ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଲା—ରାଜା ସୁମଦାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନେକ ଅପ୍ସରା ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ପାଦ ମସାଜ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମଧୁର ଚପଳତାରେ ଭରିଥିଲା; ଅନ୍ୟ ଜଣେ କାନ୍ତିମୟ ଚାହାଣି ଦେଉଥିଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟା ଅପ୍ସରା ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଆକର୍ଷକ ଭାବେ ଚଳାଇ ରାଜାଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ରାଜାଙ୍କ ମନକୁ କାମନାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ରାଜା ମନେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—"ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନେ ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବାପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ତାଁକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?" ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ ମିଳେ, ଏହି ତପର ଫଳରେ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି—ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଶେଷଦେବ କହିଲେ—ତପସ୍ୟାର ଧନ ସୁମଦାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରମ୍ଭାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ। ଆମର ଯୌବନ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗ କର, ତୁମର ତପସ୍ୟାର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କର। ଏହି ଘୃତାଚୀ, କମଳା ଚମ୍ପାକ ଫୁଲ ଭଳି ଶୁଭ ଶରୀର, କପୂର ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର—ତାଙ୍କ ଠୋଠର ଅମୃତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ଏହି ଚରିତ୍ରବନ୍ତୀ, ଅଙ୍ଗମୁଦ୍ରାରେ ମନୋହରୀ, ସଂପୁର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୃଢ଼ ସ୍ତନବତୀ ନାରୀକୁ ତୁମ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଉପଭୋଗ କର; ତୁମର ଦୁଃଖକୁ ତ୍ୟାଗ କର। ମୋତେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଆଲିଂଗନ କର, ମୋର ଗଳାରେ ମନ୍ଦାର ମାଲା ଚମକୁଛି, ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ କଳା ଓ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ; ଆମର ଏକତ୍ୱ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ। ମୋର ମୁଁହର ଅମୃତ ପାନ କର, ମୋ ସହ ଦେବ ରଥରେ ଚଢ଼, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚ, ତପସ୍ୟାର ସଫଳ ଫଳ ଉପଭୋଗ କର। ତିଲୋତ୍ତମା, ଯୁବତୀ ଓ ରୂପବତୀ, ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୀତଳ ବସ୍ତ୍ର ରଖିବେ, ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ପଂଖା ଗଙ୍ଗା ପ୍ରବାହ ପରି ତୁମକୁ ଶୀତଳତା ଦେଉ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରେମର ମଧୁର କଥା ଶୁଣ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି ସେହି ଅମୃତ ପାନ କର, ନନ୍ଦନ ବାଟିକାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଏହି ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳ କର।" ଏପରି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହି ଦେବ ମହିଳାମାନେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି? ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି କି? ଏହି ବାଧାକୁ କେମିତି ସମାଧାନ କରିବି?" ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ବିକଳ ହୋଇ, ସୁମଦା ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋର ହୃଦୟରେ ବିଶ୍ୱମାତାଙ୍କ ରୂପରେ ବସିଛ; ମୁଁ ଯାହା ଚିନ୍ତା କରେ, ତାହା ସବୁ ତୁମ ରୂପ। ତୁମେ ଯେଉଁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭୋଗର କଥା କହୁଛ, ଏହା ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୁଚ୍ଛ ଓ ଅନିଶ୍ଚିତ; ମୋର ଆରାଧ୍ୟା ଦେବୀ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରି, ସେ ମୋତେ ଚାହିଦା ଦେବେ। ସେ ଦୟାରୁ, ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ; ସେ ମୋତେ ସବୁ ଦେବେ, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହି ନନ୍ଦନ କଣ? ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ପର୍ବତ କଣ? ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟରେ ମିଳୁଥିବା ଅମୃତ କଣ, ଯାହା ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆଣେ?" ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, କାମଦେବ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କର କାନ୍ତିମୟ ଚାହାଣି, ଗୁଙ୍ଗୁନି ଆଳତା, ଆଲିଂଗନ ଓ ମନୋହର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ମନକୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୂର୍ବ ପରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଆସି, ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ମଘବାନ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ପଦପଦ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ସେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସିଂହ ଉପରେ ବିରାଜମାନ, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରି, ସଂସାରକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ମାଆ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ଦଶ ମିଳିୟନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଧନୁଷ୍ୟ, ବାଣ, ଦୂର୍ବଳ ଓ ପାଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ମାଆ ହସି ନିଜ ଦେହକୁ ବାରମ୍ବାର ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ରାଜା ଭାବବିହ୍ୱଳ କଣ୍ଠରେ, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ମାଆଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ଜୟ ହେ ଦେବୀ, ମହାଦେବୀ, ଭକ୍ତମଣ୍ଡଳର ଏକମାତ୍ର ଶରଣ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେଉଁଠି ଚରଣପଦ୍ମରେ ସେବା କରନ୍ତି, ହେ ନିର୍ମଳା! ମାଆ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ—ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ନମନ। ତୁମର ଧାରଣାଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀ ଅଚଳ ଅଛି, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ, ଉଦ୍ୟାନ, ଦିଗ୍ଗଜରେ ଶୋଭିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶରେ ତୀବ୍ର କିରଣରେ ତାପ ଦେଇ, ପୃଥିବୀର ଆର୍ଦ୍ରତା ଉଠାଏ ଓ ମୁକ୍ତ କରେ। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭିତରେ ବାହାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ତୁମ ମହିମାରେ ଲୋକକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହାମାୟା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ରକ୍ଷକ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟି କର, ଏବଂ ମୋହିନୀ ଭାବେ ଏହି ଜଗତକୁ ଧାରଣ କର। ତୁମଠାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସିଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ଲାଭ କରନ୍ତି; ହେ ଦୟାମୟୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜିତ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ମାଆ, ତୁମ ଚରଣମୁଳ ମୋର ଶରଣ; ମୋତେ ମୋର ଆକାଂକ୍ଷିତ ସଫଳତା ଦିଅ, ପୁରାତନା, ମହାନଙ୍କ ପୂଜିତ।" ସୁମତି କହିଲେ: ଏପରି ଭାବେ ଭକ୍ତିରେ ଭରି, କ୍ଳାନ୍ତ ସୁମଦାଙ୍କୁ ଜଗତ୍ଜନନୀ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ଉତ୍ତମ ବର ଚୟନ କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ସୁମଦା ନିଜ ହରାଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନାହିଁ। ସେ ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କ ଚରଣକୁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଓ ଶେଷେ ମୋକ୍ଷ—ସଂସାର ସାଗର ରୁ ମୁକ୍ତି ମାଗିଲେ।