ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାସ୍ବାମୀ, ନରସିଂହ ଭଗବାନ, ବେଶ୍ରମ ଦେମନ ରାଜାକୁ ଏକ ବଡ଼ ପବନରେ ଗଛର ଡାଲି ଭଙ୍ଗି ପଡ଼ିଯିବା ପରି ଭୂମିକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦେହକୁ ଧରି, ନରସିଂହ ତାଙ୍କ ଗୋଦରେ ବସାଇଲେ। ସେ ହରିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତକୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କରାଯାଇଥିବା ଅପରାଧ ଦେଖିଲେ। ନରସିଂହଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ, ଦେମନ ରାଜା ସ୍ମୃତି ମାତ୍ରରେ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ଏତ୍ରା ଦେହକୁ ନରସିଂହ ତୀବ୍ର ହାତରେ ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ନଖରେ ଭାଗ ଭାଗ କରି ଚିରି ଦେଲେ। ଦେମନ ରାଜା, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା, ହରିଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ନଖରେ ଭିଦ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ବିଦାୟ ହେଲା। ମହାହରି, ତୀବ୍ର ନଖରେ ଦେହକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରି, ଦୀର୍ଘ ଆନ୍ତ୍ରକୁ ଏଡ଼ି ଗଳାରେ ଅଲଙ୍କାର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଆସି, ନରସିଂହଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦେହକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ସେମାନେ ମାତୃକୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣାକାରୀ, ଦିବ୍ୟ ମହିଳା, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ମୃଗ ପରି କ୍ଷମାଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଶୋକର ନାଶକ। ନାରାୟଣୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଦେବୀ ସୁକ୍ତ ପାଠ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମନ କରିଲେ। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀ ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ—ଚାରି ହାତ, ବଡ଼ ଆଖି, ସମସ୍ତ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ସିଲ୍କ ପୋଷାକ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଅଲଙ୍କୃତ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଯୋଗ ହାତରେ କହିଲେ—"ଓ ଦେବୀ, ଦୟା କର, ଯାହା ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରୀତିକର, ତାହା କର। ତିନି ଲୋକକୁ ନିର୍ଭୟ କର, ଯେପରି ଭଗବାନ କରିଥାନ୍ତି।" ଏପରି କହାଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଦରେ ନମନ କରି, "ଦୟା କର," କହିଲେ। ନିଜ ପ୍ରିୟ ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ହରିଙ୍କର ଦେହରେ ଦେମନ ପ୍ରତି ଜନିଥିବା କ୍ରୋଧ ହରିଗଲା, ସେ ଖୁସି ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଗୋଦରେ ବସାଇ, ଦୟାର ଅନ୍ଧାରେ ଆଖିରେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଚାହିଲେ। ସମସ୍ତେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତୁତି, "ଜୟ! ଜୟ!" କରି, ଭଗବାନଙ୍କର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦର ଝରଣା ନେଇ, ଯୋଗ ହାତରେ ଭଗବାନ୍କୁ ନମନ କରି କହିଲେ—"ଓ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମେ ତୁମର ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜସ୍ବୀ ରୂପକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ; ଏହି ଅନେକ ହାତ ଓ ପାଦର ରୂପ ଅତି ଚମତ୍କାର।" "ତୁମର ତେଜ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ତିନି ଲୋକରେ ବ୍ୟାପିଛି; ଆମେ କେହି ଦେବତା ତାହାକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ, ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିପାରୁ ନାହିଁ।" ଦେବତାମାନେ ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ପରେ, ମହାଦେବ କହିଲେ—ଯଜ୍ଞ ପ୍ରଥାରେ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ତେଜକୁ ଉପସାରି, ଦୟାମୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦଶ ମିଳିଅଁ ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅତି ଚମକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଲଟୁସ୍ ଆଖି, ନେକ୍ତର ମୁଣ୍ଡା, ଦଶ ମିଳିଅଁ ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମଙ୍ଗଳମୟ। ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗଦ, ବ୍ରାସଲେଟ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହାତ, ଏହି ହାତମାନେ କଳ୍ପତରୁର ଫଳଦାୟକ ଡାଲି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ ଚାରି ମୃଦୁ ଦିବ୍ୟ ହାତରେ, ଗୋଲାପ ଫୁଲ ପରି ଲଟୁସ୍ ହାତରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହେଲେ। ଦୁଇ ଉଠା ହାତରେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧରି, ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, ନରସିଂହ ଭଗବାନ ଚମକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ମଳା ଓ ଅଲଙ୍କାର, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି କଣ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ଅଙ୍ଗଦ, ବ୍ରାସଲେଟରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାଗରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ମନୁଷ୍ୟ-ସିଂହର ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦର ଲହରି, ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଝରିଗଲା। ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିମ୍ମିଶ୍ର ହୋଇ, ନିରନ୍ତର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରତ୍ନ ଭରିତ କଳଶରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଅଲଙ୍କାର, ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟରେ ମନୁଷ୍ୟ-ସିଂହଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଗାଇ ଆବୃତି କରିଲେ। ତାପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଆଗ୍ରହ କରିଥିବା ଵର ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଭଗବାନ, ଦୟାମୟ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ସମସ୍ତ ଦେମନ ମଧ୍ୟରେ ଅବିନାଶୀ ରାଜା କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଅଭିଷେକ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହିତ ଵର ଓ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦେଲେ; ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଷ୍ଟୁତି କରି, ମନୁଷ୍ୟ-ସିଂହ ଭଗବାନ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲର ମେଘରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ପୁନି, ଆନନ୍ଦର ହୃଦୟରେ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯଜ୍ଞ ଅଂଶର ଉପଭୋଗ କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏକାଠି ଭୟମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେ ମହାଦେମନ ନିପାତ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ରାଜା ଭାବରେ ଵୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମ ପାଳନ କରି ଶାସନ କଲେ। ହରିଙ୍କ ଦୟାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵୈଷ୍ଣବ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ; ମନୁଷ୍ୟ-ସିଂହଙ୍କୁ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୂଜା କରି, ସମୟ ଅନୁସାରେ ହରିଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଧାମକୁ ଯାଇଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉପାଖ୍ୟାନ ଦୈନିକ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏପରି, ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନରସିଂହ ହରିଙ୍କର ମହିମା କଥା କହିଦେଲି; ଏବେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ମହିମାର ଅନୁକ୍ରମ କଥା ଶୁଣ। ଏହିପରି, ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥ ସଂଳାପରେ, ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର "ନରସିଂହ ପ୍ରକଟି" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହାର ଶ୍ଲୋକ ସଂଖ୍ୟା ପ୍ଚାଞ୍ଚ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶତ।