ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କର ଧନୁ, ତୀର ଉପରେ ଅତିଶୟ ପ୍ରବଳ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡା, ମଣିଷ ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତୀର ଛାଡ଼ିବା ବା ଧନୁ ଟାଣିବା ଦୃଶ୍ୟ କେବଳ ତୀର ଦେଖାଗଲା। ପୃଥିବୀ ଶୂରବୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା, ସେମାନେ ମୁକୁଟ, କଣ ଦେଇ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ଧନୁ ଓ ତୀର ଧରିଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଠୋଡ଼ କାମିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବଳ ଦକ୍ଷ, ଗର୍ବିତ ଓ ଶୂର, ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ ଯେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା ଯେ, ଶୂରମାନେ ରେଙ୍କ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ତୀରର ଧାରା ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁଦଳ ଦମନ କରିବାରେ ପ୍ରବଳ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର ଧନୁରେ ଲଗାଇଲେ। ସୁକେତୁ ଚାରିଟି ତୀରରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘୋଡାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କଲେ, ଏକ ତୀରରେ ହସି ହସି ତୀବ୍ର ପତାକାକୁ କାଟି ପକାଇଲେ। ଏକ ତୀରରେ ରଥଚାଳକର ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲିଦେଲେ, ଆଉ ଏକ ତୀରରେ ଧନୁର ତାଣି ଓ ତୀର ସଜିଥିବା ବେଳେ ଧନୁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ତୃତୀୟ ତୀରରେ ରାଜା ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସୁକେତୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସୁକେତୁ ଧନୁ, ରଥ, ଘୋଡା, ଚାଳକ ହାରିବା ପରେ ବଡ଼ ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ଅଭିପ୍ରାୟରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ମଧ୍ୟ ରଥରୁ ଉତରିଲେ, ଗଦାଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ନେଇଲେ। ଏହି ଗଦା ଶୁଦ୍ଧ ଲୋହାରେ ତିଆରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦ୍ରୁତ ଗଦା ଦେଇ ସୁକେତୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ, ଗଦା ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲା। ଏହି ଘାତରେ ସୁକେତୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର ହେଲେନାହିଁ, ଏକ ଉନ୍ମତ୍ତ ହାତୀକୁ ଶିଶୁ ମାଳା ଦେଇ ଘାତ କଲା ପରି। ତାପରେ ସୁକେତୁ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ତୁମେ ତାଲି ହେବା ଓ ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିବାରେ ଶୂର, ତେବେ ମୋର ଏକ ଘାତ ସହିବା।" ଏହିପରି କହି, ସୁକେତୁ ଗଦା ଦେଇ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କ ଫୋରହେଡ୍ରେ ଘାତ କଲେ, ଏଠାରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଗଦା ଦେଇ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ, ସୁକେତୁ ଧର୍ମିକ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଶୋଳ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ। ଦୁଇଜଣ ଏହିପରି କ୍ରୋଧରେ ଗଦାଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ, ପ୍ରତିଜଣ ଜୟ ପାଇବାରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ମହାବଳୀ ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଁଠି ଘାତ କରିବାରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଏ ଜିତିଲେ ନାହିଁ, କିଏ ହାରିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଫୋରହେଡ୍, ଶୋଳ୍ଡର, ହୃଦୟ ଓ ଶରୀରରେ ରକ୍ତ ଧାରା ଚାଲିଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧ ଅବିରତ ଚାଲିଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି କ୍ରୋଧରେ ଗଦା ଉଠାଇ ରାଜାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ଝାଲି ଦେଇଥିବା ଗଦାକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧରି, ସେହି ଗଦା ଦେଇ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଘାତ କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ତାଙ୍କ ଗଦା ନିଜ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ଦେଖି, ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ କ୍ରୋଧରେ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ଶୂରମାନେ ପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ତାଙ୍କ ମୁଠି ଦେଇ ଭାଇଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ, ଭାଇ ମଧ୍ୟ ମୁଠି ଉଠାଇ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ। ଦୁଇଜଣ ମୁଠି, ତଳି ଦେଇ ଦ୍ରୁତ ଘାତ କଲେ, ଠୋଡ଼ କାମି ଏକାଉଠି ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ। ମୁଠି ମୁଠି ସଂଘର୍ଷ, ଦାନ୍ତ ଦାନ୍ତ, କେଶ କେଶ, ନଖ ନଖ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ କ୍ରୋଧରେ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କୁ ଧରି, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରି ଭୂମିରେ ଫେଲିଦେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ତାଙ୍କୁ ଧରି, ଶତ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରି ହାତୀର ପିଠରେ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଭାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ତୁରନ୍ତ ସ୍ଫୁର୍ତି ଆସି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧିଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରିଲେ। ଦୁଇ ଯୋଦ୍ଧା ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରି, ପୁନଃ ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଲେ—ପା ଉପରେ ପା, ହାତ ଉପରେ ହାତ, ଛାତି ଉପରେ ଛାତି, ମୁହଁ ଉପରେ ମୁହଁ। ଏହିପରି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଦୁଇଜଣ ଏକାଉଠି ଦୂଷ୍ଟି କରି, ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହଜାର ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ, "ଧନ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମିନିଧି ରାଜା, ଧନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ," ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଏହିପରେ ଶେଷ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ତାଙ୍କର କୁରୁଲ ପରି ଶବ୍ଦ ଦେଇ, ଶୂର ପରି ଜ୍ଵଳିଲେ ଓ ସେ ତାଙ୍କ ଦଳକୁ ଶୂରଭାବରେ ଆଗକୁ ଦେଇଲେ, ମାନେ ତାରକା ଓ ସ୍କନ୍ଦର ପୁରୁଣା ଯୁଦ୍ଧ ପରି। ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଟାଣି, ମେଘର ତଡ଼ିତ ପରି ଶବ୍ଦ କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ି ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ। ଏହି ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସମସ୍ତ ଶରୀରରେ ତୀର ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ମୁକୁଟ ଓ କବଚ ଲଗାଇ, ଦାନ୍ତ କାମି ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ପୁଷ୍କଳ ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ଧନୁ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିପଦ ଦେଉଥିଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ଓ ପୁଷ୍କଳଙ୍କ ମିଳନ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଚମତ୍କାର ଲାଗିଲା, ଯେପରି ସ୍କନ୍ଦ ଓ ତାରକାର ପୁରୁଣା ଯୁଦ୍ଧ। ପୁଷ୍କଳ ଦ୍ରୁତ ହାତରେ ଧନୁ ଟାଣି, ସଠିକ ତୀର ଦେଇ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗକୁ ଘାତ କଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଧନୁ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଶୂରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର ରୂଦ୍ର ରୂପ ନେଇଥିଲା।