ତାପରେ, ବନର ସିଂହ ମାନ୍ୟ ହନୁମାନ୍ ଭଗବାନ୍ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢିବାର ଶକ୍ତି କେବଳ ଆପଣଙ୍କର ଅଧିକାର, ଅନ୍ୟ କାହାରି ନୁହେଁ। ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଯାନ ଉପରେ ବସିଯିବି, ତେବେ ମୁଁ ପାପୀ ହେବି; ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣ ମୋତେ ଚଢିବେ, କାରଣ ମୁଁ ଅପଣଙ୍କ ପକ୍ଷୀ ଯାନ। ମୁଁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇବି, ଦେଖନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କହି, ମହେଶ୍ୱର ହନୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ବସିଲେ, ଯେପରି ବୃଷଭ ଉପରେ ବସନ୍ତି। ଶଙ୍କର ଚଢିବା ସହିତ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଚର୍ମ ଖୋଲି, ପୁନି ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହୋଇ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଶିବ ଏହି ଅମୃତମୟ ଗୀତ ଶୁଣି, ଗୌତମ ଋଷିଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି ଓ ଦାନବ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଖାଦ୍ୟ ସମୟରେ ଗୌତମ ଋଷି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଶୁଖିଲା କାଠର ତିଆରି ବାସନ ଦେଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଗୀତ ଅବଧି ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ତମ ହେଲା; ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦୁଇଟି ହାତରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଯୁବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି। ଶଙ୍କର, ହନୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ସାମ୍ନାକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ; ହନୁମାନ୍ ଏକ ପାଦ ହାତରେ ଓ ଅନ୍ୟଟି ମୁଁହରେ ରଖିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ମୃଦୁତାରେ ହନୁମାନଙ୍କ ନାକ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଧରି, ହାତ ଦେଇ ତାଙ୍କର କନ୍ଧ, ମୁଁହ, ତଳହାତ, ଗଳା, ଛାତି ଓ ମଧ୍ୟଅଂଶ ଛୁଇଁଲେ। ପୁନି, ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦ ନାଭି ଉପରେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଶିବ ତାଙ୍କର ଠୋଢ଼ି ଦେଇ ହନୁମାନଙ୍କ ପିଠି ଛୁଇଁଲେ ଓ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ତାପରେ, ଶିବ ଏକ ମୁକୁତା ମାଳା ହନୁମାନଙ୍କ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ; ସେ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ମହେଶାନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ହନୁମାନଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଦେବ ଓ ବେଦଙ୍କୁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା, ତାହା ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ।" "ହେ ବନର, ତୁମ ପାଦ ଉପନିଷଦ୍ଗୁଡ଼ିକର ଅଦୃଶ୍ୟ ସାର, ସମସ୍ତ ସହିତ ଏକତ୍ୱରେ ଅଛି; ନିୟମ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥା କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଭ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କମଳରେ ବସୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ହନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ବସିଛି; ଅସଂଖ୍ୟ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଋଷିମାନେ ତୁମ ରୂପ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ପାଦ ଦେଖିବା ତ ଦୂରକଥା। ଯଦି ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ମନୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପଶୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଦ ଶରୀରରେ ଧାରଣ କରେ, ତେବେ ସେ କିଏ ଅଭାଗା!" "ତୁମ ଦୁଇ ପାଦ ଦେହରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜିଲି, ତଥାପି ତୁମ ପାଦ ଦେଖିପାରିନି। ଏହି ଜଗତରେ ବଡ଼ ତର୍କ ଅଛି, ହେ ନାରାୟଣ ପ୍ରିୟ।" "ହରି ଶିବଙ୍କୁ ଯେତେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେତେ ପ୍ରିୟ; କିନ୍ତୁ ଏପରି ଭାଗ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ।" ତେବେ ସଦାଶିବ କହିଲେ: "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହରି, ତୁମେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ; ପାର୍ବତୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ନୁହେଁ, ଆଉ କେହି ନାହିଁ।" ତାପରେ, ଗୌତମ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନୟ ସହିତ ଅପାର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ଏବେ ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହ ଅତିକ୍ରମିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭୋଜନ ସମୟ ହୋଇଯାଇଛି।" ତାପରେ, ଆଚମନ କରି, ମହାପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଗୌତମଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଭୋଜନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମଣି ମୁଦ୍ରା, ନୂପୁର, ମେଘ ଚମକାଣି ରେଶମ କମରବନ୍ଧ, ଅନେକ ମାଳା, ଗଳା ଅଳଙ୍କାର, ଜନୟୁ, ଉପବୀତ ଓ ଉତ୍ତରୀୟ ପିନ୍ଧି, ମୁକୁତା ଝୁମକା, ଫୁଲର ଚୂଡ଼ା, ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଗନ୍ଧ ଲେପନ, ବାହୁଳି, କଙ୍କଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶିବ ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଅଳଙ୍କୃତ ଶିବ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସି, ହରିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ ଦେଇ ବସାଇଲେ। ଦୁଇ ଦେବତା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ବସିଛନ୍ତି, ଗୌତମ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଦେଲେ। ଗୌତମ ତିରିସି ପ୍ରକାର ମିଠା ଓ ଲାଜା ଭୋଜନ, ଚାରି ପ୍ରକାର ଭଲ ଖିର, ଦୁଇଶ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପକାଳ, ତିନିଶ ମିଶ୍ରିତ ଖାଦ୍ୟ, ଶତାଧିକ ମୃଦୁ ମିଠା ପିଠା ପରିବେଶନ କଲେ। ପଚିଶ ପ୍ରକାର ତରକାରୀ, ଘୃତ ଦିଆ, ଚିନି ମିଠା, ନରମ ଦାନା, କକୁଡି, କଦଳୀ, ଦୁଧଫଳ, ଖଜୁରି, ଜାମୁକୋଳ, ପିୟାଳ, ବିକଂକଟ ଓ ଅନ୍ୟ ଫଳ ଦେଲେ। ଏପରି ଅନେକ ପଦାର୍ଥ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇ, ପାନୀୟ ଜଳ ଦେଲେ ଓ କହିଲେ, "ଦୟାକରି ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ।" ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଗୌତମ ନିଜେ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ରର ପଙ୍ଖା ନେଇ ଶିବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବାତାଶ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ମଜା କରିବାକୁ ଚାହିଁ, କହିଲେ, "ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେଖ, ହନୁମାନ କିପରି ଖାଉଛନ୍ତି!" ହନୁମାନଙ୍କୁ ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାତ୍ରରେ ଥିବା ମଣ୍ଡକ ମହେଶ୍ୱର ଋଷିମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦିଗ, ଯଥା ଖିର, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ; ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଆପଣଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ମୁଁ ଖାଇପାରିବି ନାହିଁ।" "ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଯାହା ଆପଣ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ; ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ତାହା କୂଆରେ ପକାଇଦିଅ।" "ଯଦି ମୁଁ ଖାଉନି, ତେବେ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା; ଯଦି ମୁଁ ଖାଏ, ତେବେ ଏହା ଆପଣଙ୍କ କୃପା।" ସଦାଶିବ କହିଲେ, "ବାଣଙ୍କ ସ୍ଵୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାଣ୍ତ ରହିଛି—" "ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ନୈବେଦ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ସମାନ; ଏବେ ଭୋଜନ ସମୟ, ମନର ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼।" "ଭୋଜନ ପରେ କହିବି—ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଭୋଜନ କର।" ତାପରେ ଗୌତମ ଋଷି ପାନୀୟ ଜଳ ଦେଲେ। ସ୍ନାନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ନରମ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଶରୀର ଥିବା, ଅନେକ ଭାବରେ ପୋଖରୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ଧୋଇ, ଜଳପାତ୍ର ଭରିଲେ। ନୂତନ ନଦୀ ବାଲି ଉପରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ଧଳା ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଢାକି, ତାହା ଉପରେ ଜଳପାତ୍ର ରଖିଲେ। ତାହାରେ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ, କପୂର, କଙ୍କୋଳ, କସ୍ତୂରୀ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚନ୍ଦନ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ମାଳା ରଖିଲେ।