ସୁମତି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ମଧୁର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କର ଚରଣକୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ମନ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଭରିଗଲା । ଏହି ଅଭିଲାଷାରେ, ସେ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ । ସେ ଆଦେଶ କଲେ— “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୋର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ନାଗରିକମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ପଦପଦ୍ମ ଦର୍ଶନର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ ।” ସେଉଁଠି ସେ ଚାହିଲେ, “ମୋ ସହରର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ଯେଉଁମାନେ ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ସହିତ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଯାଉନ୍ତୁ । ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଆଦେଶ ଅମାନ୍ୟ କରି ଘରେ ରହିଯିବେ, ସେମାନେ ଅଧର୍ମୀ ଓ ପାପୀ ଭାବରେ ଯମଦଣ୍ଡର ଭୟଭୀତ ହେବେ । ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନହେଲେ, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ ବା ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପଯୋଗ କ’ଣ ? ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ-ନାତି ମାନେ ମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ସୂକର ଶିଶୁ ପରି ଅପବିତ୍ର ଅହାର କରନ୍ତି ।” ସେଉଁଠି ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ଏହି ନାମ ମାତ୍ରେ ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଏମିତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନମସ୍କାର କର । ମୋର ପ୍ରଜାମାନେ ଏହା ସତ୍ୱର କରନ୍ତୁ ।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ତମ, ଯିଏ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଓ ଭଗବତ୍ଗୁଣରେ ପ୍ରେମିତ, ସେ ଅନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲେ । ସେ ଅଶ୍ୱାରୂଢ଼ ହସ୍ତୀରେ ଚଢ଼ି ଡ଼ଙ୍ଗ ମାରି ରାଜାଙ୍କ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ନିମିତ୍ତ ଆଦେଶ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କଲେ— “ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ମହାପର୍ବତକୁ ଚଳନ୍ତୁ । ସମସ୍ତ ଦେହରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଅଲଙ୍କୃତ କରନ୍ତୁ, ଏହି ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଗାଈର ଖୁର ଚିହ୍ନ ପରି ସାନା କରିଦେଉ ।” ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ସାହରେ ଚିତ୍ତ ଶାନ୍ତ କରି, ରଘୁନାଥଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଘୋଷଣା କଲେ । ଏହି ଖବର ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆନନ୍ଦର ଅମୃତରେ ଭିଜିଯାଇ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ପାଇଁ ମନ ଏକାଗ୍ର କଲେ । ଏଉଁଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହ ଶୁଭ୍ର ଚଳିଚଳି, ରାଜାଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲେ । କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଶୂର, ବୈଶ୍ୟମାନେ ବ୍ୟବସାୟରେ ଲିନ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଆନନ୍ଦିତ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ପରିବାର ସହ ଯାତ୍ରାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ । ଧୋବି, ଚରମକାର, ମଧୁସଂଗ୍ରାହକ, ଶିକାରୀ, ଗୃହନିର୍ମାତା, ଶିଲ୍ପୀ, ପାନବିକ୍ରେତା—ସମସ୍ତେ ଯାଉଥିଲେ । ଢୋଲିଆ, ନଟ, ତେଲ ବିକ୍ରେତା, ବସ୍ତ୍ର ବିକ୍ରେତା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ । ପୁରାଣପାଠକ, ମାଗଧ ଗାୟକ, ଚିକିତ୍ସକ, ଦ୍ୟୂତକୁଶଳ, ଖାଦ୍ୟରସିକ, ଚତୁର ବକ୍ତା, ମାୟାବୀ, ଖବର ଓ କଥାର ନିପୁଣ, ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରି ଯାଉଥିଲେ । ଏଉଁଠି, ରାଜା ପ୍ରଭାତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସହ ନେଲେ । ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ତାରାମଣି ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ । ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂର ଯାଇ, ନିୟମିତ ମୁଣ୍ଡନ କରି, ଦଣ୍ଡ, କମଣ୍ଡଳୁ ଓ ଚମରଚଳିକା ଧାରଣ କଲେ । ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହରିଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଓ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଶୂନ୍ୟ ମନ ନେଇ ଯାତ୍ରା କଲେ । ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଝାଞ୍ଜ, ଦମରୁ, ଶଂଖ, ବୀଣା ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା । ଲୋକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ପୁକାର କରୁଥିଲେ— “ଦେବଦେବ ନାଥ, ଦୁଃଖନାଶକ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହୋ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।” ଏଭଳି ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସହ ଯାଉଥିଲେ, ଗାୟକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ । ରାସ୍ତାରେ ରାଜା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଶ୍ରୀଗୁଣଗାନ ଶୁଣିଲେ— “ମାଧବଙ୍କୁ ବିଜୟ ହୋ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଶରଣ, ପରମ ପୁରୁଷ!” ଯାତ୍ରାରେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରି, ସେଠାରେ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣିଲେ । ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣଗାଥା ଶୁଣି, ସେ ପ୍ରତି ଷ୍ଟାନରେ ଗାୟକମାନେ ଦ୍ୱାରା ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନ କରାଇଲେ । ସେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀ ଓ ଲଙ୍ଗ ମାନୋଷଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ଦେଲେ । ଅନେକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ହରିଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ପ୍ରଜା ସହ ଆଗକୁ ଚଲିଗଲେ । ଏଉଁଠି ରାଜା ଦେଖିଲେ ଏକ ପବିତ୍ର ନଦୀ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଚକ୍ରଚିହ୍ନ ପ୍ରଶସ୍ତ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଋଷିଙ୍କ ମନ ପରି ପବିତ୍ର । ଏହି ନଦୀକୂଳରେ ବହୁ ସାଧୁ ସମ୍ମିଳିତ, ଦଳଦଳ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ କୁହୁକି ଏହାକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା । ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ନଦୀ କ’ଣ, ଯେଉଁଠି ବହୁ ସାଧୁଗଣ ବିହାର କରନ୍ତି? ଏହା ଦେଖି ମୋର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି ।” ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ— “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି । ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ପ୍ରବାହ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିଦିଏ । ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ମନସିକ ପାପ ଦହିଯାଏ, ଛୁଇଁଲେ କର୍ମଜ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ଏହି ଜଳ ପିଇଲେ ବାଚିକ ପାପ ମିଟିଯାଏ ।” ଏଭଳି, ରାଜା ଓ ସମସ୍ତ ଜନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ତୀର୍ଥ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନୁଭବ କରି, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ ।