ଏହିପରି ଘଟଣାକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି – ବସିଷ୍ଠ ମୁନି, କିଛି ଭସ୍ମ ନେଇ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ସେଉଁଠାରେ ବସିଷ୍ଠ ତାକୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଅହଂକାର ଥିଲା। ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ବହୁ ଧନ ଚୋରି କରିଥିଲି, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ହୋଇଗଲି। ମୋ ପାପ ମୋଚନ ପାଇଁ କୃପା କର।" ତାହାପରେ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ଏଠାରୁ ଏକଶତ ବର୍ଷ ରାକ୍ଷସ ରୂପେ ରହିବା ପରେ, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବୁ, ଶିବଙ୍କୁ ଶତ ବିଲ୍ୱ ପତ୍ର ଅର୍ପଣ କରିବୁ, ପୁନଃ ସ୍ନାନ କରିବୁ, ତେବେ ତୁମର ପାପ ମୁଚିଯିବ।" ବସିଷ୍ଠ ଆଉ କହିଲେ, "ଏପରି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ନିବାସ ଦେବି, ତାପରେ ତୁମେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ବସିଷ୍ଠ ଦିଆ ଶୁଭ ମାର୍ଗର ଫଳରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲା, ନମସ୍କାର କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲା। ତାପରେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ବସିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର କରାଇ, ତାଙ୍କୁ ବେଦ, ଟ୍ ଷଡଂଗ, ଦୁଇଟି ମୀମାଂସା ଓ ରାଜନୀତି ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ପରେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ଆୟୁର୍ବେଦ, ସଙ୍ଗୀତ, ବସ୍ତୁଶାସ୍ତ୍ର, ଶାକୁନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଦ୍ଧ ଶାସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦଶରଥ ରାମଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଓ ଦିଗକୁ ଦୂତ ପଠାଇଲେ। ଏବେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆସି ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ସୂଚନା ଦେଲେ – “ହେ ରାଜନ, ବିଦର୍ଭ ଦେଶର ଶାସକ ଥିଲେ ବିଦେହ। ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ବୈଦେହୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଲାଭ କରାଯାଇଛନ୍ତି ଓ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେଇ ରାଜା ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଟେ; ଏହିଯୋଗୁଁ ଶୀଘ୍ର ଯାଆନ୍ତୁ।" ଏହାପରେ ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଠାଗଲା। ସେମାନେ ବିଦେହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ଆଉ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରି ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ତାପରେ ରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଦ୍ରୁତଗତିରେ ବିଭିନ୍ନ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଲଙ୍କି, ଓ ଶଇଆରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ଅନେକ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କୁଶଳ, ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ମୃଦୁ ଓ ଦୃଢ଼, ଚଉଡ଼ା ଓ ଗଠିତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଥିବା ମହିଳାମାନେ, ଉଚ୍ଚ ଗଳା, ବଡ଼ ଓ ସୁକୁମାର ଲଳାଟ, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ଘୁଂଚା ଓ ଦୀର୍ଘ କେଶ ଗୁଞ୍ଜିକାରେ ବନ୍ଧା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସ୍ନାନ ର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେହ, ଜବା ଫୁଲ ପରି ଲାଲ ଦାନ୍ତ, ମାଛ ପରି ଚମକୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ଶଂଖ ପରି କାନ, ତାରା ପରି ମୋଟା ମୁକୁତ ପିନ୍ଧିଥିବା ନାକ, ଆଇନା ପରି ଗାଲ, ତିଳ ଫୁଲ ପରି ନାକ, ମଧ୍ୟରୁ ବାଙ୍କି ଥିବା ଶୋଭା, ଜୁଗୁପ୍ସା ପରି ଠୋଠ, ଦାନ୍ତରେ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ସମାନ ଦୀର୍ଘ ଅଂଗ, ଗୋଲାକାର ଦେହ, ଅତି ମାଂସଳ ନୁହେଁ, ଗଠିତ ଓ ଭଙ୍ଗିମା ହାତ, ପଦ୍ମ ଦଳ ପରି ହାତ, ମୃଦୁ, ମସୃଣ, ଗୋଲାକାର, ସୁକୁମାର କମର, ଦୃଢ଼ ଓ ଚଉଡ଼ା, ଗୋଲାକାର, ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ, ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଢାଙ୍କା, ଯୁବ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖୁଥିବା, କମରରେ ରେଖା ଶୋଭା, ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଧରିପାରିବା ନିତମ୍ଭ, ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ପରି ଜଂଘା, ମସୃଣ ଓ ନିର୍ମଳ, କଦଳୀ ଗଛ ପରି ଗୁଡ଼ିକ, ଗୋଲାକାର ନ ଥିବା ପିଣ୍ଡି, ଅଳ୍ପ ଗଭୀର ଗୁଡ଼ିକ, ଦୀର୍ଘ ଓ ମସୃଣ ଆଙ୍ଗୁଠି, ଧନୁର୍ବାଣ ପରି ପାଦ, ହଂସ ଓ ହାତୀ ଚାଲି ପରି ଚାଲି, ଡାହାଣ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ବସ୍ତ୍ର ଧରି, ଦୁଇ ହାତରେ ବସ୍ତ୍ର ଧରି, ଗଳା ଉପରେ ବସ୍ତ୍ର ଢାଙ୍କି, ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଉପରେ ଅନ୍ତର୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ ଢାଙ୍କା, ଡାହାଣ ଖୋଲା, ନାଭିରେ ଅଳଙ୍କାର ଶୋଭିତ, ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନେକ ଭାବେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଯୁବତୀମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଲତା ପରି ସୁକୁମାର ଦେହ, ମୁକୁଳିତ ପଦ୍ମ ପରି ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଉପରେ ମଣିମାଳା, କମ୍ କଥା କହୁଥିବା, ମୃଦୁ ଓ ଦ୍ରୁତ ଚଳନ ଥିବା, ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ବିଦେହ ରାଜ୍ୟ ର ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ, ଏକ ଆମ୍ବ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରବ, ହରିଣ ଓ ମୃଗଶାବକ ମିଳି, ଉଚ୍ଚ-ନୀଚ ଚାନ୍ଦି ମହଳ ଓ ପକ୍ଷୀ ଭରିଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛାଲ ଓ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଗଛ ତଳେ ଧ୍ୟାନରତ, ଭାରି ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଥିବା ବିଦ୍ୟାଧରୀମାନେ ଝିଲିକ ଧାରି ଝିଲିକୁଥିବା ଝିଲିକା ନିକଟେ, ତଳାପ ଉପକୂଳରେ ଯୁବତୀମାନେ ଯୁବକମାନେକୁ ଡାକୁଥିବା, ରଙ୍ଗ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ, ଚକ୍ଷୁର ଆକର୍ଷଣ, ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହ ଓ ଚମତ୍କାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଉଁଠି ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ, ରାମ ଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସୁଖରେ ବସିଥିଲେ। ଏଉଁଠାରେ ବିଦେହ ମିଥିଳା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ପତାକା, ବିଭିନ୍ନ ମହଳ, ଦୁର୍ଗ, ଉଦ୍ୟାନ, ମନ୍ଦିର ଥିଲା, ଚତୁର ମହିଳାମାନେ ଖେଳ କରୁଥିବା, ଉଶୀର ଗଛର ଜଳମହଳ, ଖେଳୁଥିବା ଲୋକ, ଶୋଭା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ଦୋକାନ ଥିବା ରାସ୍ତା, ବେଦ ଧ୍ୱନି ଭରିଥିବା ମଠ, ମୀମାଂସା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ପଠିଯାଉଥିବା ମନ୍ଦିର, ସାମ ପାଠ ହେଉଥିବା ସ୍ଥାନ, ହବିର ସୁଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଦ୍ୟାନ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ଯଜ୍ଞିକମାନେ ଭିଡ଼, କେଶରୀ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୋହିତ, ମୃଦୁ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା, ପାନ ଭଲ ପସନ୍ଦ କରୁଥିବା, ଲାଲ ଦାନ୍ତ, ମୃଦୁ ଓ କଠୋର କଥା, ଇଂଗিতରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଉପହାର ନେଇଥିବା, କମରରେ ମୃଦୁ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, ଗଠିତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ, ବାମ କନ୍ଧରେ ଅଳଙ୍କାର, ବିଭିନ୍ନ ମୁକୁତ ମାଳା, ଜବା ପରି ଦାନ୍ତ, ମୃଦୁ ହାସି, ମଦିରା ଗୃହ, ଶୋଭା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାର, ଶୁଭ୍ର ଗଲି, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ରମ୍ଭା ନାମକ ଅପ୍ସରା ଦ୍ୱାର ଶୋଭିତ, ଏହିପରି ମିଥିଳା ନଗର ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।