ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେମନ ନରକା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ କୌଣସି ଦାୟା ଚାହେଁ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ନରକା। ତଥାପି, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାୟା ଚାହେଁ।” ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଦିନରେ, ଯେମାନେ ଶୁଭ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ କେବେ ନରକକୁ ଯିବେ ନାହିଁ—ଏହା ହେଉ। ଭୟ ଦୂର କରିବାରେ ମହାଦେବ କହିଲେ, ‘ତଥାସ୍ତୁ।’ ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ଦାୟା ପ୍ରଦାନ କଲେ। ତାପରେ, ନରକା ହରିଙ୍କ ଚରଣକୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁ ଚରଣ ଶରତ ରାତିର ପଦ୍ମପରି ଚମକୁଥିଲା, ବଜ୍ରମଣି ଓ ବିଦଳା ମଣିର ଗୁଂଟିରେ ଶୋଭିତ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ଚରଣକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ନରକା, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ପରି ଦିଗ୍ଦୂର୍ବଦ୍ଧ ହେବାକୁ ପାଇଲେ। ଦେବମାନେ ହୃଦୟରେ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ମହାଋଷିମାନେ ଷ୍ଟୁତି କରିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ନରକାଙ୍କ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ରତ୍ନ, ଦେବୀଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ, ଏବଂ ଉଚ୍ଚୈ:ଶ୍ରବାସ ଘୋଡ଼ା ଜବରଦସ୍ତ ଭାବେ ନେଇଲେ। ଏୟରାବତ ହାତୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପର୍ବତ ରତ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ରବ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନରକା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତି, ଷୋଳେ ହଜାର ମହିଳାଙ୍କୁ ନେଇ ଗଲେ। ସେମାନେ ନରକାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବନ୍ଦି ଥିଲେ। ଶତ କାମଦେବ ପରି ଚମକୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ଏକାଧିକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମହିଳାଙ୍କୁ ରିତି ଅନୁଯାୟୀ ହାତ ଧରିଲେ। ନରକାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ଶରଣ ନେଇଲେ, ନରକାଙ୍କ ହନନ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ। ସେମାନେ କଥା ଦେଇଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ମହିଳାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ନିବାସ କରାଇଲେ। ଏହି ମହିଳାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ, ଦେବଦୂତମାନଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସାଇଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇ ଦେବୀ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କୃଷ୍ଣ ଗରୁଡ଼ାରୁ ତଳେ ଉତରିଲେ। ତାଁକୁ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ମାଆ ଆଦିତି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ, ଅଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସମ୍ୟକ୍ ଭାବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ସତ୍ୟଭାମା, ପ୍ରଶଂସିତ, ଶଚୀଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସତ୍ୟଭାମା ସୁବିଧାଜନକ ଭାବେ ବସିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ପରିଜାତ ର ଦୂତମାନେ ଚମକୁଥିବା ଫୁଲ ଆଣିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦିପନାରେ, ସେମାନେ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଶଚୀ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ନିଜ କଳା କେଶରେ ବାନ୍ଧିଲେ। ଏଠାରେ, ଶଚୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ। ଭାବିଲେ, “ଏହି ମହିଳା ଅଯୋଗ୍ୟ, କେବଳ ମାନବ; ଏହି ଶୁଭ ଫୁଲ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।” ତେଣୁ ଫୁଲ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେଲେ ନାହିଁ। ସତ୍ୟଭାମା ରାଜପାଳିକୁ ଛାଡ଼ି, ରୋଷରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆସି, ଲୋଟସ ନୟନରେ କହିଲେ, “ହେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଶଚୀ ପରିଜାତ ଉପରେ ଗର୍ବିତ; ମୋତେ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଗୋବିନ୍ଦ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧିଲେ।” ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବଳୀୟ ବସୁଦେବ ପରିଜାତ ଗଛକୁ ଉପଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ରଖିଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦ୍ୱାରକାର ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ରାଜା, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଅଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତମାନେ ସହ ରୋଷରେ ଏୟରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, କେଶବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଘେରିଲେ। ଏହି ଦେବମାନେ ମେଘ ପର୍ବତ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଥିବା ପରି, ଅସ୍ତ୍ରର ବୃଷ୍ଟି କଲେ; କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଚକ୍ରରେ କଟିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼ା, ରୋଷରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପବନ ଘାସକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥିବା ପରି ସେମାନେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଏକାଉଁ ନିକ୍ଷେପ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ବଜ୍ରକୁ ଏକ ହାତରେ ଧରିଲେ, ଅତି ସହଜରେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ, ନାଗରାଜ ଏୟରାବତରୁ ତଳେ ଉତରି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ହାତ ଜୋଡି ଷ୍ଟୁତି କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ପରିଜାତ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ତୁମେ ଏହି ଗଛକୁ ଆମକୁ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିପରି ରହିପାରିବ?” ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ୟଭାମା, ମୋ ଜୀବନୀ, ତୁମ ଘରରେ ଶଚୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଛି। ପରିଜାତ ଫୁଲ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେଇ ନାହିଁ; ଶଚୀ, ପୁଲୋମାଙ୍କ କନ୍ୟା, ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଫୁଲ ବାନ୍ଧିଛି—ତୁମ ପ୍ରିୟା। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ପରିଜାତ ନେଇଛି; ମୁଁ ଏହି ଫୁଲ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଅଶ୍ୱାସନ ଦେଇଛି। ମୁଁ ପରିଜାତ ତୁମ ଘରରେ ରଖିବି; ତେଣୁ, ଆଜି ପରିଜାତ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଦେବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଏହାକୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଇବି; ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପରିଜାତ ମୋ ଆଶ୍ରମରେ ରହୁ।