ସେ ସେନାନାୟକଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋ ପାଇଁ ଏମିତି ଏକ ସେନା ତିଆରି କର, ଯାହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇପାରିବ।” ସେନା ତୁରନ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ସହିତ, ସେ ଯୁଦ୍ଧମାଞ୍ଚରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ତୀବ୍ର କଥା କହିବା ସମୟରେ ଘୋଡ଼ାସାଡ଼ିଆମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ମହାରାଜଙ୍କ ଭଲାପତ୍ର ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ାଟି କେଉଁଠି?” ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅବାକ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ମହାବୀର ଯୋଧ୍ୟା ନିଜ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ସେନା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବୀରମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ମାଞ୍ଚ ତାରି ଉଠିଥିଲା। ସେଠାରେ କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, “ଏହି ଘୋଡ଼ାଟି ଏହି ଲୋକ ନେଇଯାଇଛି, ରାଜା; ନହେଲେ, ଏତେ ବଳ ନେଇ କିପରି ଏହି ବୀର ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେନାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ଜଣେ ନିଜ ଦାସକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଯାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ରାମଙ୍କ ଘୋଡ଼ା କେଉଁଠି?” “କିଏ ଏହା ନେଇଯାଇଛି? କେଉଁଠି ନେଇଯାଇଛି? ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ କି ରାମଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିନଥିବେ, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନମନ କରନ୍ତି?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଯଦି ଧର୍ମର ରାଜାଙ୍କ ଏହି ମହାବଳ ରୂଷ୍ଟ ହେବେ, ତେବେ ଅବଶ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବେ, ଯଦି ସେ ଶିର ନମାଏନି।” ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ର ମନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ ଓ ତୀବ୍ର କଥାରେ ତାକୁ ତିରସ୍କାର କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଯଜ୍ଞଘୋଡ଼ା, ଚିହ୍ନିତ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମୁଁ ନେଇଏସିଛି; ଯିଏ ମୋତେ ବଳଦ୍ୱାରା ହରାଇପାରିବ, ସେ ଆସି ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କରୁ।" ଦାସ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ହସିଲେ ଓ ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳ ଓ ପ୍ରତାପର ମାଳିକ, ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହୋଇଗଲେ, ବଳଶାଳୀ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ସୁନାରେ ମୁଡ଼ିତ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଚାରିଟି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଭରିଥିଲା। ସେ ନିଜ ବୃହତ୍ ଧନୁ ତଣ୍ଡାଇ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହିଯାଉଥିଲା। ଘୋଡ଼ାସାଡ଼ିଆ, ହାତୀଚାଳକ ଓ ତଳୱାରଧାରୀମାନେ, ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ହାତୀ ଓ ପଦାତି ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆତୁର ହେଲେ, ସେମାନେ ବୀରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ଦଳ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରମାନଙ୍କ ଛାରିଏ ପରିବେଷ୍ଟିତ, ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି, ତଳୱାର ଓ ଧନୁ ଧରି, ଯୁବ ବୀର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସହଜରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ମାନେ ମାନେ ସିଂହ ଝୁଣ୍ଡ ହାତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧିତ ବୀରମାନେ, ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ହୁଙ୍କାର ଦେଲେ—“କାଟ, ଛିଦ୍ର କର!” ପଦାତି, ହାତୀଚାଳକ, ରଥୀ, ଘୋଡ଼ାସାଡ଼ିଆମାନେ ନିଜ ନିଜ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ହାତୀ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲା, ଘୋଡ଼ା ଚିରିଗଲା, ଭୂମି ଅସଂଖ୍ୟ ମଣିଷର ଖପର ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳ ଓ ପ୍ରତାପର ରାଜା, ରାଜପୁତ୍ର ନିଜ ସେନାକୁ ବିନାଶ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଉଠା, ଏହି ବଳବନ୍ତ, ରଥୀ ରାଜପୁତ୍ର ସେନାକୁ ବିନାଶ କରୁଛନ୍ତି।” ଏହାପରେ ରାଜପୁତ୍ର, ଶିର ନମାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସାହସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ। ସାରଥି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଜୟୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ସେ ଆସି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରାଜପୁତ୍ରକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ସେ ସୁନାରେ ମୁଡ଼ିତ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଧରିଥିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, “ହେ ରାଜପୁତ୍ର, କିଏ ତୁମେ, ଏହି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାନ୍ଧିଛ? ତୁମେ ଏହି ମହାରାଜଙ୍କୁ ଚିହ୍ନ ନାହାଁ, ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବୀର ସେବନ କରନ୍ତି। ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦାନବପତି ମଧ୍ୟ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ—ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ତୁମେ ନେଇଯାଇ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରିଛ। ଏବେ ମୋତେ ତୁମର ଶତ୍ରୁ ମୃତ୍ୟୁ ରୂପେ ଦେଖ; ଘୋଡ଼ା ଛାଡ଼, ଶିଶୁ, ଯାଅ ଓ ଖେଳ କର। କିଏ ତୁମର ବାପା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି ଅବିବେକୀ ହୋଇ ଘୋଡ଼ାକୁ ଆଟିଛ? ଏହି ଶିଶୁ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଦୟା କରୁଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦମନା ନାମକ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ବୀର ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଅଲ୍ପ କରି ନିଜ ପ୍ରତାପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଦମନା କହିଲେ, “ଏହି ଘୋଡ଼ାକୁ ମୁଁ ବଳଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ନେଇଏସିଛି, ଏହିଠାରେ ରଖିଛି। ଆଜି ଏହାକୁ ଜୀବନ୍ତ ଫେରାଇବି ନାହିଁ—ଯୁଦ୍ଧ କର, ବଳଶାଳୀ! ତୁମେ କହିଲ, ‘ତୁମେ ଶିଶୁ, ଯାଅ ଖେଳ କର।’ ଏବେ ରାଜା, ଯୁଦ୍ଧମାଞ୍ଚରେ ମୋର ଏହି ଖେଳ ଦେଖ।” ଏପରି କହି, ହାତୀସମ ଭୁଜା ଧାରୀ ବୀର ନିଜ ସୁନ୍ଦର ଧନୁ ତଣ୍ଡାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରଙ୍କ ଛାତିରେ ଏକ ଶତ ଶର ଛାଡ଼ିଲେ। ଶତ ଶର ତଣ୍ଡାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଶଂଖ ବାଜାଇଲେ; ଏହି ଶଂଖଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଦୁର୍ବଳମନ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଶତ ଶର ହୃଦୟରେ ଲାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷ ହାତରେ ସେଇ ଶରମାନେ କାଟିଦେଲେ। ନିଜ ଶର କାଟାଯିବା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜପୁତ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଧାର ଧାରା ରେ ଶର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାସବୁ ମାଞ୍ଚ, ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ସେଇ ଶରମାନେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ ଓ ଛାତିରେ ଲାଗି, ଅଗ୍ନିସ୍ପୁଟିକା ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେନାକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ ଓ ବିପୁଳ ବିନାଶ ଘଟାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, “ଥା, ଥା!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଦଶଟି ଶର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ।