ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହାଯାଇଥିଲା—ଦାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼। ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ ଦେଇ ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦାନ କଲେ ଏହି ଫଳ କୋଟି ଗୁଣା ହୋଇଯାଏ। ଏବଂ ଯଦି କେହି ସାପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମି, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ୟାନ ଦାନ କରେ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଦାନର ଫଳ ତାକୁ ମିଳେ। ଏହିପରି, ଯିଏ ଏକ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ଚଉଦ ଲୋକ ଦାନ କରିଥିବା ପରି ଗଣାଯାଏ। ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ, ମାତୃ ଗର୍ଭରେ ତାଙ୍କର ଆସିବା ନାହିଁ। ଏକ ଶୋଭିତା କନ୍ୟା ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ବାସ କରେ, ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ନରକର କ୍ଷମା ନାହିଁ, ଯିଏ କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ସେ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଫେରି ଆସିବା ନାହିଁ। ଯିଏ ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଚପଲ, କିମ୍ବା ପତ୍ରର ପବନ ରୋକା ଦେଇଥିବା, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଚାରି ଯୁଗ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀରେ ବାସ କରିଥାଏ। ଦିବ୍ୟ ଚୀର ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିବ୍ୟ ଚୀର ପିନ୍ଧି ରହିଥାଏ। ଯଦି କେହି ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଗାଈ, ଜୀର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ନୂତନ ଶୋଭିତା କନ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଏମିତି କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ନ କରିବା ଉଚିତ; ଅଜାଣି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଫଳ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଅମୃତ ସମାନ ଫଳ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଶାକ ଦାନ କରିଥିବା ମାନବ ଶିବ ଲୋକରେ ଦୁଇ ଯୁଗ ଦିବ୍ୟ ଖିର ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଘିଅ, ଦହି, ଛାନା, କିମ୍ବା ଦୂଧ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଅମୃତ ପାନ କରିଥାଏ। ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଫୁଲ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବଲୋକରେ ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ବାସ କରେ। ଶୟନ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୟନ କରିଥାଏ। ଆସନ କିମ୍ବା ଦୀପ ଦାନ କରିଥିବା ନିରପରାଧ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ଵର୍ଗରେ ସିଂହାସନରେ ବସି ଦୀପମାଳା ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ। ପାନ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଭୋଗ କରେ; ସ୍ଵର୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ନାରୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୟନ କରି ସେ ପାନ ଭୋଗ କରିଥାଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତିନି ଶତ ଯୁଗ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଥାଏ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ପାଇ ହରିଙ୍କ କୃପାରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏକ ଦୁଃଖୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହରି ଲୋକରେ ଯାଇଥାଏ, ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତି ଅକ୍ଷର ପାଇଁ ଦଶ ମିଳିଅନ ଗାଈ ଦାନର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ମଧୁ କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ଚିନି ମହାସାଗରରେ ଯାଏ; ଲୁଣ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବରୁଣ ଲୋକରେ ଯାଏ। ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ କହିଛନ୍ତି। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦାନ କରେ, ସେ ବାସ୍ତବରେ ସମସ୍ତ ଦାନ କରିଥିବା ପରି ଗଣାଯାଏ। ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ 'ଜୀବନ ଦାନୀ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଦାନର ଫଳ ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦୁଇଟି ସମାନ, ଜଳ ବିନା ଖାଦ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେନାହିଁ। ଭୋକ ଓ ତିଆରି ସମାନ; ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ହରି ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଯେତେ ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା, ତେତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଶରୀରରୁ ସମସ୍ତ ପାପ ବିଦାୟ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ଅପତ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼ତାରେ ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପର ଭାଗୀ ହୋଇଯାନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ଏକ ଦେଉଁ ଏକ ଭାଣ୍ଡା ଜଳ ଦାନ କରିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ହରି ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଉପାର୍ଜିତ ଧନ ଦାନ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ବ୍ୟୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ କଞ୍ଜୁଷତାରେ ଧନ ଜମା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ; ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖୀ ଭାବେ ଏହି ଜଗତ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରି କରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ଲୋକରେ ଦରିଦ୍ର ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି। ପରଲୋକରେ, ଯେଉଁଠାରେ ନ ନୀତି, ନ ଦୟା, ନ ଆତ୍ମୀୟତା ଅଛି, ଯାହା ଦାନ ହୋଇନାହିଁ, ତାହା ସାଙ୍ଗ ଦେଇନାହିଁ। ଯିଏ ଧନ ଅଛି, ତଥାପି ଏହା ଉପଭୋଗ କରେନାହିଁ, ଦାନ କରେନାହିଁ, ସେ ଦରିଦ୍ର; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୁଃଖରେ ଯାଏ। ଦାନ ତପସ୍ଵିତା ଠାରୁ ଉତ୍ତମ; ତେଣୁ ଦାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଦାନ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ। ଦାନଦାତା ଓ ଦାନଗ୍ରାହୀ ଦାନକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ନହେଲେ, ଦୁଇଁଜଣ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଦାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ଦାନ କରି ତାଙ୍କ ପାପ ନଶ୍ଟ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ।