ଏହି କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମଶୀଳ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରତିମାସ ଅମାବାସ୍ୟା କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବ୍ରତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ନିୟତ। ଯେଉଁ ଭୋଜ୍ୟବସ୍ତୁ ସମ୍ମାନ ସହ ଦାନ କରାଯାଏ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅଚଳ ମନୋଭାବ ଏବଂ ଶିଷ୍ଟ ଆଚରଣ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅର୍ହ। ଯେଉଁମାନେ ମଧୁସୂଦନ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦିଓ ସତ୍ୟର ଅଭାବ କିମ୍ବା ରାଗ ଥାଏ, ତଥାପି ସେମାନେ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଆଚରଣର ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ—ବିତସ୍ତା, ଯମୁନା, ସୀତା, ଓ ପବିତ୍ର ଗୋଦାବରୀ—ସେବା କରନ୍ତି, ସ୍ନାନ ଓ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ନରକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ନର୍ମଦାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ପାପ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ମହାଦେବଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିଅନ୍ତି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାହାଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ କର୍ମନଦୀ ତଟରେ ସ୍ନାନ କରି, ତିନି ରାତି ଅନୁଶାସନ ରଖନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ବ୍ୟାସ ଆଶ୍ରମରେ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରୟାଗରେ, କେଦାରରେ, ପୁଷ୍କରରେ, ବ୍ୟାସ ଆଶ୍ରମରେ କିମ୍ବା ପ୍ରଭାସରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯିଅନ୍ତି। ଦ୍ୱାରାବତୀ କିମ୍ବା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ, କିମ୍ବା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ 'ହରି' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମାନେ ତିନି ରାତି ଦ୍ୱାରାବତୀରେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଗୋମତୀ ତଟରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଯେଉଁମାନେ ତିନି ରାତି ନର-ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ କେଶବଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଯେଉଁମାନେ ଷଠ ମାସ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ସନ୍ନିଧାନରେ ବ୍ୟତୀତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ପାପ ହରଣକୁ ଦେଖି। ଯେଉଁମାନେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ଯାହା ଅନେକ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ସେମାନେ କାଶୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ମୋର ପ୍ରଶଂସା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦର୍ଭ ଓ ତିଳ ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତିଳ ବିକ୍ଷେପ କରନ୍ତି, ଓ ଲୋହା ଏବଂ ଦୁଧାଳୁ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରି ଏବଂ ବଂଶ ରଖି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମମତା ଓ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଚୋରି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଧନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା, ମୃଦୁ ଏବଂ ସତ୍ୟବାଦୀ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଦେଇ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିବା, ଧୂର୍ତ୍ତତା ରହିତ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିଅନ୍ତି। ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ କର୍ମର ଫଳ ଜାଣନ୍ତି, ଧନ ଓ ଧର୍ମେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଧର୍ମର ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଶୀତକାଳରେ ଅଗ୍ନି ଦାନ କିମ୍ବା ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ବର୍ଷାକାଳରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ନିୟମିତ କିମ୍ବା ବିଶେଷ, ଏଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଦେବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଗରିବଙ୍କ ଦାନ, କିଶୋରଙ୍କ କ୍ଷମା, ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ତପ, ଭୋଗୀମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ନିଗ୍ରହ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ଦୟା—ଏହି ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ। ପାପ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ପ୍ରକାର କର୍ମ ଶୃଙ୍ଖଳା ରହିଛି, ଏଠାରେ ମୂଲ୍ୟାୟନ କେବଳ ସତ୍ୟ ଉପରେ ହୁଏ। ତପସ୍ୟା ଓ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ଯାହା ଯୁକ୍ତ, ସେଇ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରାଏ; କିନ୍ତୁ ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଅଧୋପତନ କରାଏ—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି କାହାରେ ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଶକ୍ତି, ସେବା, ଓ ସାହସ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଶୀଘ୍ର ହରାଏ, ଯେପରି ଗିରିକୋଟରେ ଦୃଢ଼ ଗଛ ମଧ୍ୟ ବାତ୍ୟାରେ ଉଖିଯାଏ। ସେପରି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ରହିତ, ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଖରେ ଶକ୍ତି ସାଧାରଣ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଉପାୟ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଦେଲି; ଏଠାରେ ତୁମେ ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏହି କଥାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ଏକ ମୂର୍ଖ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ଯେ, ଯେଉଁମାନେ ସୁକର୍ମ କରନ୍ତି ସେମାନେ କେବେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ପାପକାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ସେମାନେ କେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ, ହୋମ, ବ୍ରତ, ଦାନ, ପାଠ, ସତ୍ୟ ଓ ଆଚରଣର କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଲଭ୍ୟ। ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ, ଧନୀ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ। ଧନ ନଥିଲେ ବଡ଼ ଦାନ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପରିବାରରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଳିଯୁଗରେ ବିଶେଷ କଷ୍ଟକର, ଏବଂ ଦାନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। କିନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ, ତେଣୁ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଉପଦେଶକ, ମୋତେ ଏହା ବିଶେଷ କହ।" "ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କହ, ଯାହା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର କରିଦେଇଥାଏ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଧନ, ଧାନ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ମାନବ ଲୋକରେ ମିତ୍ରତା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।