ଶତୃଘ୍ନ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଘୋଡ଼ା କେଉଁଠି ଅଛି କିଛି କହ। ମୋର ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ସେବକମାନେ ତାହାର ପଥ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିନାହାନ୍ତି। କିଏ ଏହାକୁ ନେଇଛି, କୌଣସି ଗର୍ବିତ କ୍ଷତ୍ରିୟ କି ଏହି କାମ କରିଛି? ଏଠାରେ ଏହି ଘୋଡ଼ା କିପରି ଫେରାଇ ପାଇବି, ବତ୍ସ, ଏହି ଉତ୍ତର ଦିଅ।" ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ତାଙ୍କ ବୀଣା ରେ ବାଜାଇ ବାଜାଇ ବାରମ୍ବାର ରାମଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଗାଇଲେ। ନାରଦ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ଦେଵପୁର। ଏଠାରେ ବଡ଼ ଶୂରବୀର ରାଜା ବୀରମଣି ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପୁଏ ଯେଉଁଥିରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମର ମୁଖ୍ୟ ଅଶ୍ୱକୁ ଧରିନେଇଛି। ଏଠାରେ ଆଜି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ଶୂରବୀରମାନେ ଏଠାରେ ପଡ଼ିଯିବେ। ତେଣୁ, ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ତୁମେ ଏଠି ଦୃଢ଼ ରୁହ, ଶତୃଘ୍ନ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଭେଦ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କୁ ଜିତିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଜୟ ପାଇବ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ କିଏ ରାମଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ?" ନାରଦ ଏପରି କହି ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ପରେ ମହାନ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯିବ। ତାପରେ ଶେଷଦେବ କହିଲେ, ବୀରମଣି ରାଜା, ସମସ୍ତ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ନିଜ ସହର ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନିରେ ଢୋଳ ବଜାଇବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଡାକି, ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ଏହି ଶୋଭାମୟ ସହରରେ ଢୋଳ ବଜାଇବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୋ ସମସ୍ତ ସସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନାମାନେ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଉନ୍ତୁ।" ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି ସେନାପତି ବଡ଼ ସଂଗଠିତ ଢଙ୍ଗରେ ଢୋଳ ବଜାଇଲେ। ସହରର ଘରେ ଘରେ, ରାସ୍ତାରେ ରାସ୍ତାରେ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଶୂରବୀରମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅମାନ୍ୟ କଲେ, ସେମାନେ ପୁଅ କି ଭାଇ ହେଉ, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦିଆଯିବ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଢୋଳ ଶବ୍ଦ ଆଉଥରେ ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରିତ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ଏପରେ ଶେଷଦେବ କହିଲେ, ଏହି ଢୋଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ଓ ନରୋତ୍ତମମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ। ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସବର ଉଲ୍ଲାସରେ ମନ ଭରିଥିଲେ। କେହି ମୁଣ୍ଡରେ ଶୋଭାମୟ ମୁକୁଟ୍ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଆଉ କେହି ଚମକୁଥିବା କବଚ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେ ଶୋଭିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜିଥିବା ରଥରେ କେହି ଯାଉଥିଲେ। କେହି ମତ୍ତ ହାତୀ ଉପରେ, କେହି ଶୋଭାମୟ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦ ନାମକ ବୀର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ଓ ଚମକୁଥିବା ମୁକୁଟ୍ ପିନ୍ଧି ନିଜ ତୀବ୍ର ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଭାଇ ଶୁଭାଙ୍ଗଦ ମାଣିକ୍ୟ ଖଚିତ କବଚ ପିନ୍ଧି ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ ବୀରସିଂହ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭାଉଜ ପୁଅ ବଳମିତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କବଚ ଓ ତଳୱାର ସହିତ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେନାପତି ଚତୁର୍ବିଧ ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଏହାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏବେ ବୀରମଣି ରାଜା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ମଣିଖଚିତ ଉଚ୍ଚ ଚକ୍ରବିଶିଷ୍ଟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏହି ଶୂରବୀରମାନଙ୍କ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ଶୁଣିଗଲା, ଭୟଭୀତ ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଢୋଳ, ଶୁଭ ତୁରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଗଲା। ସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶୋଭାମୟ ଗହନା ପିନ୍ଧି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଢୋଳ ଓ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାକୁ ଉପଲୁଠିଲା; ଏହି କୋଳାହଳ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଥିଲେ କି? ଏହି କୋଳାହଳ ମଧ୍ୟରେ ବୀରମଣି ରାଜା ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହରେ ମୁଖ୍ୟ ରଣଭୂମିକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେ ଚାରିପାଖ ରଥ ଓ ପଦାତିମାନେ ଘିରି ଉଭୟ ତରଫର ସେନାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ର ତୀରରେ ଉତ୍ତାଳ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାଜା ତାଙ୍କ ସହାୟକ ସୁମତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବୀରମଣି ରାଜା ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ବଡ଼ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ସହିତ ମୋ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କିପରି କରାଯିବ? କିଏ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ? ସମସ୍ତ ବଳବାନ ଯୋଧ୍ୟାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଆମ୍ଭର ଇଚ୍ଛିତ ଜୟ ପାଇପାରିବା।" ସୁମତି କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ସେ ମହାନ ରାଜା ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଶିବଭକ୍ତ। ବୀର ପୁଷ୍କଳ, ଯିଏ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୁଦ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ; ଏହିପରି ନୀଳ ଓ ରତ୍ନ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉନ୍ତୁ। ଆପଣ ନିଜେ ଶିବ କିମ୍ବା ରାଜା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଏହି ବଳଶାଳୀ ବୀରକୁ ଏକାକୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା ଦ୍ୱାରା ଜୟ ହେବ। ଏହିପରି କରି, ପରେ ଆପଣ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ କିଛି କରନ୍ତୁ।" ଶେଷଦେବ କହିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତୃଘ୍ନ ଶତ୍ରୁବିର ନାଶକ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଶସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।