ଯୁବତୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ମେଘବିଜ୍ଳି ଲତା ପରି ସୁକୁମାର, ମନୋହର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଉଦ୍ଭିଦ୍ଧ କମଳ କୋସୁମ ପରି ଉଦୟମାନ ଅଂକୁର ଚାପିଥିବା ଛାତି, ଅତିକମ୍ ଭାଷଣ କରୁଥିବା, ମୃଦୁ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଚଳନ କରୁଥିବା, ଏହି ପ୍ରକାର ଯୁବତୀମାନେ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ତାପରେ, ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ, ମାଙ୍ଗୋ ଗଛ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛର ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକାରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ହରିଣ ଓ ଛୁଆଁ ହରିଣ ଖେଳୁଥିଲେ, ରୂପା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ନିମ୍ନ ମହଳ ରହିଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନା ଚାମର ଅନ୍ତର୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭସ୍ମ ଲିପ୍ତ ତାପସମାନେ ଗଛ ତଳେ ଧ୍ୟାନରତ ଥିଲେ, ହ୍ରଦ ପାଖରେ ଚାଲୁଥିବା ମହିଳାମାନେ, ମଧୁର କୁହୁକାରି ଯୁବକଙ୍କୁ ଡାକୁଥିବା ହ୍ରଦ ପାରି ଯୁବତୀମାନେ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନମୁହା, ଚମକୁଥିବା ଆଖି, ଅଭିଲାଷାରେ ଭରିଥିବା ଦେହ, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦେଖାଉଥିବା, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ, ରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ସନ୍ତାନମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ଭିଦେହ ମିଥିଳାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ସହରି ଅନେକ ପତାକା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମହଳ, ଦୁର୍ଗ, ଉଦ୍ୟାନ, ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠି ଚତୁର ମହିଳାମାନେ ପରସ୍ପର ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ। ଉଶୀର ଘାସର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜଳମହଳ ରହିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏହି ସହର ଶୋଭା ଦ୍ୱାର, ବଜାର ଲାଇନ, ବିହାର, ମନ୍ଦିର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଶ୍ରୋତା ମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଦ୍ୟାନ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା। ପ୍ରବେଶ ଓ ପ୍ରସ୍ଥାନରେ ଗୁରୁ, କେଶରିଆ ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପୁରୋହିତ, କମଳମୃଦୁ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା, ପାନ୍ ଖାଇଥିବା ଲାଲ ଦାନ୍ତ ମହିଳା, ମୃଦୁ ଓ କଠିନ ଭାଷଣ କରୁଥିବା, ଅଙ୍ଗୁଳି ଚାଳନରେ ଦକ୍ଷ, ଉପହାର ନେଇଥିବା, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ମୁକ୍ତା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଜବା ଫୁଲ ସଦୃଶ ଦାନ୍ତ ଏବଂ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ବିକୀରଣ କରୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ। ମଦିରା ଗୃହ, ଶୋଭାମୟ ତୋରଣ, ପବିତ୍ର ଗଳି, ଛାୟା ଦେଉଥିବା ଚାହାଲି ଗଛ, ରମ୍ଭା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦ୍ୱାର ଏହି ସହରକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଚମକ ଦେଇଥିଲା। ବିବାହ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଥିଲା। ଶୁଭ ହଳଦୀ ଲଗାଇ, ଚୁଲି ଗଠିଥିବା, ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଭାଲି ଚମକୁଥିବା, ନାକ ଓ ମୁହଁରେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ସୁନାର ପାତ୍ରରେ ଘିଅ, ଧୂପ, ଫଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶୁଭବସ୍ତୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁଭ ମୂର୍ଚ୍ଛନାର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା—ମୃଦଙ୍ଗ, ଢୋଲ, ଝାଞ୍ଜ, ଶଂଖ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣର ଧ୍ୱନି ଅମ୍ବରକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା। ଗାୟକମାନେ ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ବେଦିକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭ ବେଦମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ। କୁଳପୁରୋହିତମାନେ ଢୋଲର ଧ୍ୱନିରେ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ। ଏହିପରେ, ପରସ୍ପର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସାରଥି ଓ ସୂତମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ସେମାନେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦଶରଥ ନଗରର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଥିବା ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଉପଯୁକ୍ତ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ ମିଥିଳାକୁ ଆସିଲେ। ଭିଦେହ ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ଋଷିଙ୍କୁ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନେ ବସାଇ, ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ୍ ଦେଇ ଏକ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ଆପଣ କାଲି ବିବାହ ପାଇଁ ରୁହନ୍ତୁ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତୁ।” ନାରଦ କହିଲେ, “କାଲି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରର ଯୁଗମ ଅଛି, ଏହି ସମୟରେ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ତାପରେ ରାଜା ବୃଦ୍ଧ ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଗାର୍ଗ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, “କେଉଁ ସମୟ ଶୁଭ ବିବାହ ପାଇଁ?” ଗାର୍ଗ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “କାଲି।” ରାଜା ନାରଦ ଓ ଗାର୍ଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “ଏହିପରି ତ କି?” ତେବେ ନାରଦ ଗାର୍ଗ୍ୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିପରି ଶୁଭ ସମୟ ଘୋଷଣା କରିବ?” ଗାର୍ଗ୍ୟ କହିଲେ, “ଅଶୁଭ ସମୟ ବାଦ ଦେଇ ମୁଁ ଶୁଭ ସମୟ ଦେଖାଉଛି।” ନାରଦ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଜାଣନାହାଁ କି?” ଗାର୍ଗ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେହି ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ କହିଲେ—ଏକ ଉଲ୍କା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ, ବ୍ୟର୍ଥତା, ଓ କମ୍ପନ; ଏହି ସବୁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଛନ୍ତି ଯାହା ଯେକୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ନାଶ ହୁଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଅଭିଷେକ, ବିବାହ, ଉପନୟନ, ପୂଜା, ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅଶୁଭ ସମୟ ବିରତ ହେବା ଉଚିତ। ତେଣୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଦୋଷ ଲାଗେ; ବିବାହ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ କେବଳ ଦୋଷ ଘୋଷଣା କରିଛି। ଉଲ୍କା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାରକୁ ଦହିଦିଏ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ନାଶ ଆଣେ, ବ୍ୟର୍ଥତା ମୃତ୍ୟୁ ଆଣେ, କମ୍ପନ କାର୍ଯ୍ୟର ବିଘ୍ନ ଆଣେ। ନାରଦଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଗାର୍ଗ୍ୟ ଚୁପ୍ ହେଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଓ କହିଲେ, “ଅଶୁଭ ସମୟ ବାଦ ଦେଇ ବିବାହ କରାଯାଉ।” ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ଏହି କିପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା?” ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, “ନିୟମ ଅଞ୍ଚଳ ଅନୁଯାୟୀ; ଏଠି ଦେଶରେ ଅଶୁଭ ସମୟ ବାଦ ଦେଇ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ।” ନାରଦ ମଧ୍ୟ ସହମତି ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “କାଲି କିମ୍ବା ପରଦିନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିବାହ ହେଉ; ତେଣୁ ରାଜାମାନେ ନିଜେ ଆସନ୍ତୁ। ଦୂତମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତୁ।” ତାପରେ ରାଜା, ଦଶରଥଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବାଦ ଦେଇ କିପରି ସୀତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଇଯିବା ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ରାତି ସାରା, ଅନେକଥର ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନିଅ, ନିଦ୍ରା ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶାନ୍ତି ନପାଇଲେ।