ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଘେରି ରାକ୍ଷସ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୀର, ବଣ, ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ। ତଥାପି, ହରିଙ୍କ ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦିତ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶରୀରକୁ କୌଣସି ଆଘାତ ଲାଗିଲା ନାହିଁ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶରୀର ଅଜୟ ଓ ଅଦମ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ହିରା ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ। ଶତ୍ରୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ଆଘାତ କଲେ, ସେଗୁଡିକ ନୀଳ କମଳର ପତ୍ର ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଶରୀରର ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ଭଞ୍ଗିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିର୍ବ୍ୟାକ୍ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ସମସ୍ତ ବିଷକ୍ତ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ରୋଷରେ, ବାସୁକି ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ସର୍ପମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେ ଦେବତା ଗରୁଡର ଭକ୍ତ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଇ ଦଂଶ କଲେ। ଏହି ସର୍ପମାନଙ୍କର ବିଷ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଦାଁତ ଭଞ୍ଜିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବାୟୁ ଭକ୍ଷକ ହେଇଗଲେ। ବୈନତେୟଙ୍କ ହଜାର ଆକ୍ରମଣରେ ସେମାନେ ଆହତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ରକ୍ତ ଝରିବା ସହ ଏହି ସର୍ପମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସର୍ପମାନେ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ପୁନି ବଡ଼ ରୋଷରେ ଦିଗଗଜମାନେ, ମଦୋନ୍ମଦିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦିଗଗଜମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଘେରି ତାଲ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ତାଲ ମୂଳରେ ଭଞ୍ଜିଗଲା ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାଲ ହରାଇ ଦିଗଗଜମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଦିଗଗଜମାନେ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଏକ ବଡ଼ ଅଗ୍ନିରେ ଆଗାତ କଲେ। ଜଳରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନି ସେ ଶିଶୁକୁ ଜଳାଇଲା ନାହିଁ, ତାହା ଶୀତଳ ହୋଇଗଲା। ଅଗ୍ନିରେ ଅକ୍ଷତ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ଦେଖି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ବିଷ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ତଥାପି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ବିଷ ଅମୃତରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା। ଦେବତାତ୍ମା ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ବିଷ ଅମୃତ ହୋଇଗଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଉପାୟରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମୃମୃତ୍ୟୁ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଅଜୟତା ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସଠିକ୍ କହିଛ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବିଆପିଥିବା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ନାମ ପାଇଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତରେ ବିଆପିଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିଶ୍ଚୟରେ ପରମେଶ୍ୱର; ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବିଆପନକୁ ଆମକୁ ପ୍ରମାଣ ଦେଖା।" "ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଭାବ—ଏହା ପରମ ଆକାର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଗୌରବ।" "ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଦେଖିଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ମୋ ଶକ୍ତି ସମାନ ନୁହେଁ। ଈଶାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଜୟ ହୋଇଛି; ମୋ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପକୁ ଜୟ କରି ବିଷ୍ଣୁ ମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା।" ଏହି ଉପରେ ରୁଦ୍ର କହିଲେ—ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠାରେ ଭରି, ହରିଙ୍କ ଗୌରବ ଓ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କ ନମ୍ରତା ବିଷୟରେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ—"ଏହି ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ, ପରମ ଆତ୍ମା, ନିତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବସିଥିବା, ଭାସୁଦେବ ନାମେ ପରିଚିତ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେ ବିଷ୍ଣୁ; ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେହି ସମସ୍ତ ସେଉଁଠି ଅଛି।" "ସେଉଁଠି ସଚେତନ ଓ ଜଡ ଆକାର ସମସ୍ତ ସେଉଁଠି; ତାଙ୍କର ତିଣିପ୍ରକାର ବିଆପନ ପରମ ଆକାଶରେ, ଏବଂ ଏକପଦ ବିଆପନ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅଂଶ। ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିବା, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜନାର୍ଦନ—ଯୋଗୀମାନେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ବିନା କେବେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" "କ୍ରୋଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦନକୁ ଦେଖିପାରିବା ନାହିଁ; ତଥାପି, ସେ ସମସ୍ତ—ଦେବ, ପଶୁ, ମାନବ, ଅଚଳ—ସମସ୍ତରେ ବିଆପି ଅଛନ୍ତି, ସବୁଠୁ କ୍ଷୁଦ୍ରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।" ଏହିପରି କଥା ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିବା ପରେ, ଆଗ୍ରହରେ ଭରି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୁନି ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଣିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ—"ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକୃତରେ ସମସ୍ତରେ ବିଆପି, ପରମ ପୁରୁଷ, ତେବେ ଆଜି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରମାଣ ଦେଖା; ଅଧିକ କଥାର କି ଆବଶ୍ୟକ?" ମହାଦେବ କହିଲେ—ଏପରି କହି, ଦୈତ୍ୟ ରାଜା ହଠାତ୍ ରାଜପ୍ରାସାଦର ଥମ୍ଭକୁ ହାତରେ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଯଦି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକୃତରେ ସମସ୍ତରେ ବିଆପି, ତେବେ ଏହି ଥମ୍ଭରେ ଦେଖା; ନାହିଁ ହେଲେ, ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଛ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି।" ରୁଦ୍ର କହିଲେ—ଏପରି କହି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ନାୟକ ତ୍ୱରିତ ତଳୱାର ଉଠାଇ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଘାତ କରି ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଥମ୍ଭରୁ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଯେଉଁ ଧ୍ୱନି ଦିନାନ୍ତ ମେଘର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭୟଙ୍କର। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର କାନ ଭଞ୍ଜିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ଉପଡ଼ିଗଲା। ଭୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ, ଭାବିଲେ ଏହି ତିନି ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି। ତାପରେ, ଥମ୍ଭରୁ ବଡ଼ ଉଜ୍ଵଳ ହରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦୁନିଆ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କଲେ; ଏହି ମହା ଦ୍ୱନିରେ ତାରାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଠାରେ, ହରି ନରସିଂହ ଆକାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଅନେକ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ଉଜ୍ଵଳତାରେ ଆବୃତ। ତାଙ୍କ ମୁଖ ପାଞ୍ଚଟି ସିଂହର ପରି, ଶରୀର ମାନବ ଆକାରରେ; ମୁଖ ଭୟଙ୍କର, ଦାଁତ ବାହାରିଥିବା, ଜିଭ ଆକାଶକୁ ଉଠିଥିବା।