ସମ୍ବଲ୍ପୁରୀ ଉପକଥା ଭଳି ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଶାସ୍ତ୍ର ବାଣୀ ଏକ ଉତ୍ତରାଧୁନିକ ଗଥା ଭଳି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ କିଛି ଭ୍ରଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଉପରେ ତାଙ୍କର ଉପଜାତି ନିଜର କ୍ରୋଧ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଛନ୍ତି—"ଏ ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମର ଦୁଷ୍ଟ ଚାଳ ଦ୍ୱାରା ଆମ ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।" ଏଭଳି କ୍ରୋଧ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ, ସମସ୍ତେ ସେହି ପରିବାରର ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଦନ୍ଦକ ନାମରେ ଉପଲିଖିତ, ନିଜ ସମସ୍ତ ଧନ ହରାଇ, ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ଓ ଚୋର ଦଳ ସହିତ ଚୋରି ଓ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ରାସ୍ତା ଚାଲିବା ବେଳେ, ଭୟରେ ସେମାନେ ନିଜେ ପାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ପାରିଲେନି, ଭୂଖରେ ପୀଡିତ ହେଇ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ସେଠି, ଏକ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦଖା ଦେଲେ। ଦନ୍ଦକ ଓ ତାଙ୍କ ଦଳ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଦନ୍ଦକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭୂଖା, ମୋ ଜୀବନ ଚାଲିଯିବ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାପ ନାଶକ ଭଳି ଚିହ୍ନିତ। ଆଜି ହରିବାର ଦିନରେ ତୁମେ ଖାଇବା ଚାହୁଁଛ, ଏହା କିପରି?" ଦନ୍ଦକ ହସି କହିଲେ, "ମୁଁ ଦନ୍ଦକ, ସମସ୍ତ ପାପରେ ଆବୃତ। କିପରି ମୋର ମୋକ୍ଷ ହେବ?" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ବିଷ୍ଣୁ ପଞ୍ଚକ ବ୍ରତ କର।" ଦନ୍ଦକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଷ୍ଣୁ ପଞ୍ଚକ ବ୍ରତ କଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ହରି ଲୋକକୁ ଅତି ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଯାଇ, ଶ୍ରୀହରି ରୂପ ଅଧିଗମ କରି, ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଗଥାକୁ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିଥାଏ, ତାଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠି, ଶୌନକ ଋଷି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି—"ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ଦାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ କ୍ରମରେ କହ।" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଓ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୂମି ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନରେ ଉତ୍ତମ। ଏହି ଦାନକୁ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ଅଧିଗମ କରେ।" ଯିଏ ଏକ ଫସଲ ଭରିତ ଭୂମି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଚୋଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରର ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଏକ ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶାସନ କରି, ପରେ ହରି ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ। ଯିଏ ଏକ ଗୋଚର ଭୂମି (ଯେଉଁଠି ଏକ ଗୋ ଚମର ଫେଲି ହେବା ଯୋଗ୍ୟ) ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହରି ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଏହି ଗୋଚର ଭୂମି ମହାମୁନିମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି—ଏଠି ଏକ ଶତ ଗାଁ ଓ ଏକ ଉଠା ଅନ୍ୟାୟ ନାହିଁ। ଭୂମି ଦେଇଥିବା ଓ ନେଇଥିବା, ଉଭୟ ହେବେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅନ୍ୟ ଦାନ ତ୍ୟାଗ କରି ଭୂମି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୋହରେ ଭୂମି ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ। ଯିଏ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ ଭୂମି ପାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଜଗତ୍ନାଥ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିଜ ଦିଆ ଭୂମି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଭୂମି ଚୁରି କରିଥିଲେ, ସେ ଅନେକ ପରିବାର ସହ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଏ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାରୁ ଭୂମି ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କୋଟି କୋଟି ்ୟୁଗରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଯିଏ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦିଆ ଭୂମିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରେ, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ସାଧାରଣ ଦାତା ଠାରୁ କୋଟି ଗୁଣ ଅଧିକ। ପୃଥିବୀର ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଦେଇଥିବା ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏକ ଗାଁ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଏକ ବୁଲ୍ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ତିଳ ପରି ଓଜନର ସୋନା ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅନେକ ପରିବାର ସହ ହରି ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଚାନ୍ଦି ଦେଇଥାଏ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଯାଏ ଓ ସେଠି ଅମୃତ ପାନ କରେ। କୋରାଲ, ମୁକୁତ, ହୀରା, ମଣି ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ। ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏକ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ଦେଇ କୋଟି ଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ପୃଥିବୀର ସାତ ଦ୍ୱୀପ ଦେଇଥିବା ପୁଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହ ଦିଆ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଦାନରେ ମିଳେ। ଏକ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସେ ଚୋଦ୍ଦ ଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ତୁଳାପୁରୁଷ ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଯିଏ ଅଳଙ୍କାର ଯୁକ୍ତ କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଏ ଓ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ନରକରୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ପ୍ରତିବାପସ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଦ୍ୱିଜକୁ ଚପଲ, କିମ୍ବା ପତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନଗରକୁ ଯାଏ ଓ ଚାରି ଯୁଗ ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଦ୍ୱିଜକୁ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ରହିଥାଏ। ଏକ ପୁରୁଣା ଗାଁ, ଜରା ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ନୂତନ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନରକକୁ ଯାଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସହ କଥା ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଅଜାଣି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଆମେ ଜାଣିପାରିଲୁ—ପାପ ନାଶ ଓ ଦାନର ମହାତ୍ମ୍ୟ, ଯାହା ପାଠ କଲେ ଜୀବନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହୁଏ।