ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଭକ୍ତ ନାରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏପରି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ନୀତିରେ ସ୍ଥିର ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ, କିଛି ଅଭାବ ରହିନଥାଏ।" ତାଙ୍କ ପତି ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ଏକ ଅଭିଲାଷା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ମନର ଏକ ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛା କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏକ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି—ମୋ ମନ ଦୀର୍ଘଦିନ ହେଉଛି ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଭଳି ମହାନ ନାରୀମାନେ କିପରି ଦେଖାଯିବେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହି ମୋର ଅଭିଲାଷା।" ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି, ଅନେକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଛି, ଏହିପାଇଁ ମୁଁ କୃତଘ୍ନ ନୁହେଁ। ମୋ ମନରେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଅଛି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେବି, ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିବି, ମୁକ୍ତା ଓ ଅଲଙ୍କାର ଦେବି। ଯଦି ସେମାନେ ମୋରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ ମଧୁର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉନ୍ତୁ—ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛା, ପ୍ରିୟ, ଦୟାକରି ଏହା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।" ସୀତାଙ୍କ ଏହି ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ଜାନକୀ, ତୁମେ ଧନ୍ୟ। ସକାଳେ ତୁମେ ତାପସମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିବ।" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୀତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ସକାଳେ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ତାପସମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।" ସେଇ ରାତିରେ ରାମ ନିଜ ଗୁପ୍ତଚରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଶାର ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ଭାବରେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ରାମଙ୍କ ମଧୁର ଉପଖ୍ୟାନ ଶୁଣୁଥିଲେ, ସେହି ଦିନ ଏକ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୀପ ଜଳୁଥିଲା, ମଣିଷମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜଣେ ମହିଳା, ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଅତି ପ୍ରେମରେ ଦୁଧ ପିଇଁଇ ଏମିତି କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେଉଛି ମୋର ମଧୁର ଦୁଧ, ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ପିଅ, ପରେ ଏହା ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ରାମ ଏହି ନଗରର ନାଥ, ନୀଳ କମଳଦଳ ସମ ଚମକିଲେ, ସେ ଏଠାରେ କେହି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇବେ ଦେଇବେ ନାହିଁ। ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନ ହେଲେ, ପୃଥିବୀରେ ଦୁଧ ପିବା କେମିତି? ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଦୁଧ ଆଉ ଆଉ ପିଅ ଓ ମନେ ରଖ। ଯେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଉ କେବେ ଦୁଧ ପିବିବେ ନାହିଁ।" ଏହି ରାମମୟ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଆଉ ଏକ ଧନୀ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଗୁପ୍ତଚର ଏକ ଚମତ୍କାର ଘର ଦେଖି ରାମଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ନିଜ ପତି ସହ ଶୋଇ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାନ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତର କଙ୍ଗନ ଝଙ୍କାର, କପୂର ଓ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧ, ଚକ୍ଷୁ ଚଞ୍ଚଳ। ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରିୟ, ଆପଣ ମୋତେ ରଘୁବଂଶର ରାମଙ୍କୁ ମନେ ପକାନ୍ତି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ନମ୍ର ରୂପରେ। କମଳ ଦୃଷ୍ଟି, ଚୌଡ଼ ଓ ଆକର୍ଷକ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ—ଆପଣ ମୋତେ ରାମ ଭଳି ଲାଗନ୍ତି।" ତାଙ୍କ ପତି ହସି କହିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ଏହା ଏକ ସତୀ ନାରୀ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ଭକ୍ତ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ପତି ହିଁ ରାମ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅପରାଧୀ, ଅମୂଲ୍ୟ ଓ ଅପରିମିତ ରାମଙ୍କ ସମ୍ନାନେ କି? ମୁଁ କୀଟ ସମ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜିତ। ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଓ ଆକାଶର ମଣି, ପତଙ୍ଗ ଓ ସିଂହ, ଖରା ଓ ଗଙ୍ଗା, ମେରୁ ପର୍ବତ ଓ ଗୁଞ୍ଜା ବିଜ, ଏପରି ଭିନ୍ନତା। ମୋ ଦେହରେ ରାମଙ୍କ ଚରଣଧୂଳି ଲାଗିଥିଲା, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଚମତ୍କୃତ ହୁଅନ୍ତି।" ଏହି କଥା କହି, ସେ ନିଜ ପତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଭାବ ଉତ୍ତେଜିତ, ଭୂକ୍ତି ଚଞ୍ଚଳ। ଏଉଁଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ପ୍ରେମିକ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ନାରୀ ଚନ୍ଦନ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଦେଇ ଶୟନ ବିଛାଇ, ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପତିଦେବ, ଏହି ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ ଆପଣ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉଙ୍ଗାର ଲାଗାନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ। ଏହି ସବୁ ଆପଣ ଭଳି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି ସବୁ ରାମଙ୍କ କୃପାର ଫଳ। ମୋ ଭଳି ନାରୀ, ଚନ୍ଦନ, ଫୁଲ ଶଯ୍ୟା—ସବୁ ରାମଙ୍କ କୃପାର ଦାନ। ଯେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ଶ୍ରମରେ ଜୀବନ ଚଳାନ୍ତି, ବସ୍ତ୍ର, ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" ତାଙ୍କ ପତି ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କହିଲ, ସତ୍ୟ; ଏହି ସବୁ ରାମଙ୍କ କୃପାର ଦାନ।" ଏପରି ଭାବେ ରାମଭଦ୍ରଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣି, ସେ ପ୍ରେମିକ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏଉଁଠି ଏକ ନାରୀ, ନିଜ ପତି ସହ ଶୋଇ ଭୀଣା ରେ ରାମଙ୍କ ମହିମା ଗାଇଲେ, "ପତିଦେବ, ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ରାମ ଏହି ନଗରର ରାଜା—ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ ପୁଅ ଭଳି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।" ଏଭଳି ରାମଙ୍କ ଦିବ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି, ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଆଶୀର୍ବାଦର ମଧୁର କଥା ରାତିରେ ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ନଗର ଘରେ ଘରେ ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କ ଶାସନରେ ସମସ୍ତେ କେମିତି ଆନନ୍ଦ ଓ କୃପାରେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ତାହା ଦେଖି ମନେ ଗଭୀର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।