ଗରୁଡ଼, କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରତି ଅନୁକୂଳତା ଦେଖାଇ, ସେମାନେଙ୍କୁ ଏଭଳି ପ୍ରହାର କଲେ ଯେ, ଯେପରି ଝଡ଼ ଘାସର ତିନିକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦିଏ। ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ ଓ ସ୍ୱାମୀ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତପି, ଏକାଏକି ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ବଜ୍ରକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ, ସେଇ ବଜ୍ରକୁ ଏକ ହାତରେ ସହଜରେ ଧରିନେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ନାଗରାଜଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ତଳକୁ ଅସିଗଲେ। ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ହାତ ଯୋଡ଼ି, ମସ୍ତକ ନମାଇ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ: "ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ପାରିଜାତ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଆଗରେ ତୁମେ ଏହା ମୋତେ ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲ। ତେବେ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟଲୋକରେ କିପରି ରହିପାରିବ?" ତାପରେ ମହାଦେବ କହିଲେ: "ତାହାପରେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମର ଗୃହରେ ଶଚୀ ତୁମର ଅତିପ୍ରିୟା ଥିବା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ।' ପାରିଜାତ ଫୁଲ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ନଦେଇ, ପୁଲୋମା ନନ୍ଦିନୀ ଶଚୀ ନିଜ ମସ୍ତକରେ ଧରିଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ପାରିଜାତ ନେଇଛି; ମୁଁ ଏହା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି। ବସବ, ମୁଁ ପାରିଜାତକୁ ତୁମ ଗୃହରେ ରଖିଦେବି; ତେଣୁ ଆଜି ଏହା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେବମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଇବି; ସେଯାଏଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାରିଜାତ ମୋ ନିବାସରେ ରହୁ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି, ଶକ୍ର, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଏହାକୁ ନେଇପାରିବ।'" ମହାଦେବ କହିଛନ୍ତି: ଏପରି କହି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ବଜ୍ରକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବମାନେଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ଦିବ୍ୟନଗରୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ରାଣୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଋଷିମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶ୍ରୀହରି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ରଖି, ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ରାତିବେଳେ ମଧୁସୂଦନ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଘରେ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହିତ ବସି, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର ପଦ୍ମପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିବାହ କଥା ରୂପେ 'ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ବିବାହ ବ୍ରିତ୍ତାନ୍ତ' ନାମକ ଦୁଇଶେଏକାଉନଶିଅଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟୁଟ ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି। ଏହାପରେ ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର କହିଲେ: କାଶୀର ରାଜା ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ ବାରାଣସୀରେ ବାର୍ଷିକ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଏକାନ୍ତରେ ଉପବାସ ଓ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ମହେଶଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟା ସମୟରେ, ସେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରୁ ଜଳିଥିବା ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହାରେ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଶୂଳପାଣି ଉମାପତି ତାଙ୍କୁ 'ବର ଚାହିଁ' ବୋଲି କହିଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ କହିଲେ, "ହେ ଦୟାମୟ ଶିବ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାୟକ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ମୋତେ ବାସୁଦେବ ସମାନ ରୂପ ଦିଅ।" ଶିବ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଚାରିହାତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମଧାରୀ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ଚକ୍ଷୁ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସମ କିରିଟ, ରମ୍ୟ ବାଳ, ପୀତାମ୍ବର, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଦେଲେ। ଏହିଭଳି ରୂପ ପାଇ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ନିଜକୁ "ମୁଁ ବାସୁଦେବ" ବୋଲି ଘୋଷଣା କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କଲେ। ଏକଦିନ ନାରଦ ଦେବ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେଖି, କହିଲେ: "ବାସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିବା ବିନା ବାସୁଦେବ ପଦ ମିଳେନାହିଁ।" ଏହି ଶୁଣି ବେଳେ ବେଳେ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୱଜ ଥିବା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଳୀ ସେନା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାରରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ବସି, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଦୂତ ପଠାଇ କହିଲେ: "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛି; ତୁମେ ମୋତେ ଜିତିପାରିଲେ ମାତ୍ର ବାସୁଦେବ ପଦ ଦାବି କରିପାରିବ।" ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଶୁଣି, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଚାରିହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧରି, ସେନା ସହିତ ରଥରେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏବେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧରି, ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଳୟ ସମ ତୀରରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ପଦାତି ଭର୍ତ୍ତି ବଡ଼ ସେନାକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏକ ତୀରରେ କୃଷ୍ଣ ଖେଳ କରିକି, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ହାତରେ ଲାଗିଥିବା ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରରେ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ମୁଣ୍ଡ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛେଦ୍ଧ କରି, ବାରାଣସୀ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି କାଶୀବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚକିତ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦଣ୍ଡପାଣି, ମାତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଓ ଯମର ଆଜ୍ଞାରେ, ପରିବାର ପୁରୋହିତଙ୍କ ସୁପରିଶରେ, ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ବଡ଼ ଶୈବ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଶିବ, ପ୍ରୀତିବଶରେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାହେଶ୍ୱରୀ କୃତ୍ୟା ଦେଲେ। କାଶୀର ରାଜା ଦଣ୍ଡପାଣି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଆଗୁନିରେ ଘେରା, ଦୂର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ କେଶ, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ବିକଟ ଅଗ୍ନିମୁଖ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭସ୍ମ ଲିପ୍ତ, ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦେବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିବା ଏହି ମାହେଶ୍ୱରୀ କୃତ୍ୟାକୁ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପତ୍ନୀ, ପରିବାର ସହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ସେଇ ଭୟଙ୍କରୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା, ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଦହି, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ବିନାଶର ମେଘ ଧ୍ୱନି ସହିତ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଳୟ ଆସିଗଲା ବୋଲି ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।