ଏହିଠାରେ, ଶିଶୁପାଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବହୁତ ଅଭିଯୋଗ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ବାକ୍ୟ କହିଲେ। ତା'ପରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିଶୁପାଳଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ତିନି ଜନ୍ମର ଶେଷରେ, ଶିଶୁପାଳ ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ଦନ୍ତବକ୍ର କୃଷ୍ଣ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ରଥ ଚଢ଼ି ମଥୁରାକୁ ଯାଇଲେ। ମଥୁରା ନଗର ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ, ଯମୁନା ତୀରରେ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଘାତରେ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିଯାଏପରି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍ ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେହି ଶାଶ୍ୱତ ଆନନ୍ଦ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏଭଳି, ଜୟ ଓ ବିଜୟ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କ ଲୀଳା ପାଇଁ ଏହି ଭୂଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ତିନି ଜନ୍ମରେ ଭଗବାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ବଧ ହେଇ, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତା'ପରେ, କୃଷ୍ଣ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଯମୁନା ଅତିକ୍ରମ କରି, ନନ୍ଦବ୍ରଜକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପୂର୍ବତନ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଆଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଗୋପମାନେ, ଓ ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ମଣି, ମୁଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ ତୀରର ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନରେ, ପବିତ୍ର ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ବେସାମରେ, କେଶବ ଦିନ ରାତି ଗୋପୀମାନେ ସହ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଗୋପବେଶ ଧାରଣ କରି, କୃଷ୍ଣ ଦୁଇ ମାସ ଧରି ସେଠାରେ ରହିଲେ, ପ୍ରେମ ରସରେ ବନ୍ଧା, ଆନନ୍ଦ ଖେଳରେ ବିଲୀନ ହେଲେ। ତା'ପରେ, ନନ୍ଦ, ଗୋପମାନେ, ପୁଅ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଗାଈ, ପକ୍ଷୀ, ପଶୁମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ପାଇଲେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଚଢ଼ି, ପରମ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ନନ୍ଦବ୍ରଜବାସୀମାନେଙ୍କୁ ପରମ ନିର୍ମଳ ଧାମ ଦେଇ, ଦ୍ୱାରକା ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବମଣ୍ଡଳ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେଠାରେ, ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ଅକୃରୁର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତିଦିନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ସୋଳେ ହଜାର ରାନୀ ଓ ଅଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ମହିଷୀଙ୍କ ସହ, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତିଧାରୀ, ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଳା ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଗୃହରେ, ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ବିଛନା ଉପରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଶ୍ରୀରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶିଶୁକାଳର ବନ୍ଧୁ ଓ ଅତି ଦରିଦ୍ର ଥିଲେ, ଭିକ୍ଷାରେ ହାତଭରି ଚାଉଳ ମିଳିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦ୍ୱାରକାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରରେ କିଛି ସମୟ ନିରବ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣି, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ, ତାଙ୍କ ବାମହସ୍ତ ଧରି, ଅନ୍ୟ ଏକ କକ୍ଷରେ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସାଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୟରେ କାଁପୁଥିବା ବେଳେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଆଣିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶର ପାଣି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ପୌରାଣିକ ପଦ୍ଧତିରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ହାତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭିକ୍ଷାରେ ପାଇଥିବା ଚିଉଡ଼ା ନେଇ, ହସି ହସି ଖାଇଲେ। ଏହି ଚିଉଡ଼ା ଖାଇଥିବା ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଗଣିତ ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଲାଭ କଲେ। ଏପରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘କୃଷ୍ଣ ମୋତେ କିଛି ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ’—ଏବଂ ସ୍ୱନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ, ଅପାର ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ଦେଖି, ‘ଏହା ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ମିଳିଛି’ ବୋଲି ଅନ୍ତରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ, ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ବହୁତ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଏବଂ ସେହି କୃପାରେ ପରମ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତା'ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଚକ୍ରବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶରୁ ନିଷ୍କାସିତ କଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ନକୁଳ, ସହଦେବ ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ମିଶି, ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଏଠାରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ରହିଲେ, ଏବଂ ଏକ ବର୍ଷ ମାଛ୍ୟ ରାଜା ବିରାଟଙ୍କ ରାଜମହଳରେ ଗୁପ୍ତବେଶରେ ରହିଲେ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ସାଥୀ ଭାବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ସହିତ, ପବିତ୍ର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସାରଥୀ ଭାବେ ରହି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରାଜା ସହିତ ଏକାଦଶ ଅଖଣ୍ଡନୀ ସେନାକୁ ବଧ କଲେ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ରାଜ୍ୟରେ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ଭୂମିର ଭାର ହଟିଗଲା, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଏକ ଦିନ, ଗୋଟିଏ ବେଦପାଠୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଅବସ୍ଥାର ମୃତ ପୁଅକୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ରଖି, ବହୁତ କ୍ଷୁଭ୍ଧ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଅଭିଯୋଗ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଅଭିଯୋଗ ଶୁଣି ନିରବ ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, ‘ମୋର ପୂର୍ବରୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ମରିଥିଲେ, ଏହା ଛଅଟିଏ। ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଏହାକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ଏଠାରେ ମରିଯିବି।’ ଏହି ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶୋକରେ ଦେଖିଲେ। ଅର୍ଜୁନ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ମୃତ ଶିଶୁ ଦେଖି, ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ‘ମୁଁ ତୁମର ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବି’ ବୋଲି ବଚନ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଆଶ୍ୱାସନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।