ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ ଜଣେ ଦିବ୍ୟ ଶୂନ୍ଦରୀ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରେଶମ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ; ସେ ହେଲେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ଯାହାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ପାଖରେ ଯୋଗୁ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, କୃପା କର; ତୁମେ ଯାହା ଭଲ ପାଉଛ, ତାହା କର; ତିନି ଲୋକରେ ଭୟ ନାହିଁ ହେବାକୁ ଦୟା କର, ଯେପରି ଭଗବାନ କରିଥାନ୍ତି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ କର।” ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦେବୀ ଅଚନ୍ଦାତ୍ମା ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ଓ କହିଲେ, “କୃପା କର।” ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭଗବାନ ହରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେମନ ପ୍ରଭାବରୁ ଜଗିଥିବା କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡି ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଦୟାର ସାଗର ହରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଗୋଦ ଉପରେ ବସାଇ, ଦୟାର ଝରଣାରେ ଭିଜା ଅଞ୍ଜଳି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ 'ଜୟ! ଜୟ!' କୁହି ବନ୍ଦନା କରି, ତାଙ୍କର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମନରେ ଅତିରିକ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ହାତ ଜୋଡି ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ବର ନାୟକ, ଆମେ ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ; ଏହି ଅନେକ ହାତ ଓ ଅନେକ ପାଦର ଆକୃତି ଅତି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ବେଶି ତିକ୍ତ, ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି; ଆମେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାହାକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ, ଏପରି ଦେଖି ଦାଉ ନାହିଁ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ତାହା ଭୟଙ୍କର ତେଜକୁ ଅପସାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭା ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଦଶ ମିଳି ଶରଦ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗୁଡିକ ଅରଣ୍ୟ ଗୋଲାପ ପରି, କେଶ ନେକ୍ତରରେ ଶୋଭିତ, ଦଶ ମିଳି ଆପ୍ରାଜ୍ୟ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକି, ଶୁଭ ମୟ। ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଭୁଜା ଓ ଦାୟିକା ମୁଦ୍ରା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଦିବ୍ୟ କଙ୍ଗନରେ ଶୋଭିତ, ଭୁଜା ଚାହିଁ ଚାହିଁ କଳ୍ପତରୁ ଶାଖା ପରି ଫଳଦାୟକ। ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି, ପଦ୍ମ ମାନଙ୍କ ପରି ହାତ, ଜବା ଫୁଲ ପରି ରଙ୍ଗ। ଉଠିଥିବା ଦୁଇ ଭୁଜାରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧରି, ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଭୁଜାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଇ, ମାନବ-ସିଂହ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା, ଉଦୟ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ। ନେକ୍ଲେସ, କଙ୍ଗନ, ବ୍ରାସଲେଟ୍ ଆଦି ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକତ୍ରିତ, ମାନବ-ସିଂହ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମନ ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୋର, ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦ ଲୁହ ଲଗିଲା। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ଡୁବି, ଅନୁସୂତି ଫୁଲ ଦେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ନିର୍ମଳ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଅବିନାଶୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ରତ୍ନଭରା କଳସରେ ନେକ୍ତର ଦେଇ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ପୋଶାକ, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରି, ଆବାର ଆବାର ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ନାୟକ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ତାପରେ, ଭଗବାନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦୟାର ନାୟକ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦେମନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ ରାଜା କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ବସନ ଦେଇ, ପ୍ରଧାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଭିଷେକ କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦେଲେ; ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ମାନବ-ସିଂହ ତାହାଠାରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଯଜ୍ଞର ଉପଭୋଗ କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଭୟମୁକ୍ତ ହେଲେ। ମହାଦେମନ ନିହତ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ପ୍ରହ୍ଲାଦ ରାଜା ହେଇ, ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କଲେ। ହରିଙ୍କର କୃପାରେ, ପ୍ରଧାନ ବୈଷ୍ଣବ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ; ନରସିଂହଙ୍କୁ ବହୁ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜା କରି, ସମୟ କ୍ଷୟ ହେବା ପରେ ଯୋଗୀମାନେ ପାଇପାରିବା ହରିଙ୍କର ନିତ୍ୟ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ବିତୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେନ୍ତି। ଏପରି ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନରସିଂହ ହରିଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ କହିଛି; ଏବେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଶ୍ରଣ କର। ଏହିପରି, ପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଲୋଚନାରେ ନରସିଂହ ଅବତାର ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ମହାଦେବ କହିଲେ: ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଅଦିତି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀ ବାମନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ। ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ଚିହ୍ନ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକ, ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି, ହରି ଅତି ସାନା ଶରୀରରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ବାମନ ଦେବାତିରେ ଦେବତା ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ବେଦର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଉପଲବ୍ଧ, ବେଦାନ୍ତ ଚିହ୍ନ, ମେଖଲା, ମୃଗଚର୍ମ, ଦଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ, ସ୍ତୁତି କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାମନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭଗବାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ବାମନ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ କଣ କରିବି? ମୋତେ କୁହ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ।” ଶିବ କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସମୟରେ, ମଧୁସୂଦନ, ବଳିଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଅଛି। ଏହି ସମୟରେ ଦେମନ ରାଜା ବଳି ପ୍ରତିକ୍ଷେପ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଚାହିଁ, ଆମେ ଦେବଲୋକ ପାଇବାକୁ ଦିଅ।” ଏପରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ହରି ବଳିଙ୍କର ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବଳି ଅଷ୍ଟ ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ।