୀର ପାଖକୁ ପଠା।" ଅର୍ଜୁନ ଦାରୁକ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।