ଏକ ଦିନ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଚିରିଦେଲେ; ହାତୀ ଓ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡାମାନଙ୍କର ଗଳା କାଟିଦେଲେ। ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବିଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ; କିଛି ଦାନବ ଚକ୍ରରେ, କିଛି ତୀରରେ ବିନାଶ ହେଲେ। କିଛି ଦାନବମାନେ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସଂହତ ହେଲେ; ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ ହେଲେ। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୂମିକାରେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଫାଟିଯାଏ, ସେପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ହତ୍ୟା କରି ପୃଥିବୀକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ପରମପୁରୁଷ ତାହା ପରେ ବଡ଼ ଶଂଖ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଉଡ଼ାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦାନବ ନରକା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ନରକା ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି, କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗଲେ; ଦୁଇ ଦିଗରୁ ହଜାର ହଜାର ତୀର ବର୍ଷା ହେଲା, ମেঘ ଝଡ଼ ପରି। ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଅନନ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ରକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ନରକାଙ୍କର ଧନୁ କାଟିଦେଲେ; ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ନରକାଙ୍କ ଚୌଡ଼ା ଛାତିରେ ମାରିଦେଲେ। ମହାଦାନବ ନରକା, ଏହି ଶସ୍ତ୍ରରେ ହୃଦୟ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଇ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭୂମିରେ ଗୁଞ୍ଜି ଝଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଭୂମିର ଉନ୍ମତ୍ତ ଅନୁରୋଧରେ ଦାନବକୁ କହିଲେ, "ବର ଚୟନ କର।" ନରକା, ଗରୁଡ଼ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୁଁ ନରକା, କୌଣସି ବର ଚାହେଁ ନାହିଁ; ତଥାପି ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଚାହେଁ।" ସେ କହିଲେ, "ହେ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ଦିନରେ, ଯେମାନେ ସୁଭ ନୌସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ କଦାପି ନରକକୁ ଯିବେ ନାହିଁ—ଏହା ହେଉ, ଭୟ ଦୂର କରିବା ମଧୁସୂଦନ।" ମହାଦେବ କହିଲେ: "ତଥା ହେଉ।" ଗୋବିନ୍ଦ, ପ୍ରଭୁ, ସେହି ବର ଦେଲେ। ତାପରେ ହରିଙ୍କ ଚରଣ, ଶରତ ଦିନର ପଦ୍ମ ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବଜ୍ରମଣି ଓ ବିଦଳାକ୍ଷୀ ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାହା ଦେଖି ଭୂମିପୁତ୍ର ନରକା ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଦେଇ, ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଦେହ ଲାଭ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହୃଦୟ ଭରି ଗଲେ; ଫୁଲ ମେଘ ପରି ବର୍ଷା କଲେ, ମହାଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। କୃଷ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ନରକାଙ୍କ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଣିମାଣି, ଦିବ୍ୟ ମାତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ଉଚ୍ଚୈ:ଶ୍ରବାସ ଘୋଡାକୁ ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବରେ ନେଇଲେ। ଏରାବତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ, ଜ୍ୱାଳାମୟ ମଣିପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଧନ, ସବୁ କୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତାକୁ ଦେଲେ। ପୂର୍ବରୁ ନରକା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ଶୋଳେ ହଜାର କନ୍ୟାକୁ ଚୋରି କରି ନେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ନରକାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବନ୍ଦି ହେଉଥିଲେ; କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତ କାମଦେବ ପରି ଚହାଲି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବର ଚୟନ କଲେ—ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପ୍ରଭୁ। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗୋବିନ୍ଦ, ପରମପୁରୁଷ, ଏକାକି ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପରମ୍ପରାନୁସାରେ ହାତ ଧରିଲେ। ତାପରେ ନରକାଙ୍କ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଆଗକୁ ଆଣି, ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣେ ଆସିଲେ—ନରକା ନିହତ କରିଥିବା କୃଷ୍ଣ, କୃପାର ସମୁଦ୍ର। ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଦର ଦେଖାଇ, ସମସ୍ତ ମହିଳାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ, ଦେବଦୂତମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟା ସହିତ ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଦେବୀ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗରୁଡ଼ରୁ ସତ୍ୟା ସହିତ ଉତରିଲେ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କ ମାତା ଅଦିତିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ; ଅଦିତି, ଜନନୀ ପରି ଆଶ୍ଲେଷା କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ; ଅଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠି, ପରମପୁରୁଷକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ; ସତ୍ୟଭାମା, ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ଶାଚୀଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସତ୍ୟଭାମା ସୁବିଧାପୂର୍ବକ ବସିଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ପରିଜାତ ଦେବୀଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ ଆଣିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉନ୍ମତ୍ତ ଅନୁରୋଧରେ, ସେମାନେ ଦେବୀ ଶାଚୀଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଫୁଲ ଦେଲେ; ଶାଚୀ, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିରେ, ତାହା ନେଇଲେ। ତାଙ୍କର କଳା, ଶୁଭ୍ର କେଶରେ ଫୁଲ ବାନ୍ଧିଲେ; ଏଠି ଶାଚୀ, ପ୍ରଭାଶାଳୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରହ କଲେ। ଭାବିଲେ, "ଏହି ମହିଳା ଅଯୋଗ୍ୟ, କେବଳ ମାନବୀ; ଏହି ଫୁଲ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ," ଏହି ଫୁଲ ଦେଲେନି। ସତ୍ୟଭାମା, ରାଜପାଳିକୁ ଛାଡ଼ି, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ତାଙ୍କର ପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଲୋଟସ ପରି ଆଖିରେ କହିଲେ—"ହେ ଯଦୁମୁଖ୍ୟ, ଏହି ଶାଚୀ ପରିଜାତ ଫୁଲରେ ଅଭିମାନ କରିଛି; ମୋତେ ଦେଲେନି, ଗୋବିନ୍ଦ, ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ବାନ୍ଧିଲା।" ମହାଦେବ କହିଲେ: ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବଳଶାଳୀ ବାସୁଦେବ ପରିଜାତ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ରେ ରଖିଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ଦେବକୀପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଗଲେ। ଏହି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଅଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତମାନେ ସହିତ କ୍ରୋଧରେ ଏରାବତରେ ଚଢ଼ି, କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଗଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ। ମେଘ ପରି ଉପଡ଼ି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଚିରିଦେଲେ।