ଓଉ, ଦ୍ୱିଜଜନ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶରେ କହାଯାଉଛି—ଏକ ଶତ ଗଂଗା ଗାଈ ଦାନ କରିବାର ଯେତେ ଫଳ, ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କଲେ ତାହା ଏକ କୋଟି ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ; ଏକ ଶତ ଅନ୍ତର ଜନ୍ମ ଧରି ସେ ତାହାରେ ପୀଡିତ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକ ଦରିଦ୍ର ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପୋଷାକର ଅଭାବରେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଦେବତା, ଅଗ୍ନି ଓ ଗୁରୁର ସାମ୍ନାରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବା ଉଚିତ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରକ୍ଷା ହୁଏ, ଦେହ ଦହି ଯାଏ ନାହିଁ, ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ରେଣୀ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏବେ ମୁଁ କ’ଣ କହିବି ଏକ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବିଷୟରେ? ଏକ ଶତ ଅନ୍ତର ଜନ୍ମ ଧରି, ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିବା ଲୋକ ନରକରେ ପୀଡିତ ହୁଏ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଋଷି, ଯଦି କେହି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରେ, ତେବେ ସେ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହୋଇପାରେ; ତେବେ ମିଥ୍ୟାର କଥା କ’ଣ ମୁଁ କହିବି? ଯିଏ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଯଦି କେହି ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ଶବ୍ଦ ରକ୍ଷା ନ କରେ, ତାଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷ ତାଙ୍କ ପିତୃକ୍ରିୟା କରିନଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ଦୁଷ୍ଟ ନରକକୁ ଯାଏ; ଏକ କୋଟି ଲୋକ ମିଳି ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶୌନକ କହିଲେ: ପୂର୍ବକାଳରେ କିଏ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କରି ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ? ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ସୂତ କହିଲେ: ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ନଗରରେ ଭୀରବିକ୍ରମ ନାମକ ଏକ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ; ସେ ଭୁଲେଇ ଖାଇବାରେ ଚତୁର, ପରିପୁଷ୍ଟ ଦେହ, ବହୁତ କଥା କହିଥିବା, ଅତି ରୂପବାନ ଥିଲେ। ସେ ଧନୀ, ପୁତ୍ରବତୀ, ସମ୍ମାନିତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ; ସେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସଦା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରକ୍ଷା କରି, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହରିଙ୍କର ଦାସ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ସୁନ୍ଦର ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ମୋର ଶୁଣ, ମୋ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗୀନୀ ଚାଲିଗଲେ; ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? କ’ଉଁଠି ଯିବି? ଦୟାକରି କହ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିବାହ ଯୋଜନା କରିଦେଲେ, ବିଶେଷତଃ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ—ତାହାରେ କୌଣସି ଦାନ, ତୀର୍ଥ, ଯଜ୍ଞ, ବହୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏହା ଶୁଣି, ଭୀରବିକ୍ରମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: ମୋର ଏକ ଯୁବତୀ କନ୍ୟା ଅଛି; ଯଦି ଚାହିଁଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇବି। ମୋର ଡାହାଣ ହାତ ଧରିବେ; ନାହିଁ ହେଲେ, ଦେବି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଡାହାଣ ହାତ ଧରିଲେ। ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିହ୍ନଟ କରି, ଏହି ଧର୍ମାତ୍ମା କନ୍ୟା ଦେଇଦିଅ। ଦିର୍ଘିତା ବିଳମ୍ବ ଅନେକ ବାଧା ଆଣେ—ଏହି କଥା ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦିଆଯାଇଛି। ଭୀରବିକ୍ରମ କହିଲେ: ଆଗାମୀକାଲି ଆପଣଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେଇଦିଅ; ମୋର ଡାହାଣ ହାତ ଦେଇଛି, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଏହା ଭଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସୂତ କହିଲେ: ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃଷ୍ଣଶର୍ମନ୍ କୁ ଡାକି, ସମସ୍ତ କଥା ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ। ପୁରୋହିତ କହିଲେ: ତୁମେ କିପରି ଏକ ଅଜାତ, ଅଜ୍ଞାତ ବଂଶ ଶୂଦ୍ରକୁ କନ୍ୟା ଦେବାକୁ ଚାହୁଛ? ଏପରି ଲୋକକୁ କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ ବଂଶର ସମସ୍ତ ପିତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକ କହିଲେ: ଏହି ଅଜ୍ଞାତ ବଂଶ, ଜନ୍ମ, ଅଞ୍ଚଳ, ଧନ, ଚରିତ୍ର, ବୟସ୍—ଏହି ସମସ୍ତ ଅଜ୍ଞାତ ଲୋକକୁ କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଭୀରବିକ୍ରମ କହିଲେ: ମୁଁ ମୋର ଡାହାଣ ହାତ ଦେଇଛି; ମୁଁ କେବେ ଏହା ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି କଥା କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପରିବାର ଅଚମ୍ବିତ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ବସି ହରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ: ତୁମର ବଂଶ ଧନ୍ୟ, ତୁମର ମା ଓ ପିତା ଧନ୍ୟ, ତୁମର ସତ୍ୟ କଥା ଧନ୍ୟ, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତ ଧନ୍ୟ। ତୁମର କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମ ଧନ୍ୟ; ଏପରି କର୍ମ ତିନି ଲୋକରେ ମିଳେ ନାହିଁ। ତୁମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବଂଶ ଉଦ୍ଧାର ହେଉଛି। ସୂତ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ହେମ ରଥ ଆସିଗଲା, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ହରି ଗଣ ଉପସ୍ଥିତ। ହରି ସେ ବ୍ୟକ୍ତିର ସମସ୍ତ ପରିବାରକୁ, ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ପୁରୋହିତ ସହିତ, ନିଜ ହାତେ ରଥ ଉପରେ ବସାଇଲେ। ହରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ବୈକୁଣ୍ଠ ଧାମକୁ ନେଲେ; ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁର୍ଲଭ ଶୁଭ ଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବା ଅଥବା ଡାହାଣ ହାତ ଦେଇ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ପରିବାର ସହିତ ନରକକୁ ଯାଏ; ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଦେବତା ଖାଦ୍ୟ ପାଣି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦ୍ୱିଜ ଭୟରେ ସେଉଁଠୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଆଶା ଦେଇ ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ମନରେ, ସେ ନିଜ ଅନେକ ଲୋକକୁ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ। ଏହି ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ; ରାଜା, ଅଗ୍ନି, ଚୋର ଦ୍ୱାରା ଏହା ନିଶ୍ଚିତ—ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି, ସଠିକ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଉତ୍ତମ ସ୍ବର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ମୁକ୍ତି ମିଳି, କୃଷ୍ଣ ନାମକ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏଠିରେ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, କୁଳଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଏଉଁପରି ଶୁଭ ଜୟ ଘୋଷିତ ହେଉ।