ମହାଦେବ କହିଲେ— ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଜାମ୍ବବାନ୍ତ ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ, ସମ୍ମାନର ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ହେ କେଶବ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି, ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା। ହେ ଦେବକୀନନ୍ଦନ, ମୁଁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରୁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି, ତାହା ଆପଣ ନିଜେ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ମୂଢ଼ତାବଶତଃ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ଏହିପରି ଭ୍ରମରେ ମୋର କୃତ୍ୟକୁ ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଦୟାସାଗର, ହେ ନିତ୍ୟ, ମୋତେ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଜାମ୍ବବାନ୍ତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ସିଂହାସନରେ ବିଶ୍ରାମ କରାଇଲେ। ସେ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଯଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ-ପଦ ଧୋଇ ମଧୁପର୍କ ବିଧିରେ ପୂଜା କଲେ। ପରେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯଥାଚାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଝିଅ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମ୍ବବତୀ ଓ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ ଓ ପ୍ରୀତିରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ତଙ୍କୁ ପରମ ମୁକ୍ତି ଦାନ କଲେ। ଏପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଗୁହାଠାରୁ ବାହାରି ଦ୍ୱାରକାପୁରୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦ୍ୱାରକାରେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦର୍ଶନ କରାଯାଏ; ସେହି ଦିନ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗରୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ କହାଯାଏ। ଏହି ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟେ ଶିତଳ କିରଣ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖନ୍ତି ଓ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମିଥ୍ୟା ଅପବାଦରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭନ୍ତି। ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ତିନି ଝିଅ— ସୁଲକ୍ଷମଣା, ନଗ୍ନଜିତି ଓ ଶୁଶୀଳା— ଏହି ତିନିଜଣେ ଶୁଭ ମୁଖମଣ୍ଡଳା ଅପୂର୍ବ ଶୀଳବାନ୍ତି ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ସ୍ୱୟଂବର ସଭାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦିନରେ ଯଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଅଷ୍ଟ ରାଣୀ ଥିଲେ— ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟଭାମା, ଶୁଭ ହାସ୍ୟବଦନା କାଳିନ୍ଦୀ, ମିତ୍ରବିନ୍ଦା, ଜାମ୍ବବତୀ, ନଗ୍ନଜିତି, ସୁଲକ୍ଷମଣା ଓ ସୁଶୀଳା। ଏହି ଅଷ୍ଟ ରାଣୀଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୌରବ ଅମର ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହି ସମୟରେ ଧରାପୁତ୍ର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନାରକାସୁର ଥିଲେ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିଥିଲେ। ସେ ଦେବମାତା ଅଦିତିଙ୍କ ଅଲଂକୃତ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଛିନିନେଇଥିଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଏରାବତ, ଘୋଡ଼ା ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା, କୁବେରଙ୍କ ମଣି ଓ ଶଂଖ, ପଦ୍ମ ମୂଳ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଥିଲେ। ଧରାପୁତ୍ର ସେ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା ଓ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚୋରି କରିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦଳି ନେଇଲେ। ସେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ବଧ କରି, ନିଜ ମାୟାର ସଭାରେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ନଗରରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶଚୀପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭୟାଭୀତ ଓ ବିପନ୍ନ ହୋଇ, ଦୋଷରହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଦେବମାନେ ନାରକାସୁରଙ୍କ କୁକୃତ୍ୟ କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଓ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଗରୁଡ଼ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ଦାନବଙ୍କ ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଏହି ନଗର ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ପରି ଆକାଶରେ ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଛି, ଅନେକ ଦାନବ ଦିବ୍ୟ ଅଳଂକାରରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ନଗର ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅଜୟ ଥିଲା, ତାହାର ଦୂର୍ଗ ଦେଖି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଚକ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚିରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶତ-ଶତ, ହଜାର-ହଜାର ଦାନବ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦିବ୍ୟ ଶୂଳ, ଗଦା, ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଉପାଦାନ ଦେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ଆହତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ସାରଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ, ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ସମ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଗଳା କାଟିଦେଲେ। କେତେକ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, କେତେକ ତୀର ଦ୍ୱାରା, କେତେକ ଦାନବ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ, ଯେପରି ସିନ୍ଧୁରେ ବଜ୍ରପାତରେ ପାହାଡ଼ ଫାଟିଯାଏ। ଏହିପରେ କମଳନୟନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରି, ମହାଶଂଖ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦାନବ ନାରକାସୁର ନିଜ ଧନୁଷ ଧରିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ଭୟଙ୍କର ଓ ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୁହେଁ ହଜାର-ହଜାର ତୀର ମାରିଲେ, ମେଘ ଯେପରି ବର୍ଷା କରେ। ତାପରେ ଅଜର ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ନାରକାସୁରଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ, ଏକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ଚୌଡ଼ା ଛାତିରେ ମାରିଲେ। ସେହି ଦାନବ ହୃଦୟରେ ଘାୟଲ ହୋଇ, ବଜ୍ରପାତରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ପରି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଗଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ ଆବେଦନରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଇଛା କରୁଥିବା ବର ମାଗ।