ଦେବତାମାନେ ବରାହ ଅବତାରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ବର ପ୍ରଦାନ କଲେ। ହରି ଖୁସି ହେଇ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ତାପରେ ବରାହ ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଯେ କେହି ସକାଳେ ଉଠି ଭକ୍ତିସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ଚାହିଁଥିବା ଭୂମି, ଅନେକ ଫଳ ଓ ଫସଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଲାଭ କରେ। ବରାହଙ୍କର ଏହି ମହିମା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁହାଯାଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ନରସିଂହ ଅବତାର ବିଷୟରେ କହିବି, ଶୁଣ, ଚେହେରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା ଦେବୀ। ଏହିପରେ, ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ଖଣ୍ଡ, ୫୫,୦୦୦ ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ୨୩୭ ଅଧ୍ୟାୟ, "ବରାହ ଅବତାର କଥା"ରେ ଏହିଭଳି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ଏବେ ନରସିଂହ ଅବତାର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରୁଦ୍ର କହିଲେ: ନିଜ ଭାଇ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ବଧ ହେବାକୁ ଜାଣି, ମହା ଦାନବ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ସମୀପରେ ମୋତେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ତପସ୍ୟା କଲେ। ଅନେକ ଦିବ୍ୟବର୍ଷ ଧରି, କେବଳ ପବନ ଖାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୋତେ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଭକ୍ତି ଦେଖି, ମୁଁ ଖୁସି ହେଇ ଦାନବକୁ କହିଲି: "ଦାନବ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଆଛି, ବର ଚୟନ କର।" ଦାନବ ମୋତେ କହିଲେ: "ଦେବତା, ଦାନବ, ମାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ, ଗୋ, ପକ୍ଷୀ, ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁ, ମହାସିଦ୍ଧମାନେ, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ ଅଜୟ୍ୟତା ଦିଅ।" ମୁଁ ରୁଦ୍ର କହିଲି: "ଏହିଭଳି ହେଉ," ଏହି ବଡ଼ ବର ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ତିନି ଲୋକର ନାୟକ ହେଲେ। ତିନି ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ନିଜେ ଦାବି କରି ନେଲେ। ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଲେନି; ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା, ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଦାସ ହେଲେ। ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଧୀନରେ ଆସିଲେ। ଦାନବ ରାଜା ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କ ଝିଅ କଳ୍ୟାଣୀଙ୍କୁ ନିୟମମାନ୍ୟ ରୀତିରେ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଦାନବମାନେଙ୍କର ଉତ୍ତମ ରାଜା। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଗର୍ଭରେ ଥିବା ସମୟରୁ ହୃଷୀକେଶ, ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥିଲେ; ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦିନରେ, ମନ, ବାଚୀ, ଶରୀରରେ କେବଳ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ନିତ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣିଥିଲେ, ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ଥିଲା। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଗୁରୁର ଘରେ ବସି, ନମ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଏକ ସମୟ ପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଗୁରୁ ସହିତ ନମ୍ରତାରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଦାନବ ରାଜା ନିଜ ପୁଅକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଅଙ୍ଗ ଲଗାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି କଥା କହିଲେ: "ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଗୁରୁର ଘରେ ରହିଛ; ମୋତେ କହ, ଗୁରୁ କଣ ଶିଖାଇଛନ୍ତି?" ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବୈଷ୍ଣବ ଧାରାରେ ଜନ୍ମିତ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା କହିଲେ: "ଉପନିଷଦମାନେର ସାର, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ମହାପ୍ରଭୁ, ସେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଷ୍ଣୁକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କଥା କହୁଛି।" ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଦାନବ ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋ ପୁଅକୁ ଏହି କଥା କାହିଁକି ଶିଖାଇଛ? ହରିଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କାହିଁକି କହିଛ? ଏହି କଥା ଅନୁଚିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଅପରିପକ୍୵। ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା ତୁମ ଅସର୍ଥ କାରଣରେ ହେଇଛି।" ଏହିଭଳି କହି, ଦେଖି, ଦାନବ ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଦାନବକୁ କହିଲେ: "ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିମ୍ନତମକୁ ବାନ୍ଧ।" ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଦାନବ ବୃଗୁପୁତ୍ରକୁ ବାନ୍ଧିଲେ। ଗୁରୁକୁ ବାନ୍ଧି ଦେଖି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପିତା, ଏହି କଥା ମୋତେ ଗୁରୁ ଶିଖାଇନାହାନ୍ତି।" "ମୁଁ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତି କରୁଣାରେ, ହରିଙ୍କୁ ଶିଖିଛି। ମୋର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗୁରୁ ନାହିଁ; କେବଳ ହରି ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ। ସେ ଶ୍ରୋତା, ଚିନ୍ତକ, କଥାକାହି, ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସର୍ବଜ୍ଞ। ହରି ଏକା ନିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେଙ୍କର ନିୟନ୍ତା। ଏହିକାରଣରେ, ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ।" ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ପୁଅକୁ କହିଲେ: "ଶିଶୁ, କାହିଁକି ଏଭଳି ଭ୍ରମରେ ଘୁଡ଼ୁଛ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଅସତ କଥା କୁହୁଛ? ବିଷ୍ଣୁ କିଏ? ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କ'ଣ? ହରି କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି?" "ମୁଁ ଏକା ତିନି ଲୋକର ନାୟକ, ଏହି ଜଗତର ରାଜା। ମୋତେ ପୂଜା କର, ଗୋବିନ୍ଦ; ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଶତ୍ରୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ।" "ନାହେଲେ ଶଂକର, ରୁଦ୍ର, ଜଗତର ଗୁରୁ, ଦାନବମାନେଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" "ଦାନବମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା ଭଳି ତିନି ଲାଇନ୍ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ପଶୁପତି ଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" ଦାନବ ପୁଜାରୀମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କହିଲେ: "ଏହିଭଳି ହେଉ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ନିଜ ପିତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସର; କୈତଭକୁ ମାରିଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଛାଡ଼ି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" "ରୁଦ୍ର ଚାଵଁ ଦେବତା କିଏ ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ। ତୁମ ପିତା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ନାୟକ ହେଇଛନ୍ତି।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବୈଷ୍ଣବ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିତ, ଏହି କଥା ଶୁଣି, କହିଲେ: "ଆହା, କି ଅଦ୍ଭୁତ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରଭୁ, ଯାଙ୍କର ମାୟା ଜଗତକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଛି! ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସମସ୍ତଠି ଆଦର ପାଆନ୍ତି।" "ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଚଞ୍ଚଳତା ଓ ମଦରେ ଏଭଳି କଥା କହନ୍ତି। ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ; ସାର ନାରାୟଣ, ସର୍ବୋତ୍ତମ।" "ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନର ବିଷୟ; ଧ୍ୟାନ ନାରାୟଣ, ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେ ଚିରଯୁବ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ବିଶ୍ବ ଓ ଜଗତର ଏକା ଶରଣ।" ଏଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନର ମହିମା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।