ଏକ ସମୟର କଥା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଜନକ ଯୋଗମାର୍ଗରେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ । ସେ ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ, ନନା ପ୍ରକାର ଛୋଟ ଘଣ୍ଟିର ଝାଳର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା । ରାଜା ଜନକ ତାହାରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ଦେହ ସହିତ, ସେବକମାନଙ୍କ ସହିତ ଧର୍ମମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି, ଯମର ନିବାସ ଦିଗକୁ ଯାଇଥିଲେ । ସେ ସମୟରେ, ନରକର ବହୁତ ଏକ ଦୁଃଖମୟ ସ୍ଥାନରେ, ଅନେକ ପାପୀ ଦୁଃଖଭୋଗ କରୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜନକଙ୍କ ଦେହର ବାୟୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲା, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ । ନରକର ତୀବ୍ର ତାପ ଏବେ ସେମାନ ପାଇଁ ଶିତଳତା ଦେଉଥିଲା, ଜନକଙ୍କ ଦେହର ବାୟୁ ସେମାନଙ୍କ ମହାଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଦେଇଥିଲା । ଏହା ଦେଖି, ଏହି ପାପୀ ଜୀବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ, ଏବଂ ଜନକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେନି । ସେମାନେ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, "ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଆପଣ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ ! ଆପଣଙ୍କ ଦେହର ବାୟୁ ସ୍ପର୍ଶରେ ଆମେ ଦୁଃଖିତ ଥିବା ସତ୍ୱେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ ।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଜନକ ଦୟାର ଆବେଗରେ ଭିଜିଯାଇ, ମନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ମୋ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ଏଠାରେ ଜୀବମାନେ ସୁଖ ପାଉଛନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିବି; ଏହି ଦୁଃଖର ନଗର ମୋ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାଜା ଜନକ ନରକ ଦ୍ୱାରରେ ରହିଲେ, ଦୟା ଭାବରେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଉଥିଲେ । ସେଠାରେ ଧର୍ମ ଆସି, ନରକ ଦ୍ୱାରରେ ଅନେକ ପାପୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ । ସେ ରାଜା ଜନକଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଦୟାମୟ ଦେଖି, ସମ୍ମାନର ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଧର୍ମନିଧି, ଆପଣ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ? ଏହା ହେଉଛି ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ହତ୍ୟାକାରୀମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନ; ଆପଣଙ୍କ ପରି ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି ନାହାନ୍ତି ।" "ଏଠାକୁ ସେମାନେ ଆସନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ହାନି କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ପର-ଧନ ଲୋଭରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି । ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ସତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ବିନା ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି । ଯିଏ ମିତ୍ରକୁ ଧନଲୋଭରେ ଠକାଏ, ସେ ଏଠାରେ ଆସି ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରେ ।" "ଯିଏ ମୂଢ଼ତାବଶତଃ ମନ, ବାଚ୍ୟା, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେନାହିଁ, ମଧ୍ୟମେ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଉପହାସ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଏଠାରେ ବାନ୍ଧି ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛି । ଯେଉଁମାନେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନରକର ଦଣ୍ଡରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି ।" "କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାମନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ପାପ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ । ରାଜା, ଶାସକମାନେ ବଡ଼ ପାପ କରନ୍ତି; ମୋ ପରିଚାରକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ଦେଉଛନ୍ତି । ଏହିପରି ରାଜନ୍ତୁ, ଆପଣ ଏଉଁ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତୁ ।" ଧର୍ମଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୟାଭାବରେ ଭରିଥିବା ଜନକ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏଠାରୁ ଯିବିନାହିଁ; ମୋର ଦୟା ଦ୍ୱାରା ଏଠିରେ ଥିବା ଜୀବମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି । ଯଦି ଆପଣ ଏଠିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପାପୀଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଇବେ, ତେବେ ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି ।" ତାପରେ ଧର୍ମ, ଏହି ପାପୀ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, କହିଲେ, "ଏହିଜଣ ମିତ୍ର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଭରସା କରି ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ; ତେଣୁ ଏଠାରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଲୋହା ଦେଉଳିରେ ପଉଡ଼ିବେ । ପରେ ସେ ଶୁଆର ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିବେ, ଏବଂ ପୁନି ମଣିଷ ହିସାବରେ ଯନ୍ଦକ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେବେ ।" "ଏହିଜଣ ପରସ୍ତ୍ରୀ ଚାପରେ ଅନେକ ଥର ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଏଠାରେ ଶତ ବର୍ଷ ରୌରବ ନରକରେ ପକାଯିବେ । ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରି ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ହାତ କଟି ମେଘ, ରକ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପକାଯିବେ ।" "ଏହିଜଣ ଶ୍ରାମିକ ଅତିଥି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କିମ୍ବା ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇନଥିଲେ, ତେଣୁ ତାକୁ ତାମିସ୍ର ନରକରେ ଅଗ୍ନି ଭରା ଇଂଧନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଇ, ମୃଗମକ୍ଷିକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରାଯିବ, ଶତ ବର୍ଷ ।" "ଏହିଜଣ ଲଜ୍ଜା ବିନା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ, ଏଉଁ ଜଣ ତାହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଥିଲେ; ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଗହ୍ୱରରେ ପଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବେ । ଏହି ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୀ ମଧ୍ୟ ରୌରବରେ ତୀବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବେ ।" "ଏମିତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପାପଫଳ ଦେଇ, ପରେ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି । ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ନିଜ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ ।" ଏପରି କହି, ଧର୍ମ ଚୁପ ହେଲେ । ରାମଭକ୍ତ ଜନକ ଦୟାରେ ଭରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ଦୁଃଖିତ ପାପୀମାନେ କିପରି ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ? ଏମିତି କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ ?" ଧର୍ମ କହିଲେ, "ଏମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଗୁଣଗାଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ? ଯଦି ଆପଣ ଏହି ମହାପାପୀମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ନିଜ ପୁଣ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତୁ ।" "ଏକଥା ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ, ଏକଦିନ ଆପଣ ପ୍ରଭାତରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ମହାପାପ ହରଣ କରନ୍ତି । ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଆପଣ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ 'ରାମ, ରାମ' କହି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ଏହିମାନେକୁ ଦାନ କରନ୍ତୁ, ତେବେ ସେମାନେ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବେ ।