ନରକାସୁର, ତାଙ୍କର ମାୟାବଳୀ ସଭାରେ ରହି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଆକାଶରେ ଥିବା ଦେବନଗରୀରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ରହିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। କୃଷ୍ଣ, ନରକାସୁରଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦ କରିବାକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଭାବିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ତାପରେ, ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ସହିତ କୃଷ୍ଣ, ମୁନିମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାପ୍ରାପ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି ଦାନବମାନଙ୍କର ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ଆକାଶରେ ରବିମଣ୍ଡଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ସହର ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଅନେକ ଦାନବ ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏହି ସହର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଭେଦ୍ୟ; ଏହାର ଦୁର୍ଗଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ତିଆରି କଲେ। ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅନ୍ଧକାର ଚିରିଗଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ହଟାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ-ଶତ, ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିଲା ଶୂଳ, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି, ଗଦା ଓ ମୁଷଳ। ସେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଯେପରି କୁଏଁ ଆଗୁଣକୁ ଛୁଏ, ସେପରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତେବେ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି ଜ୍ୱାଳାମୟ ବାଣରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଲେ; ହାତୀ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଗଳା କେବଳ ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। କିଛି ଦାନବ ଚକ୍ରରେ, କିଛି ବାଣରେ, କିଛି ଗଦାରେ ବଧ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଭୂମିରେ ଚିତିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରି, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ମହାଶଙ୍ଖ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଧ୍ୱନି କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନରକା ତାଙ୍କର ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର, ବିକଟ ଓ କପାଳକୁ ଉଠାଇବା ପରି ଥିଲା। ଉଭୟ ପକ୍ଷରୁ ହଜାର-ହଜାର ବାଣ ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ମେଘର ଝରା ପରି। ତେବେ, ସନାତନ ବାସୁଦେବ ଏକ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ନରକାଙ୍କ ଧନୁ କାଟିଦେଲେ; ଏବଂ ଏକ ମହାଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନରକାଙ୍କ ଚୌଡ଼ା ଛାତି ଉପରେ ମୁକ୍ତି କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ନରକାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭେଦିଗଲା, ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ—ଏକ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଅଟଳ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ପରି। ତାପରେ, ଭୂମି ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, କୃଷ୍ଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ବର ଚାହିଁ।" ତାହାପରେ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ନରକା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ନରକା, ମୋତେ କିଛି ବର ଦରକାର ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ଉତ୍ତମ ବର ଚାହିଁବି।" "ହେ କୃଷ୍ଣ, ଭଗବନ୍ତ, ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ଦିନରେ, ଯେମାନେ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଏହି ଭୟ ହରଣ କର।" ମହାଦେବ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ବର ପ୍ରଦାନ କଲେ। ତାପରେ, ଶରତ୍କାଳୀନ କମଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହରିଙ୍କ ପାଦକୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଥିରେ ବଜ୍ର ମଣି ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣି ଅଙ୍ଗଦ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନେ ଯାହାର ପୂଜା କରନ୍ତି, ଭୂମିପୁତ୍ର ନରକା ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ସଦୃଶ ଲାଭ କଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଘଟଣାରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। କୃଷ୍ଣ, କମଳନୟନ, ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ମାତୃଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ା ଦଳବଳରେ ନେଇଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ, ଏୟାରାବତ ହାତୀ ଓ ଜ୍ୱଳମାନ ପର୍ବତ ମଣି, ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ନରକାସୁର, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରି, ଷୋଳହ ହଜାର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଅବରୁଦ୍ଧ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ କାମଦେବଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରାଏପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବୀର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସେଉଁଠି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ତକ୍ଷଣାତ୍, ଗୋବିନ୍ଦ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ପରମ୍ପରାନୁସାରେ ହାତ ଧରିଲେ। ତାପରେ, ନରକାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଦୟାର ସାଗର ଓ ନରକାଙ୍କ ବଧକାରୀ। ସେମାନଙ୍କ ଅନୁରୋଧକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ, ଦୂତମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଦ୍ୱାରକାରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସତ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ କେଶବ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେବଲୋକକୁ ମାତୃଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନାର୍ଥ ଗଲେ। ଦେବତାପତିଙ୍କ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜନାର୍ଦନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ରୁ ଅବତରଣ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ସନ୍ତାନପ୍ରତି ମାତୃସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନେ ବସାଇ, ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ; ଏହି ପୂଜାରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ। ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କଲେ; ସତ୍ୟଭାମା ମହିମାମୟୀ ଶଚୀଙ୍କ ଘରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ସତ୍ୟଭାମା ସୁଖରେ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାରିଜାତ ଦୂତମାନେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଲ୍ଲିକା ପୁଷ୍ପ ଆଣି ଦେଲେ।