ନାରଦ ମହାର୍ଷି ସମ୍ମତି ଦେଲେ । ସେ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତା କିମ୍ବା ପରଦିନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିବାହ ହେଉ; ଏହିପାଇଁ ବରପକ୍ଷର ରାଜାମାନେ ନିଜେ ଆସନ୍ତୁ । ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ଦୂତମାନେ ପଠାଅ ।” ତାପରେ ରାଜା, ଦଶରଥଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଛକୁ ରଖି କିପରି ସୀତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେବେ । ସେ ରାତି ସାରା ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଛାଡ଼ି ଶୋଇଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ । ମଧ୍ୟରାତିରେ ରାଜା ଶୂଧ୍ଧ ହୋଇ, ତ୍ରୟମ୍ବକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ—ଯିଏ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସହ ଶୁଭ ପୋଷାକରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ବୃଗୁ ଆଦି ଋଷିମାନେ, ହାହା ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ, ବେଦ, ସୃତି, ଇତିହାସ, ପୁରାଣ ଆଦି ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମାତୃଗଣ, ନନ୍ଦି ଓ ଗଣମାନେ, ଯାଁଠାରେ ଚରଣାମୃତ ଶେବା କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଯାଁଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଶିରୋବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ବାମ ଜଂଘାରେ ବସାଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ପାନ ଖାଉଛନ୍ତି, ହସନ୍ତି, କାମଦେବଙ୍କ ତୀର ଦେଖି ମନେ ଅଭିମାନ କରନ୍ତି, ଶୋଧା ଦୁଧ ପରି ଦେହ ରଖିଛନ୍ତି, କଳା କଣ୍ଠ, ମୃଦୁ ଏବଂ ତେଲ ଲଗା ଜଟା, ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁଣ୍ଡଳ, ଷୋଡ଼ଶ ବୟସର ଯୁବକ ରୂପ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୋତି ଓ କୁମ୍କୁମ ରଙ୍ଗର ଚାଦର, ରତ୍ନ ମୁଡ଼ି ଗହନା ରେ ଛାତି ଅଳଙ୍କୃତ, ଶୁଭ୍ର ଉପବୀତ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ଦେହ, ଗାୟତ୍ରୀ, ଗୀତ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ନିୟମ ଓ ଯମ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରୀତ, ସଦ୍ବ୍ୟବହାରରେ ଆସକ୍ତ—ଏହିଭଳି ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ । ସେ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପାଠ କରି, ଅନ୍ତର୍ଗତ କାମନାକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ପୁରୁଷସୂକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ଏପରି ଭାବେ ମହେଶ୍ୱର ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଲେ । ରାଜା ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତିଧାରୀ ପ୍ରଭୁ! ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା—ସବୁ ତୁମେ; ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର, ବେଦ, ପୁରାଣ, ଯଜ୍ଞ, ଷ୍ଟୁତି, ଶାସ୍ତ୍ର, ନାରାୟଣ ଆଦି ଦେବସ୍ୱରୂପ, ତ୍ରିବେଦମୟ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଭୂମିର ପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତିର ପ୍ରିୟ, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ସହଜ, ଅଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୂର, ଷ୍ଟୁତି, ଧୂପ, ଦୀପ, ଘୃତ, ଦୁଧ, ଦ୍ରୋଣ, ଶ୍ରୀପତ୍ର, ପଦ୍ମ, କୁମୁଦ, ନନ୍ଦ୍ୟାବର୍ତ୍ତ, ବକୁଳ, ମଲ୍ଲିକା, ରକ୍ତପଦ୍ମ ପ୍ରିୟ, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଜଳରେ ପ୍ରୀତ, ଯମ ଓ ନିୟମ ପ୍ରିୟ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଗୀତ, ଗାୟତ୍ରୀ, ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରିୟ, ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ପ୍ରିୟ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ଶେବା ପାଉଥିବା, ବିଜୟଦାତା, ହରିଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଜଳରୁ ଚକ୍ର ଦେଖେଇଥିବା, ସ୍ମୃତି-ବୁଦ୍ଧି ଦାତା, ଶୁଭ ସ୍ମୃତି ଦାତା, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ—ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ପ୍ରଣାମ କରେ!” ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ଭବ କହିଲେ, “ମୁଁ ବରଦାନକାରୀ—ବର ମାଗ।