ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାଥାରେ, ମହାତ୍ମା ସନକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନେକ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭାର୍ୟାଙ୍କର କେବଳ ଏକ ସାଇଡ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ବରୁଣ, ଯମ, ସୋମ, କୁବେର ଭଳି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ମୁକ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଭଳି ମହାନ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଇ ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନ, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସଦା ଦେବମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ କେବଳ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ହିଁ ପୂଜିବି। ଏହିପରି ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ମୁଁ ସହଜରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି। ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ତାପରେ ଦାଇତ୍ୟନାୟକ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହୁଥିଲେ। ସେ ଚାରିପଟେ ଦାଇତ୍ୟମାନୋ ଦିଗଦିଗନ୍ତରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, କ୍ରୋଧରେ ମତିହାରା ହୋଇ କହିଲେ— "ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲିନ, ମୋ ଆଦେଶରେ ହତ୍ୟା କର।" "ଯଦି ହରି ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ ଓ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିବି ଏହି ରକ୍ଷା କେତେ ଫଳଦାୟକ।" ତାପରେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ତାଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମହାନ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଘେରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ହୃଦୟର କମଳକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବେଶ କଠୋର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଦେହ ହରିସ୍ମରଣର ଶକ୍ତିରେ ଅକ୍ଷତ ରହିଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଦମ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ପଡ଼ି ବିକାଶୀ କମଳର ପତ୍ର ପରି ଭୂମିରେ ଖସିପଡ଼ିଲା। ଦାଇତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଅସାଧାରଣ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଅବାକ୍ ଓ ନିର୍ବାକ୍ ହୋଇ ଦାଇତ୍ୟନାୟକ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କ୍ରୋଧ ଓ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ବିଷଧର ସର୍ପମାନୋ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସେ, ବସୁକିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନୋ କହିଲେ— "ଏହାକୁ ଖାଉ!" ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ଓ ଭୀଷଣ ଆକୃତି ଥିବା ସର୍ପମାନେ, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ବିଷ ଦ୍ୱାରା ଦଂଶନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବିଷ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଦାଁତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେମାନେ ବାୟୁଭକ୍ଷକ ହୋଇ, ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ହଜାର ଆକ୍ରମଣରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ରକ୍ତରେ ଭିଜି, ଚାରିପଟେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟନାୟକ ଏବେ ଦିଗ୍ଗଜମାନୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେମାନୋକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି, ବଡ଼ ବଡ଼ ଦାଁତରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦାଁତ ମୂଳରୁ ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦିଗ୍ଗଜମାନେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟରାଜ ଏବେ ଏକ ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଜାଳାଇ, ନିଜ ପୁଅକୁ ତାହାରେ ପକାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ଜଳଶାୟୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ତାପ କରିଲା ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଶୀତଳ ହୋଇଗଲା। ଶିଶୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଅକ୍ଷତ ଦେଖି, ରାଜା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ବିଷ ଦେଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରେ। କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେ ବିଷ ଅମୃତ ହୋଇଗଲା। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦେଇବା ସାଥିରେ ବିଷ ଅମୃତରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଘୋର ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଅକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଅକ୍ଷତ ରହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ମୃଦୁ କଥାରେ ପୁଅ ସହ କଥା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କହିଲେ— "ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚତ୍ୱ ଠିକ୍ କହିଛ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ କୁହାଯାଏ। ସେଇ ସମସ୍ତଜନ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ। ଏହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀତ୍ୱକୁ ଏବେ ମୋତେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖାଅ।" "ତାଙ୍କର ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଜ୍ଞାନ, ବଳ, ପ୍ରଭାବ—ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ମହିମା। ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ତେବେ ମୋତେ ଲାଗେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟେ ମୋ ପ୍ରଭାବ ସମ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ମୁଁ ଈଶାନଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅଜୟ ଓ ଅପରାଜିତ ହୋଇଛି; ବିଷ୍ଣୁ ମୋତେ ବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଜିତିଲେ ହେଲେ ହିଁ ସେ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ, ହରିଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ନମ୍ରତା ସହ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ— "ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାରାୟଣ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଶାଶ୍ୱତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେଇ ଭାବରେ ବାସୁଦେବ। ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ; ଏହି ସଂସାରରେ ଚଳନଶୀଳ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।" "ସମସ୍ତ ଚେତନ ଓ ଜଡ଼ ଆକୃତି ତାଙ୍କର ହିଁ ରୂପ; ତାଙ୍କର ତ୍ରିବିଧ ବ୍ୟାପ୍ତି ସର୍ବୋପରି ଆକାଶରେ, ଏବଂ ଏକ ପଦରେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି। ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଯୋଗୀମାନେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ବିନା କେବେ ନୁହେଁ।" "ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖିହେବ ନାହିଁ; ତଥାପି ସେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ, ଅଚଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସବୁଠି ବିରାଜିତ।" ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା କଥା ଶୁଣି, ଦାଇତ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହୋଇ, ପୁଅକୁ ପୁନପୁନ ତିରସ୍କାର କଲେ। ସେ କହିଲେ— "ଯଦି ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ପରମ ପୁରୁଷ, ତେବେ ଆଜି ମୋତେ ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଦେଖାଅ; ବେଶି କଥାର କି ଦରକାର?