ରାଜା ସୁବାହୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ରଚନା କଲେ, ଯାହାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ସେନା ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ହଠାତ୍ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା। ଏହି ବ୍ୟୁହର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିଲେ ସୁକେତୁ, ଗଳାରେ ଚିତ୍ରଙ୍ଗ, ଦୁଇ ରାଜକୁମାର ଦୁଇ ପାଖରେ ଓ ରାଜା ସ୍ୱୟଂ ପଛରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ବ୍ୟୁହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ରହିଥିଲା। ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ଗଠନ କରି ସେ ଏହା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ରାଜା ସୁବାହୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁସଂଖଳିତ ବ୍ୟୁହକୁ ଦେଖି, ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଶିବିରରେ ଥିବା ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ଏ ସମୟରେ ଶେଷଦେବ କହିଲେ—ଶତୃଘ୍ନ ଏହି ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ବଦଳିଆ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅନେକ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତି ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟି ଘିରା ହୋଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ପଣ୍ଡିତ ଓ ନୀତିଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଘିରିଥିବା ସମୟରେ, ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ସୁମତିଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଷ୍ଟ କରି କହିଲେ, "ସୁମତି, ମୋର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଶ୍ୱ କେଉଁ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଛି? ଏହି ସେନାକୁ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହା ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ପରି ଉତ୍ସାହରେ ଫେନାଉଛି।" "ଏହି ଭୟଙ୍କର ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା କାହାର? ଏମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି? ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ମତେ ଠିକ୍ ଭାବରେ କୁହ, ଯାହା ଜାଣି, ମୁଁ ମୋର ଯୋଧ୍ୟାମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରିବି।" ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧୀର ଓ ଜ୍ଞାନୀ ସୁମତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଏଠାରେ ଏକ ଚକ୍ରଚିହ୍ନିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାପମୁକ୍ତ ପୁରୁଷମାନେ ବସବାସ କରନ୍ତି। ସେହି ନଗରର ପ୍ରଭୁ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ସୁବାହୁ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରବୀଣ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ଘିରି ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛନ୍ତି।" "ସେ ସଦା ନିଜ ଜାୟା ପ୍ରତି ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତ, ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କ ଜାୟା ଠାରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ସେ ନିତ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ।" "ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା କେବେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଧନ ନେନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ରାଜସ୍ୱର ଛଅଁଶ ଅଧିକ ନେନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କେବଳ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନ ଦେନ୍ତି। ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ସେବାରେ ଲିନ୍, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତ, ଅନ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି।" "ନାହିଁ କୌଣସି ତାଙ୍କ ଦଳର ଶୂରବୀରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମାନ, କିନ୍ତୁ ପୁଅଙ୍କର ବିନାଶ ଶୁଣି ସେ କ୍ରୋଧ ଓ ଶୋକରେ ଉତ୍ସ୍ନାତ। ସେ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଶୂରବୀର ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ମୀନିଧି।" "ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଦଳନ କରିବେ।" ସୁମତିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତୃଘ୍ନ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଧ୍ୟାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ସୁବାହୁଙ୍କ ସେନା କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ରଚନା କରିଛି। ବ୍ୟୁହର ପାଖ ପାଖରେ ଯେଉଁ ଯୋଧ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ଅସ୍ତ୍ର ନିପୁଣ ସେ ମାନ୍ୟେ ତାଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ। ଯିଏ ଏହି ବ୍ୟୁହ ଭେଦନ କରିପାରିବ, ସେ ଶୂରବୀର ଜୟ ପାଇବ।" "ମୋର ପଦ୍ମପାଣିଠାରୁ ଦଣ୍ଡ ନିଅ।" ତେଣୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀନିଧି ଏହି ଦଣ୍ଡ ନେଇ କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଅନେକ ଶୂରବୀର ତାଙ୍କୁ ଘିରି ରହିଥିଲେ। ସେ ଘୋଷଣା କଲେ, "ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ଭଙ୍ଗ କରିବି।" "ପ୍ରଥମେ ଭାର୍ଗବ କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଏବେ ମୁଁ ତାହା କରିବି।" ଏହା ଶୁଣି ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀରମାନେ, ପୁଷ୍କଳ, ରିପୁତାପ, ନୀଳରତ୍ନ, ଉଗ୍ରଶ୍ୱ ଓ ବୀରମର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଯିବାକୁ ଶପଥ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଆଦେଶରେ କ୍ରଉଞ୍ଚ ବ୍ୟୁହ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଶତୃଘ୍ନ ସ୍ୱୟଂ ଏକ ରଥରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଅନେକ ସେନା ଘିରି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ଏହିପରି ଦୁଇଟି ସେନା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ପ୍ରତିଯୋଗୀର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ତା ମାପିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଦୁଇ ପକ୍ଷର ବଡ଼ ବଡ଼ ସେନା ଦୁଇଟି ବିପୁଳ ନଦୀ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା, ବିନାଶ ଆଣିବା ଉତ୍ସାହରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ। ଦୁଇପକ୍ଷର ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଲ ଉଦ୍ଧତ ଧ୍ୱନି କରିଲା; ତାଳ ଓ ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ଚାରିପଟି ଶୁଣାଗଲା; ଘୋଡ଼ାମାନେ ହିନ୍ହିନାଇଲେ, ହାତୀମାନେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଶୂରବୀରମାନେ 'ହୁମ୍ ହୁମ୍' କରି ଘୋଷ କଲେ, ରଥର ଚକ୍ର ଗର୍ଜନ କଲା; ବଳବାନ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଭୁଜାର ଗର୍ବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ଯୋଧ୍ୟା 'କାଟ! ବିଧି!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀନିଧି, ସୁକେତୁଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀନିଧି, ଜନକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପୁଣ। ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଶ୍ୱକୁ ମୁକ୍ତ କର। ନାହିଁଲେ, ମୋର ବାଣରେ ବିଧିତ ହୋଇ ତୁମେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁକେତୁ ତୁରନ୍ତ ଧନୁଷ ଧରି, ତାହାକୁ ତଣି, ତୀର ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଁଡ଼ାଇଲେ। ସେ ତୀରମାନେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିଆ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଡ଼ିଗଲା। ଏହି ତୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିପୁଳ ଝରଣା ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ଯାହାକୁ ରୋକିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ଲକ୍ଷ୍ମୀନିଧି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ସେଇ ତୀରବନ୍ଧକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଧନୁଷ ତଣି, ସୁକେତୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଛଅଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ତୀରମାନେ ସୁକେତୁଙ୍କ ହୃଦୟ ଭେଦି, ରକ୍ତ ଓ ମଳରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ହୃଦୟ ଭେଦିତ ସୁକେତୁ କ୍ରୋଧରେ ଏକାନ୍ତ ହୋଇ, ବିଶ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବକ୍ର ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ।