ଶ୍ରୀରାମ ମାତା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ପାଖରେ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ମା, ବହୁତ ସମୟ ହେଲା, ମୁଁ ତୁମର ପାଦସେବା କରିପାରିନାହିଁ। ଏହି ଅଭାଗା ପୁଅର ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ମା, ଯେଉଁ ସନ୍ତାନ ମାତା-ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ବୀର୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କୀଟମାତ୍ର।" "ମୁଁ ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲି। ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ମୁଁ ଦୁଃଖ ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରିଛି। ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ସୀତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଲଙ୍କାରୁ ଆଣିଛି; ତୁମ କୃପାରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାକୁ ବଧ କରି, ସେଉଁଠି ମୋ ସୀତାକୁ ପୁନଃ ପାଇଛି। ଏଠି ସୀତା ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସତୀ ନାରୀ ଭାବେ ତୁମ ପାଦସେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ତୁମ ପାଦକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ କର।" ଏହି ଉପରେ, କୌଶଲ୍ୟା ନିଜ ବୁହା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, "ସୀତା, ତୁମେ ତୁମ ବର ସହ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ହେଉ। ତୁମେ ପୁଅ ପ୍ରସବ କରି ଆପଣଙ୍କ କୁଳକୁ ପବିତ୍ର କର। ଏପରି ସତୀ ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ପତିଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଲଭ; ଏପରି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ମିଳେନାହିଁ। ବିଦେହନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ଯେପରି ରାମଙ୍କ ଚରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରି ମହାବନକୁ ଗଲ, ତାହାରେ ତୁମ ନିଜ କୁଳ ପବିତ୍ର ହେଲା। ଏହା କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହଁଯେ, ଯେଉଁଠି ଏପରି ଗୁଣବତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ପୁରୁଷ ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି।" ଏଭଳି କହି, କୌଶଲ୍ୟା ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଏବଂ ଶରୀରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ଏପରେ ଭାରତ ଭାଇ ଆଗେଇ ଆସି, ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବଡ଼ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଦକ୍ଷ ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଓ ପ୍ରବୀଣ ପରାମର୍ଶଦାତାଙ୍କୁ ଡାକି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କଲେ। ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଦିନରେ, ଉତ୍ସାହରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକର ତୟାରି ହେଲା। ରାଜା ଶୁଭ୍ର ବାଘ ଚର୍ମ ଉପରେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପମୟ ପୃଥିବୀ ଅଙ୍କିତ କରି ବସିଲେ। ସେହି ଦିନ, ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ପତିବ୍ରତା, ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ ପାପ କରନ୍ତିନାହିଁ। ରାକ୍ଷସ, ଦେବତା, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଅସୁର ଓ ମହାନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏବଂ ପରଦୁଃଖ ନିବାରଣରେ ଲିନ ହୋଇ, ଶୁଭ ଶିକ୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଦିନ ରାତି କାଟିଲେ। ଏଠି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଏତେ ସୁସଂଯମିତ ଥିଲା ଯେ, ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଉଡ଼ାଇ ନେଉନଥିଲା; ଚୋରିର କଥା ମଧ୍ୟ ନ ଥିଲା। ଶ୍ରୀରାମ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର ଭାବେ, ସଦା ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭାଇମାନେ ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ନମ୍ରତାରେ ନମି, ରାବଣ ବଧରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ଦଶରଥନନ୍ଦନ, ଦେବତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ବିନାଶକ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ! ତୁମେ ରାକ୍ଷସବଂଶକୁ ଦାହ କରିଛ! ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁବିନାଶକ!" "କବିମାନେ ତୁମ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ବିନାଶର କଥା କହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ନାଶରେ ତୁମେ ଆପଣ ଲୀଳାରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରସଣ କର। ଜନ୍ମ, ବୃଦ୍ଧି, ମୃତ୍ୟୁ ଆଦି ଦୁଃଖରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଏହି ଅଜନ୍ମା, ଧର୍ମର ଅବତାର!" "ତୁମ ଦିବ୍ୟ ନାମ ମାନେ ଅନେକ ପାପୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ; ତେବେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଓ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଥିବା ଲୋକର କଥା କଣ? ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଦୟାମୟ, ହେ ଅଭୟ ଦାତା, ଆମେ ହୃଦୟରେ ତୁମର ଚରଣଯୁଗଳକୁ ଅଭିଲାଷା କରୁଛୁ।" "ତୁମେ ଯଦି ପୃଥିବୀକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉନାହାଁ, ତେବେ ଦେବମାନେ କେମିତି ପୁନଃ ଶାନ୍ତି ଓ କୃପାର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବିବେ? ଯେତେବେଳେ ଅସୁରମାନେ ଆମକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅଜନ୍ମା ହୋଇ ଦେହ ଧାରଣ କର, ଭକ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ରୂପକୁ ପୂଜନ୍ତି।" "ତୁମ ନେକି ବିଶ୍ୱକୁ ନେକ୍ତର ଭଳି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆବୃତ କରି, ଶିଘ୍ର ତୁମ ନିଜ ଧାମକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଆଦି ଅବିନାଶୀ, ମକରଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ, ତୁମ ଚରଣକୁ ଶିବ ଭଜନ୍ତି—ତୁମେ ଆମୋଁକୁ ବିଜୟ ଦିଅ।" ଏପରି ସ୍ତୁତି କରି, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ନମନ କଲେ। ଏହି ପ୍ରଶଂସାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶ୍ରୀରାମ ଦେବମାନେ ନମିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କହିଲେ, "ହେ ଦେବମାନେ, ତମେ ଯେକୌଣସି ଦୁର୍ଲଭ ଵର ଚାହୁଁଥିବେ, ମୋ ପାଖରୁ ଚାହିଁପାର; ଏପରି ଭକ୍ତିରେ କୌଣସି ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ପାଇନଥିଲେ।" ଦେବମାନେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ପାଇଛୁ, କାରଣ ଆମର ଶତ୍ରୁ ଦଶମୁଖୀ ବଧ ହୋଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଅସୁରମାନେ ଆମକୁ କଷ୍ଟ ଦେବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଶତ୍ରୁବିନାଶ କର।" ତେବେ ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ, "ଏହା ହେଉ। ଏବେ ମୋ ଉପରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କରିଛ, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ କେହି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ-ସନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିବେ, ସେ ଶତ୍ରୁ ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ପରାଜୟ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ରୋଗର ଶିକାର ହେବେ ନାହିଁ। ଏହା ପଢ଼ୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମୋ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ବଢ଼ିବ ଓ ଆନନ୍ଦ ମିଳିବ।