ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ମହାମୁନି ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ । ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—ଏକ କଳାବର୍ଣ୍ଣ କୃଷ୍ଣ, ରସରେ ମଦମସ୍ତ, ଦୟାଳୁ ଭିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ହସ୍ତେ ବାଂଶୀ ଧରି ତାହାକୁ ଠୋଡ଼ରେ ଲାଗେଇ ରହିଛନ୍ତି । ସେ ଯୁବ ଅବସ୍ଥାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଲୋକମୟ, ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ହସ୍ତେ ଆକର୍ଷଣ କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ । ଏଭଳି ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶେଷରେ ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ । ପରେ, ସେ ମହାମୁନି ଗୋପ ସୁନନ୍ଦଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ସୁନନ୍ଦା ବୋଲି ଡାକାଯାଏ, ତାଙ୍କର ହସ୍ତେ ବିଣା ଥିଲା ।