ସେଇ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ଏପରି କଥା କହିବାକୁ ଶୁଣି, ସେ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନର ସାର୍ବଭୌମ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାହାର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ନମ୍ରତା ଓ ସ୍ନେହରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜା ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୃଦୁ ହସର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସୁକନ୍ୟା କହିଲେ, "ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଆପଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ସାର୍ବଭୌମ ନିପୁଣତା ସଂଶୟ ନାହିଁ; ଏହି ମୁଁ ଜାଣେ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଆପଣ ଯେଉଁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁ ଦେହ ସଂଯୋଗ ହେଲା, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଭକ୍ତିମୟା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଦେଖାଉ।" "ଏଠି, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ଆପଣ ଜାଣନ୍ତୁ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆତ୍ମା, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି, ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିପାରିବ। ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଯିଏ ମନରେ ବିକଳ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଅଶକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ସେଥିପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା ଭାବନ୍ତୁ।" ଏହାପରେ ସୁମତି କହିଲେ, "ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଯୋଗେଶ୍ୱର ଚ୍ୟବନ ତୁରନ୍ତ ଏକ ଇଚ୍ଛାମୟ ଉଡ଼ନ୍ତା ମହଲ ତିଆରି କଲେ, ରାଜନ।" ସେଇ ମହଲ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣକାରୀ, ରତ୍ନମୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାର୍ଥର ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲା, ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥରର ମଜବୁତ ସ୍ତମ୍ଭରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ବିଛାନା, ସବୁବେଳେ ସୁଖଦାୟକ, ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମାଳା ଓ ଜଟିଳ ଗୁଛାରେ ଶୋଭିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ମୃଦୁ ରବ କରୁଥିଲେ, ସୁକୁମାର ବସ୍ତ୍ର, ପଟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦୁପଟ୍ଟାରେ ତାହା ଅଳଙ୍କୃତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ତଳ ଏକ ଉପର ଏକ ରୂପେ ଗଠିତ, ଆକର୍ଷକ ବିଛାନା, ପଖା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୋଭାବର୍ଦ୍ଧକ ବସ୍ତୁ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ସେଠାରେ ଅନେକ କଳାକୃତି ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏକ ମହା ନୀଳମ ତଳ ଉପରେ ପାଗଡ଼ି ମଣି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଦ୍ୱାର ଉପରେ ପାଗଡ଼ି ଥ୍ରେଶହୋଲ୍ଡ ଏବଂ ହୀରା ତାଲିକାରେ ଚମକୁଥିଲା, ନୀଳମ ଦୃଢ଼ ମହଲର ଚୂଡ଼ା ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁମ୍ଭ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଲାଲ ରତ୍ନ ଜଡିତ ଦିଵାଲି, ଅଦ୍ଭୁତ ଛତ୍ର ଓ ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ହଂସ ଓ ପାଇଁଜା, ଏଠାଉଠି ଡାକୁଥିଲେ, ଉଡ଼ିଉଡ଼ି ଏହି କୃତ୍ରିମ ସୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବିଥିଲେ। ସୁଖ ଉଦ୍ୟାନ, ବିଶ୍ରାମସ୍ଥଳ, ଶୟନକକ୍ଷ, ମଠ, ଓ ମଣ୍ଡପ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ଗଠିତ, ମନକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଦେଉଥିଲା। ସେ ଏପରି ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ଦେଖି, ମନରେ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମନ ଜାଣିଥିବା ଋଷି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ ଲଜ୍ଜାଳୁ, ଏହି ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କର ଓ ଏହି ମହଲକୁ ଉପରେ ଚଡ଼; ହେ ଚନ୍ଦନୀ ଭୃକ୍ତି, କମଳନୟନୀ, ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କର।" ଧୂଳି ଲାଗିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚୁଟି ବାନ୍ଧି, ଦେହରେ କାଦ ଲଗାଇ, ଚିହ୍ନିତ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ହ୍ରଦକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଶୁଭ ପାଣି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦ; ଏଠି ଏହି ମହଲରେ ଏକ ଶତ ଦଶ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଯୁବତୀ, କମଳ ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାରାତାରି ଉଠି ହାତ ଜୋଡ଼ି କହିଲେ— "ଆମେ ତୁମ ଦାସୀ; ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, କ'ଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ତାପରେ ଏକ ନୂତନ, ଶୁଭ୍ର ପଟବସ୍ତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ମୂଲ୍ୟର ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୋଭାମୟ। ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ଅମୃତ ସମାନ ପାନୀୟ ଦେଲେ; ତାପରେ ଦର୍ପଣରେ ଦେଖିଲେ ନିଜକୁ ମାଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ। ଦାସୀମାନେ ବଢ଼ିଆ ମଙ୍ଗଳ ଆଚାର କରି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। କଣ୍ଠରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା, ବାହୁରେ ବାଲା, ପାଏ ତୁଣ୍ଡିତାଳ ଗହଣା, କଟିରେ ମଣି ଜଡିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମରବନ୍ଧ। ସୁନ୍ଦର ଭୃକ୍ତି, ଚମକୁଥିବା ଦାନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର କମଳ ସମ ଆଖି, ମୁକୁଟ ତଳେ ଗଢ଼ା କୁନ୍ଦଳି ଚୁଲରେ ମୁହଁ ଦୀପ୍ତିମାନ। ପ୍ରିୟ ଭର୍ତ୍ତା ମୁନିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମହାମୁନି ବସିଥିଲେ। ତାପରେ, ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜକୁ ହଜାର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖି, ସେ ଏହି ଯୋଗିକ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଲେ। ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର ହୋଇ, ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେହ, ଚମକୁଥିବା ବସ୍ତ୍ରରେ ଛାତି ଢାକିଥିଲା। ହଜାର ଜନ ବିଦ୍ୟାଧରୀ କନ୍ୟାଙ୍କ ସେବାରେ ଥିଲେ, ଶୋଭାମୟ ଭୂଷାରେ ସେ ଏବେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶତ୍ରୁନିବାରକ ସହ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେଠାରେ, ଏହି ବିଦ୍ୟାଧରୀ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଯଶ ଅକ୍ଷୟ ରହିଲା, ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଶୋଭାମୟ, ରଥରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାରା ଓ ଶୁଭ୍ର କମଳ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ସେ ବିଦ୍ୟାଧରୀ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆଠ ଦିବ୍ୟ ପର୍ବତର ଶିଖର ଓ ଉପତ୍ୟକାରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସବୁବେଳେ ମୃଦୁ ପବନ ବହେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ବୈଶ୍ରମ୍ଭକ ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ, ନନ୍ଦନ, ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରକ, ମାନସ, ଓ ଚୈତ୍ରରଥ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ରାମା ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ବିହାର କରି, ଶତାଧିକ ବର୍ଷ କେବେ କେମିତି କଟିଗଲା ଜଣା ନ ପଡ଼ିଲା। ଏହା ବୁଝି, ମୁନି ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାଳ ଅତିତ ଓ ଆଶା ପୂରଣ ହୋଇଯିବାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ, ଯାହା ପୟୋଷ୍ଣୀ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଶତ୍ରୁ ଶୂନ୍ୟ, ଲୋକେ ଭରିଥିବା ଓ ମୃଗମାନେ ଆସୁଥିବା। ସେଠି ତାଙ୍କ ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସେବାରେ ରହି, ତିନି ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ ରାଜା ଶର୍ୟାତି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଓ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଦାସମାନେ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ଡାକିବା ପରେ, ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭାର୍ୟା ସୁକନ୍ୟା ସହ ଯଜ୍ଞରେ ଆସିଲେ।