ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ଶିବ, ଭାଗାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିବା ଦୟାମୟ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯାଉ, ସେଇ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ନେଇଆ." ହରି ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇଆସିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶଙ୍କରା ସେମାନେ ପ୍ରତି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ: "କେଉଁ କାରଣରେ ତମେ ଆସିଛ?" ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ହେ ଦେବ, ବାରଟି ଲୋକରେ କେବଳ ଭସ୍ମର ଢେର ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହି ଅରଣ୍ୟ ବାହାରେ କିଛି ଅଛିନାହିଁ। ଲୋକମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଦେଖନ୍ତୁ।" ସଦାଶିବ କହିଲେ: "ଉପର ଫାଇଭ୍ ଲୋକର ଦହିଯିବାରେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଗ୍ନିକଣା ବର୍ଷା କିପରି ହେଲା, ଏବଂ ଏହି ବଡ଼ ଗଞ୍ଜନ କାହିଁକି?" ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ଆମେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଏବେ ଭୟ କରୁଛୁ; ସେ ଏକା, ଅଗ୍ନିକଣା ବର୍ଷା ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷୀ, ତିଆଁ ପରି ଏହାକୁ ତଳେ ପକାଇଛି।" ତାପରେ ଦେବତା ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ: "ହେ ବୀର, କାହିଁକି?" ଭବ କହିଲେ: "ହନୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲିଙ୍ଗାସନ ନଥିବାରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଛି।" "ମୁଁ ବାନରର ମନ ଜଣିବାକୁ ଏହା କରିଥିଲି।" ପରେ ଦୟାମୟ ଦେବତା ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ଆରେଜ୍ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦହିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ ଆଗରୁ ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେପରି ରହି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ନୂତନ କରି ଗଠନ କଲେ ଏବଂ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। ହରା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘି, ପାନ ଦେଲେ; ପରେ ହନୁମାନ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ପୂଜା କଲେ। ତାଁଠାରେ ଏକ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଭୀଣା ଏବଂ ପଞ୍ଚତାର ବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ; ହନୁମାନ କହିଲେ: "ମୋତେ ଏହି ଭୀଣା ଦିଅ।" ଗାନ୍ଧର୍ବ କହିଲେ: "ମୁଁ ମୋ ଭୀଣା ଦେଇପାରିବିନାହିଁ; ଏହା ମୋ ପ୍ରାଣପରି ଆମାର।" ବାନରପ୍ରଭୁ କହିଲେ: "ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଭୀଣା ପ୍ରାଣପରି।" ତାପରେ, ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ମୁଠିର ଘା ଦେଇ ଗାନ୍ଧର୍ବକୁ ଭୂମିରେ ଫେଲିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ମହାଭୀଣା, ମଧୁର ତାର ସହିତ, ନେଇଲେ। ସେ ଏହାକୁ ଲାଉ ଦେଇ ରାଜବୃକ୍ଷର ଫଳ ପରି ତିଆରି କଲେ; ଏହାକୁ ଚେଷ୍ଟରେ ଧରି ଶିବଙ୍କ ଦିଗରେ ଗାଇ ଯାଇଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କ ପଦପୂଜା କଲେ, ବୃହତୀ ଫୁଲରେ ଶୁଦ୍ଧ ପୂଜା କଲେ; ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘାୟୁର୍ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହି ସହିତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ: ସମୁଦ୍ର ପାର କରିବାର ଶକ୍ତି। ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, ମନୋହର ଆକୃତି, ଯୁବ, ଶିବଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଏକ ପିତାମ୍ବର ଦେଇ କହିଲେ: "ହେ ହରି, ଏହି ଶୁଭ ପିତାମ୍ବର ଗ୍ରହଣ କର।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଲାଲ ଚୀର ଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନଦାତା, ଦେବ, ଋଷି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଟି କପଡ଼ା ଦେଲେ। ରାମ ଏହା ଶୁଣି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଅତି ଉତ୍ତମ, ମୂଲ୍ୟବାନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ଚୀର ଦେଲେ। ପରେ, ଖାଇ ସେଇ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପ୍ରଧାନ, ଋଷି, ରାଜା, ବାନରମାନେ, ଗୌତମୀ ତୀରରେ ବସିଥିଲେ। ରାଘବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ, ପୁରାତନ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜାଣ, ଧର୍ମର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ।" "କେଉଁ ଯୁଗରେ କେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ?" ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ: "କୃତ ଯୁଗରେ ଧ୍ୟାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତ୍ରେତାରେ ଯଜ୍ଞ; ଦ୍ୱାପରରେ ପୂଜା; କଳିରେ ଦାନ ଏବଂ ହରିର ପ୍ରଶଂସା। ସମସ୍ତଠାରେ ଭଲ, କିନ୍ତୁ କଳିରେ ଧ୍ୟାନ ନାହିଁ।" "ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମନ ଅପରିପକ୍ୱ ଏବଂ ଦୁଃଖକର ପରିସ୍ଥିତିରୁ, ରାଜା, ଧର୍ମର ନିଶ୍ଚିତ ବୁଝା ନାହିଁ; ବେଦ, ପାରମ୍ପର୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।" "କ୍ରିୟା, ଅର୍ପଣ, ପୁରାଣ ଶୁଣିବା, ଯଜ୍ଞ, ତୀର୍ଥ, ସଜ୍ଜନସେବାରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଦେବପୂଜା, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଦେବ ସ୍ମରଣ, ଏବଂ କୌଣସି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଏହିପରି, ଲୋକମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉପାର୍ଜନ କରିପାରିବେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଦାନ ଦେବା ଅଳ୍ପ ସମୟ ଲାଗିଥାଏ।" "କଳି ଦୂଷିତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; କିଛି ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବା ସମ୍ଭବ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।" "ଯେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଗୟାରେ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରେ, କାଶୀଯାଏ, ବେଦରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇଥାଏ, ପୁରାଣ ଜାଣେ, ଶୁଣେ—ସେଠି, ରାଘବ—" "ଯୁଗକ୍ରମ ଅନୁସରି, ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ବୁଝି, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦେଇ, ପରମ୍ବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରକାଶ କରି—" "ପୁରାଣ ପାଠକ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଯଦି ତାଙ୍କୁ ପାପ ଲାଗିଥାଏ, ଲାଗି ରହେନାହିଁ—ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ତ ଅତିକମ।" "ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ପୁରାଣ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ; ଯେ ପୁରାଣରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖେ ଏବଂ ପାଠକୁ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ଦେଖେ—" "ଯେ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ବନ୍ଧୁ ବା ସାଙ୍ଗ ଭାବେ ଦେଖେ—ସମସ୍ତ ପାପ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।" "ଏବେ, ମହାପ୍ରଭୁର ପୂଜା ପାଇଁ ଶ୍ରୀଶୈଳ ଯାତ୍ରା; ଏହିପରି, କଳି ଯୁଗରେ ପୁରାଣ ଲୋକମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ।" "ପୂର୍ବରୁ, କଳି ଯୁଗରେ, ରାମ, ମୁଁ ଏକ ଘଟଣା କହିବି—ଶୁଣ: ଗୌତମ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ବେଦଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ।" "ସେ ଧନ ଏବଂ ଗୋଧନ ଥିଲେ, ଦୁଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟ ବେଦଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ; ସେମାନେ ମିଶି ଚାଷ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଏଠାରେ ସମୃଦ୍ଧି ହେଲେ।" "ସେ କିଛି ଧନ, ଧାନ ଆଦି ରାଜାକୁ ଦେଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: 'ମୋତେ କିଛି ପଦ ଦିଅ।'" "'ମୁଁ ଧନ ଚେଷ୍ଟା କରିବିନାହିଁ; ମୋ ଦୁଇ ଭାଇ ଯୋଗ୍ୟ।' ରାଜା କହିଲେ: 'ବ୍ରାହ୍ମଣର ପଦ ବେଦ କ୍ରିୟା ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ।'" "'ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅନ୍ୟ କାମରେ ଲାଗିଯିବେ, ତାଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ନଷ୍ଟ।' ଗୌତମ କହିଲେ: 'ଅନ୍ୟ ଯୁଗରେ ଏହି ନୀତି; କଳି ଯୁଗରେ ଏହିପରି ନୁହେଁ।'" "'ହେ ରାଜା, ତୁମେ ପୃଥିବୀର ନାଥ; ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ନୀତି ଏପରି: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ, ଏପରି କାମ କରିଲେ ପାପ ଲାଗେନାହିଁ।