ପୁଷ୍କଳ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ସ୍ୱାମୀ, ଦମନକ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ଆପଣଙ୍କ ଏହି ମହିମାର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଦମନକଙ୍କୁ ଜିତିବି; ଏବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, ଜ୍ଞାନୀ ସ୍ୱାମୀ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସଜା ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଏ ଘୋଡ଼ା ଚାଲିବାର ଆବଶ୍ୟକ? ରଘୁନାଥଙ୍କର ମହିମା ସବୁ କାମ ସଫଳ କରିବ।” ପୁଷ୍କଳ ଅତି ନିଶ୍ଚିତ କଥାରେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣାଇଲେ, “ସ୍ୱାମୀ, ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଆପଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବ: ଦମନକ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପ୍ରବୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବି।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଦମନକଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମୂଳ୍ୟ ପଦପଦ୍ମର ମଧୁ ଚାଖିବାର ଅନୁଭୂତି ହରାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଅପରାଧ ମୋରେ ଲାଗୁ। ଯଦି ମୁଁ ଦମନକଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି ନାହିଁ, ମୋତେ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଲାଗୁ, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନିଜ ମାଆଙ୍କ ପଦକୁ ତୀର୍ଥ ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ରୋଷ କରେ।” ପୁଷ୍କଳ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, “ଆଜି ରାଜପୁତ୍ର ଦମନକଙ୍କ ବଡ଼ ଛାତି ମୋ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ରିତ ହେଇ, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭୂମିରେ ଶୋଭା ପାଇବେ।” ଶେଷ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି, ରଘୁବଂଶୀ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ହୃଦୟରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ, ପୁଷ୍କଳ ଅନେକ ସେନା ସହିତ ଦମନକ ଅଛିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁ ଦମନକ ଏକ ବୀର ବଂଶର ରାଜପୁତ୍ର। ଦମନକ ମଧ୍ୟ ଏହି ଖବର ମିଳିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ପୁଷ୍କଳଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଦୁଇ ଜଣ ରାଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଦୁଇ ଜଣ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଶୋଭା ପାଇ, ଏକ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଏକ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ପୁଷ୍କଳ ଦମନକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାତ କଥାରେ କହିଲେ, “ରାଜପୁତ୍ର ଦମନକ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ବରତଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁଷ୍କଳ—ମୋ ନାମ ଏହି ଭାବରେ ଚିହ୍ନିବା। ମୁଁ ରଘୁନାଥଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବାକୁ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଅନୁରାଗୀ, ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଜିତିବି; ସଜା ହେବା, ଜ୍ଞାନୀ।” ଦମନକ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଅଭୟ ଏବଂ ମଧୁର ହାସରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ନାମ ଦମନକ, ସୁବାହୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୋ ପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ମୋର ପାପ ଦୂର କରିଛି, ମୁଁ ରାଜା ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ରଥୀ। ଜୟ ତାଳି ଦେଇଥିବା ଭାଗ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଯାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ, ସେ ତାହାକୁ ଲାଭ କରେ; ଏବେ ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ। ଏହି କଥା କହି, ତୀର ସଜାଇ ଧନୁରେ ଟାଣି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇବା ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଏକଠା ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଲା, ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ତୀରର ଛାୟାରେ ଅନ୍ଧାର ହେଇଗଲା। ତୀରର ବୃଷ୍ଟି ହାତୀଙ୍କ ପାଶ୍ୱ ଉପରେ ଲଗି, ଧାତୁ ଉପରେ ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ଭଳି ଶୋଭା ପାଇଲା। ସେଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ରଥ ତୀରର ବୃହତ୍ ବୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଅପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପୁଷ୍କଳ ଏହି ଦୃଢ଼ ଆଗ୍ରହ ଦେଖି, ତୀରର ଛାୟାରେ ଢାକା ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଦେଖି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ପୁଷ୍କଳ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନି ଶକ୍ତି ତୀର ଧନୁରେ ସଜାଇ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଜଳ ଚାଖି, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମାଝରେ ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ, ତାହାର ଲାଲ ଶିଖା ଆକାଶକୁ ଚୁଇ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେଠାରେ ସେନା ଭୟରେ ତଳି ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦୃତ ଭାଗିଗଲା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖାରେ ତାଳି ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ରାସିତ ହେଲା।