ଏକ ସମୟର କଥା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହାଯାଉଛି—ଯେଉଁ ମଣିଷ ଫଳ ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅମୃତ ସମାନ ଫଳର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଯିଏ ଶାକ ଦାନ କରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ଲଭ ପାଖାଳ ଭୋଜନ ଉପଭୋଗ କରେ। ଯିଏ ଘୃତ, ଦହି, ମଠା କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଇ ଅମୃତ ପାନ କରେ। ଫୁଲ କିମ୍ବା ସୁଗନ୍ଧ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଏବଂ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶୟନ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଇ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୟନ କରି ଅନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଯିଏ ଆସନ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି ଚମକୁଥିବା ଦୀପମାଳା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟି ଘେରାଯାଇଥାଏ। ଯିଏ ପାନ ଦାନ କରେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ; ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୟନ କରି ପାନ ଭୋଜନ କରେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତିନି ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମୀପରେ ରହିଥାଏ। ଶେଷରେ, ସେଠାରେ ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ହରିଙ୍କ କୃପାରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯିଏ ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପାଠ ପଢ଼ାଇଥାଏ, ସେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଇ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷର ପାଇଁ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଗାଏ ଦାନର ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ମଧ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ଚିନି ଶାଗରକୁ ଯାଏ; ଲୁଣ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ବରୁଣଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ, ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟକୁ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମନେ କରିଛନ୍ତି। ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦାନ କରିଥିବା ସମାନ ମନ୍ୟ ହୁଏ। ଖାଦ୍ୟ ଦାତାକୁ 'ପ୍ରାଣ ଦାତା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହିପରି ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନର ଫଳ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ, ସେପରି ପାନୀୟ; ଦୁହିଁ ସମାନ ମନ୍ୟ। ପାନୀୟ ବିନା ଖାଦ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣା ଦୁହିଁ ସମାନ; ତେଣୁ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ମହାନ ଲୋକମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେତେ ଥର ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେତେଥିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାପ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକକ୍ଷଣରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ମୂଢତାବଶତଃ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଏକ ଭାଣ୍ଡା ପାନୀୟ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହିପରି, ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରି, ଏହାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ କଞ୍ଜୁସି କରି ଧନ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ; ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଦାନ କରି କରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଦରିଦ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଦେବତାମାନେ ଜାଣନ୍ତି। ପରଲୋକରେ, ଯେଉଁଠାରେ ନ କୌଣସି ସଦାଚାର, ନ କୌଣସି ଦୟା, ନ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଯାହା ଦାନ ହୋଇନଥିଲା, ତାହା ସହଯାଇ ନାହିଁ। ଯିଏ ଧନ ରଖି ନ ଭୋଗ କରେ, ନ ଦାନ କରେ, ସେ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଗଣାଯାଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୁଃଖର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ପ୍ରୟାଣ କରେ। ସତ୍ୟଦର୍ଶୀମାନେ କହନ୍ତି ଦାନ ତପସ୍ୟାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ; ତେଣୁ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ଦାନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ ନ କରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଦୁହିଁ ଦାନକୁ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ନହେଲେ, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ନାଶ ହୁଏ; ତେଣୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମ ଓ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ଅଶୁଭ ଦୂର କରେ। ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦେଇ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଇଥାଏ; ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣେ, ସେ ଶେଷରେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ନାମୋଚ୍ଚାରଣର ମହିମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ; କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ତେଣୁ, ଏହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା କହ।" ସୂତ କହିଲେ: "ଶୌନକ, ମୁଁ ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଥିବା ଏହି ସଂବାଦ କହିବି। ପୂର୍ବରୁ ନାରଦ କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଯମୁନା ତୀରେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ବସି, ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି କୁମାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ: 'ଭଗବାନ ଯେଉଁ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗର ଚର୍ଚ୍ଚା କରିଛନ୍ତି, ତାହା କିପରି ନାଶ କରାଯିବ?' ଶ୍ରୀ ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: 'ନାରଦ, ତୁମେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ତାହା ମୁକ୍ତିର କାରଣ। ଯେଉଁମାନେ ସଦାଚାର ଶୂନ୍ୟ, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଅପବିତ୍ର, ଅଭିମାନ, ମଦ, ଅଭିମାନ, ଅନ୍ୟାୟ, ଅପବାଦ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲିନ—'" ଏଭଳି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ କଥା ଅଗ୍ରଗତି ନେଲା।