ମଙ୍ଗା, ତୁମେ ବୀର ଯୋଦ୍ଧାମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରି ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଏବେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଠିଆ ହେଇ ରହ, ମୁଁ ତୋର ଜୀବନ କାଟି ଦେବି। ଏଭଳି କହି ରାକ୍ଷସ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କରି, ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନି ସମ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ଆସୁଥିବା ତ୍ରିଶୂଳକୁ ନିଜ ମୁହଁରେ ପକାଇ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ଯଦିଓ ଏହା ସମସ୍ତ ଧାତୁରେ ତିଆରି ଥିଲା। ଦେମନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଲୋହା ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ହନୁମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତାକୁ ଅନେକ ଥପ୍ପଡ୍ ଦେଲେ। ବାନର ରାଜାଙ୍କ ଥପ୍ପଡ୍ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଉଠି ଦେମନ ଅତି ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭୟଭୀତ କରିବା ମାୟା ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ଘନ ଅନ୍ଧାର ଆସିଗଲା, ଯେଉଁଠି କେହି କେହିକୁ ଦେଖି ପାରୁନଥିଲେ, ମିତ୍ର ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ବିଭେଦ ହୋଇଗଲା, ଅନେକ ଲୋକ ଅସ୍ତିର ହେଇପଡ଼ିଲେ। ପାହାଡ଼ ଶିଖର ସମ ଥିବା ପଥର ବୀରମାନେଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ଏହାର ଆଘାତରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତିର ହେଇଗଲେ। ଏଠି ବିଜ୍ଳି ଚମକିଲା, ମେଘ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗର୍ଜନ କଲା, ପୁସ ଏବଂ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲା, ଏବଂ ଅପବିତ୍ର ଜଳ ଝରିଲା। ଆକାଶରୁ ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ହୀନ ଦେହ ପଡ଼ିଲା, କିଛିରେ ତାଲା ଆଉ ଅଲଙ୍କାର ଲାଗିଥିଲା; ସେମାନେ ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ନଙ୍ଗା, ବିକୃତ, ଭୟଙ୍କର ଦେମନମାନେ ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦିଶୁଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟାଉଁ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହେଇ, ପଳାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ଏହାକୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭାବିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶତୃଘ୍ନ, ମହାପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ରାମଙ୍କ ଭାଇ, ନିଜ ରଥରେ ଆସି, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତୃଘ୍ନ ମାୟା ବିନାଶକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରି, ଆକାଶରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ପରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ଆଭାରେ ଚମକିଲା, ମେଘ ଆସିଥିବା ଭଳି ଦୂର ହେଲା, ବିଜ୍ଳି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା। ଏହିପରେ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ବଡ଼ ମାୟା ରଥ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇଲା, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ଭିଡ଼ିଥିଲେ, 'କାଟ! ଛିଦ୍ର କର!' ଭଳି ଚିତ୍କାର ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ବଡ଼ ଅସ୍ତିରତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ମାୟା ରଥ ଉପରେ ଶତ-ଶତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଶୋଭିତ ବାଣ ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହି ବାଣ ବର୍ଷାରେ ରଥ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଏହା ଆକାଶରୁ ନମି ନିଜ ସହରରେ ଏକ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗି ଥିବା ଦେହର ଭଳି ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହିପରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇ, ରାମଙ୍କ ଭାଇ ଉପରେ ଗର୍ଜନ କରି ବାଣ ବର୍ଷା କଲା। ଏହି ବାଣ ଶତ-ଶତ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଦେହରେ ଆଘାତ କଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ଝରି ଚମକି ଉଠିଲା। ଶତୃଘ୍ନ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ନିଜ ଧନୁରେ ଲଗାଇ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ଭୂତ-ପିଶାଚ ସମ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନିଜ ଧନୁରେ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଲଗାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭୂତ, ପିଶାଚ, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦେମନମାନେ ଖପର ଏବଂ କଟାର ଲଗାଇ, ଅତିରିକ୍ତ ରକ୍ତ ପିଇଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ବୀରମାନେଙ୍କ ରକ୍ତ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ପିଇଉଥିଲେ, ଜୀବନ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ, ହାତରେ କଟାର ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଇ, ଶତୃଘ୍ନ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୂତ-ପିଶାଚମାନେ ଦୂର କରିଦେଲା, ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦେମନମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏହିପରେ କ୍ରୋଧିତ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦେମନ ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆଗେ ଆସିଲେ। ଶତୃଘ୍ନ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଆସୁଥିବା ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଭୁଜାକୁ ଅର୍ଦ୍ଧ-ଚନ୍ଦ୍ର ସମ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଭୁଜା କାଟିଦେବା ପରେ, ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, 'ତୁ ମୃତ, ଏବେ ଯା, ଶତୃଘ୍ନ! କିଏ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବ?' ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି କଥା କହିବା ସମୟରେ, ଶତୃଘ୍ନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ସହ ତାଲା କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଖି, ଦେମନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ୟ ଦେମନ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ମୁଠି ଦେଇ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶତୃଘ୍ନ ରେଜର ଧାର ଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୌଡ଼ିବା ସମୟରେ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ, ନେତା ହୀନ ହୋଇ, ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଉପରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଗୋଡ଼ାକୁ ଆଣିଦେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତଠାରେ ବୀଣା ଏବଂ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ବୀରମାନେଙ୍କ ବିଜୟ ଜୟଧ୍ୱନି ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଶେଷ ଦେବତା କହିଲେ: ରାକ୍ଷସମାନେ ଚୋରି କରିଥିବା ଗୋଡ଼ାକୁ ଫେରାଇ ନେଇ, ରାଜା ଶତୃଘ୍ନ ତାଙ୍କ ସହ ପୁଷ୍କଳ ସହ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ରକ୍ତ ଲାଗିଥିବା, ଏବଂ ଧନ-ସମ୍ପଦ ରାଶି, ଏହି ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଅପରାଜିତ ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଦେମନଙ୍କୁ ମାରିଦେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଅତି ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ। ନଦୀମାନେ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଚମକିଲା, ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହିଲା, ଏବଂ ଶିତଳ ଅପ୍ରଦୂଷିତ ବାୟୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ଏହି ବଡ଼ ଅନ୍ତିମ ବୀରମାନେ, କବଚ ଧାରଣ କରି ଚମକୁଥିବା ଅଙ୍ଗ ନେଇ ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇ, ବିଜୟ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।