ଏକ ସମୟରେ, ମହାପୁରୁଷ ନାରଦ ଓ ସନତ୍କୁମାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଆଲୋଚନା ହେଉଥିଲା। ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ—ଏହି ଜଗତରେ ଅନେକ ଲୋକ ଧନ, ଜାୟା, ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିଜସ୍ୱ ଭୋଗରେ ଲିନ ଥାନ୍ତି। ଏମାନେ ବି ଶ୍ରୀ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଇଲେ, ପବିତ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୟାମୟ, ପୁରାତନ, ଚଳନ-ଅଚଳନ, ମୁକ୍ତିଦାୟୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଅପରାଧରେ ଲିନ ଅଟେ—ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେଇଯାନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ହରିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଲେ ଏକାଏକି ଅପରାଧୀ ବି ମୁକ୍ତି ପାଇଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଅପରାଧ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦ୍ୱିପଦ ମଧ୍ୟରେ ଧୂଳି ସମାନ। ଯଦି କେହି ନାମରେ ଶରଣ ନେଇଥାଏ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ ଉପରେ ଭରସା କରିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଉପରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇଯାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ନାମର ଅପରାଧ କଲେ, ମଧ୍ୟ ମିତ୍ର ବି ପତନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏଠି ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଓ ବ୍ରହ୍ମଣାଗ୍ରଣୀ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମରେ କେଉଁଅପରାଧ କରାଯାଏ, ଯାହା ଲୋକଙ୍କର କର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରେ ଓ ତଳସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଏ?” ସନତ୍କୁମାର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୁଣକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବିବା, ଗୁରୁକୁ ଅପମାନ କରିବା, ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅର୍ଥ ରଚନା କରିବା, ଏବଂ ହରିଙ୍କର ନାମରେ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ ଦେବା—ଏସବୁ ନାମର ଅପରାଧ। ଅପରାଧୀ କେହିପରି ଶୁଦ୍ଧି ପାଇନାହିଁ। ଧର୍ମ, ବ୍ରତ, ଯଜ୍ଞ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ବିସର୍ଜନ କରିବା, କିମ୍ବା ଅସାବଧାନତାରେ ଏହି ସବୁକୁ ଏକା ଭାବିବା; ଅନାସ୍ଥା, ଅବିଶ୍ୱାସ, ଶୁଣିବାରେ ଅନିଚ୍ଛା, ଭୁଲ ଉପଦେଶ ଦେବା—ଏସବୁ ଶିବଙ୍କର ନାମରେ ଅପରାଧ। ନାମର ମହିମା ଶୁଣିଲାପରେ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ନ ହେବା, ଅଭିମାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଗରେ ଲିନ ଥିବା, ଏମାନେ ବି ନାମର ଅପରାଧୀ। ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦୟାବଶତା, ଶଙ୍କର ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ କୁ ବଡ଼ ଅସାବଧାନତାରେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜାଣିଥିଲେ ବି ଦଶ ନାମ ଅପରାଧ ଦୂର କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାଲିଥିବା ଶିଶୁ ଭଳି ବେସ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ମା ଓ ଖାଦ୍ୟକୁ ବି ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ ଲୋକ ଯଦି ନିରନ୍ତର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନାମ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ଲାଭ କରିପାରିବେ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ। ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଓ ସନତ୍କୁମାର, ଯେଉଁମାନେ ଅସାବଧାନ, ବିବେକ ଓ ବୈରାଗ୍ୟ ହୀନ, ଦେହ, ଭୋଗ ଓ ନିଜସ୍ୱ ଉପରେ ଲିନ, ସେମାନେ କିପରି ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ ହେବେ?” ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—“ନାମରେ ଅପରାଧ ହେଲେ, କିମ୍ବା ଅସାବଧାନତାରେ କିଛି ହେଲେ, ସର୍ବଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଓ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ। ଅପରାଧୀ ଲୋକଙ୍କୁ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଅପରାଧ ଦୂର ହୋଇଥାଏ; ନିରନ୍ତର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଯାଏ। ନାମ ଯଦି ସ୍ମରଣ, ଶୁଣିବା, କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥିବା, ନିରନ୍ତର ହେଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଦେହ, ଧନ କିମ୍ବା ଧୂର୍ତ୍ତତାର ଲୋଭ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ, ଫଳ ଶୀଘ୍ର ମିଳେନାହିଁ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ମୁଁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶୁଣିଥିଲି, ଏହି ଅସୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦୂର କରେ ଓ ଅପରାଧ ରୋକେ। ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନାମରେ ଅପରାଧ ରେ ଲିନ ଲୋକ ବି, ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ। ନାମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା ପୁରାଣରେ ଗାୟନ କରାଯାଇଛି; ତେଣୁ ଏହି ପୁରାଣକୁ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ଏହି ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି, ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତାଙ୍କର ପରିକର ସେମାନେ ଉପରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ପୁଷ୍କର, ପ୍ରୟାଗ କିମ୍ବା ନଦୀ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଶୁଣିବାରେ ଏହା ଦ୍ୱିଗୁଣ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି, ପ୍ରତି ଅକ୍ଷରରେ କପିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ଅପୁତ୍ର ଲୋକ ପୁତ୍ର ପାନ୍ତି, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବା ଜ୍ଞାନ ପାନ୍ତି, ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି। ପୁରାଣ ଶୁଣିଲେ ଲୋକ ଅନେକ ଜନ୍ମର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଜାଳକୁ ଦୂର କରି, ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପଉଁଚିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପରେ ଗାଉ, ଜମି, ସୁଉ, ପୋଶାକ, ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଏହିପରି ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଖୁସି ହୋଇ କଂସ, ଜଳପାତ୍ର, ସୁଉ ତାନ୍ତି, ସୁଉ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେବା ଉଚିତ। ଆସନ, ଫୁଲ ଓ ମାଳା ଦେବା ଉଚିତ; ଦାନରେ କଞ୍ଜୁସ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କଞ୍ଜୁସ ଦାନରେ ଫଳ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଳେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯାଏ; ସୁଉ, ଚାନ୍ଦି, ପୋଶାକ, ଫୁଲ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୁସ୍ତକ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କର ଧାମକୁ ପଉଁଚିବେ; ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏମାନେ ଏଭଳି ପୂଜା କରିଲେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ତାଙ୍କର ନାମ ଲେଖିବେ। ଏଠି ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଏକ ଉପବାସ ରଖିଲେ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଭଙ୍ଗ କଲେ କେଉଁ ପାପ ହୁଏ?” ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା ଶପଥ କଲେ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ? ଉପକର୍ତ୍ତାକୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ କେଉଁ ଫଳ ମିଳେ? ଦୟାମୟ, ଦୟା କରି ଏହା କହନ୍ତୁ। ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଓ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିବି; ତୁମେ ବୈଷ୍ଣବ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରୁଥିବା। ଏକ ଉପବାସ ରଖିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏହା ଶତ ଗାଉ ଦାନ କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଏକ କୋଟି ଗୁଣା ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଉପବାସ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି, ଏବଂ ଏକ ଶତ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ଅନ୍ତରାଳରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ପୁନଃ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିବାପରେ, ଗରିବ ଘରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପୋଶାକର ଅଭାବ ହୁଏ, ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି।