ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ତାଙ୍କର ସେବକମାନେ ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପାରିଜାତ ଫୁଲଗୁଡିକ ଦେବୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ । ଶଚୀ, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ, ସେଇ ଫୁଲଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ନିଜର କଳା, ନିର୍ମଳ କେଶରେ ସେ ଫୁଲଗୁଡିକୁ ବାନ୍ଧିଲେ । ଏଠିରେ ଶଚୀ, ଶ୍ରୀମତୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲେ । ସେ ଭାବିଲେ, "ଏହି ମହିଳା ମାନବୀ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ, ଏହି ଶୁଭ ପାରିଜାତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ।" ଏହି ଭାବନାରୁ ଶଚୀ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଫୁଲ ଦେଇଲେ ନାହିଁ । ଏହି ଅବହେଳାରେ ସତ୍ୟଭାମା ରାଗରେ ଭରିଯାଇ, ରାଜମହଳ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରେ ଗଲେ । ତାଙ୍କ ଅଖି ଅଳି ଫୁଲ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା । ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ, "ହେ ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଶଚୀ ପାରିଜାତ ନେଇ ଅତି ଅହଂକାର କରୁଛନ୍ତି । ସେ ମୋତେ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ଗୋବିନ୍ଦ, ନିଜେ ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି ।" ମହାଦେବ କହିଲେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବାସୁଦେବ, ନିଜେ ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଉଖାଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ରଖିଦେଲେ । ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ାକୁ ଆରୋହଣ କରି, ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ଏବଂ ମାରୁତ ଗଣଙ୍କୁ ସହିତ, କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଏୟରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ । ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଘେରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେମାନେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମେଘ ଯେପରି ଅସ୍ତ୍ର-ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଲେ । ଗରୁଡ଼ା, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପକ୍ଷପାତରେ ଦେବତାମାନେକୁ ବଡ଼ ବାତାସ ପରି ତାଳି ଦେଲେ । ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ବଡ଼ ରାଗରେ, ତାଙ୍କ ଦାହଜ୍ୱଳିତ ବଜ୍ରକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । କୃଷ୍ଣ ସହଜରେ ଏହି ବଜ୍ରକୁ ଏକ ହାତରେ ଧରିଲେ । ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନାଗରାଜ ଏୟରାବତରୁ ଅବତରିଲେ । ତାଙ୍କର ହାତ ଜୋଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଠାରେ ଠିଆ ହୋଇ, ଭୟକମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ, "ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ପାରିଜାତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ । ଏହି ଗଛ ତୁମେ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲ । ତେଣୁ ଏହା କିପରି ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହିପାରିବ ?" ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ହସି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମ ଘରେ ଶଚୀ ମୋର ପତ୍ନୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ । ଶଚୀ, ପୁଲୋମାନନ୍ଦିନୀ, ପାରିଜାତ ଫୁଲ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ନିଜେ ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧିଥିଲେ । ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ପାରିଜାତ ନେଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି ।" "ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ପାରିଜାତ ତୁମ ଘରେ ରଖିଦେବି । ଏହି କାରଣରୁ ଆଜି ଏହି ଗଛ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଗଛ ଭୂମିରେ ପଠାଯିବ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଗଛ ମୋଘରେ ରହିବ । ପରେ ତୁମେ ଚାହିଲେ ନେଇପାରିବ ।" ଏପରି କହି, ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଫେରାଇଦେଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର 'ତଥାସ୍ତୁ' ବୋଲି, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ନିଜ ଦିବ୍ୟନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ । କୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସହିତ, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ବସି, ଋଷିମାନେଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ନିଜ ପ୍ରିୟା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପାଖରେ ପାରିଜାତ ଦିବ୍ୟବୃକ୍ଷକୁ ରଖି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହରି ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ । ରାତିରେ, ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଗୃହରେ ବସି, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ । ଏପରି ଭାବେ, ପଦ୍ମପୁରାଣର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡରେ, ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥାରେ 'ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ବିବାହ ବୃତ୍ତାନ୍ତ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା । ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ: କାଶୀର ରାଜା ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ବାସୁଦେବ ବାରାଣସୀରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଏକାନ୍ତରେ ଉପବାସ କରି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ । ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ସମୟରେ, ନିଜ ଅଖିର ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ । ପରେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଉମାପତି ଶିବ ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, "ବର ମାଗ" ବୋଲି କହିଲେ । ପୌଣ୍ଡ୍ରକ କହିଲେ, "ହେ ଦୟାମୟ ଶିବ, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ନାଥ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ମୋତେ ବାସୁଦେବ ସମ ଆକୃତି ଦିଅ ।" ଶିବ ତାଙ୍କୁ, ଚାରିଟିଏ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ଚକ୍ଷୁ, ବାସୁଦେବ ସମ କିରୀଟ, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ପିତାମ୍ବର, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଓ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ଏହି ଭାବରେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ନିଜକୁ "ମୁଁ ବାସୁଦେବ" ବୋଲି ଘୋଷଣା କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ମୂଡ଼ିତ କଲେ । ଏକଦିନ ଦେବଲୋକରେ ନାରଦ ଏହି କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ଠାରେ ଆସି କହିଲେ, "ବାସୁଦେବପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଜୟ କରିବା ବିନା, ବାସୁଦେବ ତୁମେ ହେବା ଅସମ୍ଭବ ।" ଏହି ଶୁଣି ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ତୁରନ୍ତ ଗରୁଡ଼ ଝଣ୍ଡା ଲାଗିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଗୋପୁରେ ରହି, ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଚାଲେଞ୍ଜ କଲେ, "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛି; ମୋତେ ଅଜୟ କରିବା ବିନା ବାସୁଦେବ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।" ଏହି ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଦ୍ୱାରକା ଦ୍ୱାର ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେଠାରେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ରଥରେ ବସି, ଚାରି ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରି ଦେଖିଲେ । ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଉଠାଇ, ଅଗ୍ନିପରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ପଦାତି ଦଳକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ । ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ହାତରେ ଲଗାଯାଇଥିବା ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଚେଦ କଲେ । ଶୁଦ୍ଧ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ସଜିତ ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟି, ଭୂମିରେ ବାରାଣସୀ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ପକାଇଦେଲେ । ଏହା ଦେଖି, ସମସ୍ତ କାଶୀବାସୀ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ, କଣ ଘଟିଗଲା ବୋଲି ଅବାକ୍ ଓ ଭୟାକୁଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ ।