ଚ୍ୟବନ ଋଷି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଦେବାକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ," ବୋଲି ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏହାରେ ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାର ଦୁଇଁଜଣ ଖୁସି ହେଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ବୀ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ସିଧ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ନିର୍ମିତ ସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ।" ଚ୍ୟବନ ଋଷିଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ଦେହ, ଶିରା ଭରି ଥିବା ଦେହ ନିଃସଙ୍କୋଚରେ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତିନିଜଣ ଏକାଠି ଏହି ଝିଲିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଜଳମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହେବା ସହିତ, ତିନିଜଣ ସୁନ୍ଦର ଯୁବକ ଉପରକୁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ। ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା, କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସୁକନ୍ୟା ଅତି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କିଏ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ତାହା ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଭାବରେ ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରାଇଦେଲେ। ତା’ପରେ ଆଶ୍ୱିନୀମାନେ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉପରେ ଚଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ନେବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିବା ସୁକନ୍ୟା, ଭଲପାଇବାର କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କିଛି କହିଲେ। ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରି ଦୟାଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମର ଏକନିଷ୍ଠ ସେବା ଓ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରେମ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମୋ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଙ୍ଗୀ, ମୋ ଦେହ ଭଳି। ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ଦୀର୍ଘ ସହନ କେବଳ ତୁମେ କରିପାରିଛ।" "ମୋ ଧର୍ମ, ତପସ୍ୟା, ଧ୍ୟାନ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଶ୍ରେୟ ମୁଁ ଲାଭ କରିଛି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ଅବିଗ୍ନ ଦୃଷ୍ଟି, ଭୟରହିତତା ଓ ଶୋକର ଅଭାବ।" ଚ୍ୟବନ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଉଠିଲେ ଅସମର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ କ’ଣ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ସଫଳ—ତୁମ ଧର୍ମ ଫଳ ଉପଭୋଗ କର, ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଦେବମାନେ ଖାଇଥିବା ଅମୃତ ଭୋଜନ ଉପଭୋଗ କର।" ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି ସୁକନ୍ୟା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦକ୍ଷତା ଉପରେ ଅତିଶୟ ଶାନ୍ତ ଓ ନମ୍ର ହେଲେ। ମଧୁର ହାସ୍ୟ ସହିତ ଲଜ୍ଜାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସୁକନ୍ୟା କହିଲେ, "ଓ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ତୁମର ଅପରିହାର୍ୟ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ଦେଖିଛି। ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେହମିଳନ ଓ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇଥିଲ, ସେଥିରେ ସତୀମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।" "ଏଠି, ଶିକ୍ଷାନୁସାରେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ଜାଣ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶାୟୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ମୋ ମନ ଅଧିକ ଆସକ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ; ଏହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି, ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କିଛି କର।" ଏଠି ସୁମତି କହିଲେ, "ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସ୍ଥିତ ଚ୍ୟବନ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚାଲିଉଠୁଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ନିର୍ମାଣ କଲେ।" ସେ ବିମାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ରତ୍ନମୟ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାର୍ଥ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିଲା। ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଥରର ଗୃଦ୍ଧି ତଳ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶୟନାସନ, ସୁନ୍ଦର କପଡ଼ା, ପତାକା, ମାଳା, ମଧୁମକୁଡ଼ିର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି, ତନ୍ତୁ, ଚମକୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ବିମାନର ପ୍ରତି ତଳରେ ଶୋଭାମୟ ଶୟନ, ବିଚିତ୍ର ଶିଳ୍ପ, ମାଣିକ୍ୟ ତଳ, ପଦ୍ମର ଦ୍ୱାର, ହୀରା ତାଲି, ନୀଳମଣି ଶିଖର ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଥିଲା। ଦେଉଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିକ୍ ରୁବି ରତ୍ନ ରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଟକିଥିଲା। ହଂସ, ପରାବା ଏଠାରେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ପ୍ରକୃତି ଭାବି ନିଜେ ଆନନ୍ଦ ହେଉଥିଲେ। ଆରାମଦାୟକ ଉଦ୍ୟାନ, ଶୟନକକ୍ଷ, ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ହଲ୍ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲା। ସୁକନ୍ୟା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୃହକୁ ଦେଖିଲେ, ତଥାପି ହୃଦୟରେ ଅତିକ୍ ଆନନ୍ଦ ନ ହୋଇ, ଚ୍ୟବନ ତାଙ୍କ ମନର ଭାବ ଜାଣି ନିଜେ କହିଲେ, "ଓ ଭୟଭିନ୍ନେ, ଏହି ସରୋବରରେ ଲୁହିଯାଅ, ଏବଂ ଏହି ବିମାନକୁ ଚଡ଼। ଲୋଟସ୍ ନୟନେ, ଭୂଷିତ ଭାଲୁ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନ।" ତିନି ଧୁଳି ଲଗା ଅଂଶୁକ ପିନ୍ଧି, ଚୁଆଟି ହେଉଥିବା କେଶ, ଦେହରେ ମାଟି ଲଗା, ଛାତିରେ ଚିହ୍ନ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ସେ ଏହି ସରୋବରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶତ ଦଶ (୧୧୦) ଯୁବତୀ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଯୁବତୀ, ପଦ୍ମଗନ୍ଧି, ସୁନ୍ଦରୀ ସୁକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିନୟରେ ଉଠି ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ, "ଆମେ ତୁମର ଦାସୀ, କ’ଣ କରିବାକୁ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।" ସେମାନେ ସୁକନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ନୂତନ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଉଜ୍ୱଳ ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ସମସ୍ତ ଗୁଣଯୁକ୍ତ ଭୋଜନ, ଅମୃତ ସମ ମଦ୍ୟ ଦେଲେ। ଆଇନା ଦେଖି ସେ ନିଜକୁ ମାଳା ଧାରଣ କରି, ଶୁଭ୍ର ଅଂଶୁକ ପିନ୍ଧି ଦେଖିଲେ। ଦାସୀମାନେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ସୁନ୍ଦର ଗଳାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାର, ହାତରେ କଙ୍କଣ, ପାଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନୁପୁର, କଟିରେ ମଣିଖଚିତ୍ରିତ କମରବନ୍ଧ। କଳା କେଶରେ ମଲୟାଜ ମାଳା, ଚମକୁଥିବା ମୁଖମଣ୍ଡଳ, ଚକ୍ଷୁ ଶୁଭ୍ର ପଦ୍ମ ସମାନ। ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଦେଖିଲେ ସେଠି ଚ୍ୟବନ ଋଷି ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପତ୍ନୀ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି। ତାଳେ ସେ ନିଜକୁ ହଜାର ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ଦେଖି, ଏହି ଯୋଗ ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଖି ସନ୍ଦେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଭ୍ର ହୋଇଥିବା ଦେହରେ ଉଜ୍ୱଳ ଅଳଙ୍କାର, ଛାତି ଉପରେ ଚମକୁଥିବା ଅଂଶୁକ ଦେଖିଲେ। ଏକ ହଜାର ଵିଦ୍ୟାଧରୀ ଦାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ରୂପାନ୍ତର ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ସହ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିବସିଲେ।