ଏକ ସମୟର କଥା, ଭୀମ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅପରାଧମୟ ଶୁଦ୍ର ଆଚରଣରୁ ପତିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ମହାପାପ କରିଥିଲେ। ଏହି ଭୀମଙ୍କର ଅନେକ ଅପରାଧ ଅଛି, ତାହା ଗଣନା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀ ଭୀମ ଏକ ଦିନ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ। ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରର ବାହାର ଦ୍ୱାର ନିକଟ ରହିଲେ। ଦୁଃଖରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବିନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ଓ ମହାଶୟ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ, ମୋ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଖାଲି ଭୁଲିଛି, ମୋ ପ୍ରାଣ ଶୀଘ୍ର ଯାଇପାରିବ। ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ଓ ଭୁକ୍ତ, ମୋ କଥା ଶୁଣ—ମୁଁ କିଛି କରିପାରିବି ନାହିଁ। ମୋ ଚାଉଳ ନେଇ, ଗୋଟିଏ ଖାଇ ନିଅ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୋ ପିତା, ମାତା, ପୁତ୍ର, ଭାଇ, ପତ୍ନୀ, ମାମା—କିଏ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲେ, ମୁଁ ଏକା ରହିଛି। ଏକା ଘରେ ରହୁଛି, କୌଣସି କାମ ନାହିଁ, ଧନ ନାହିଁ, ଅତିଥି ନାହିଁ, ହରି। ଏହି ଘରରେ ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତୁ ଅଛି, ଏହା ନାହିଁ ହେଲେ ମୋତେ କଣ ହେବ ଜାଣିନି।” ଭୀମ କହିଲେ, “ଓ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ତୁମ୍ଭା ପାଇଁ କୌଣସି ସେବା ନାହିଁ, ମୁଁ ଶୁଦ୍ର ଜନ୍ମର, ତଥାପି ତୁମର ଘରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ସେବା କରିବି।” ସୁତ କହିଲେ, ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସି ହେଲେ, ଶୀଘ୍ର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଭୀମ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରେ ରହି, ମୃଦୁ ଭାବରେ ସେବା କରିଲେ। ଭୀମ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି ଏକ ଅବସର ମିଳିଲେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମାରି, ତାଙ୍କ ଧନ ନେଇଯିବି, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।” ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କାମ କରି, ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିର ନମାଇଲେ। ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଦିନେ ଗୁପ୍ତଭାବରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନର ଜଳ ପିଇବା ଉଚିତ। ଏକ ଦିନ ଜଣେ ଚୋର ଏକ ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରିବାକୁ ଆସିଲେ। ରାତିରେ ଦ୍ୱାରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଘରକୁ ଲୁଚି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଗଦା ନେଇ ଚୋରକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିଲା। ଚୋର ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଫେରିଗଲା। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ନେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ନିରପରାଧ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ରାଜହଂସ ଦ୍ୱାରା ଆସିଲା। ସେ ରଥରେ ଚଢି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ଆଶ୍ରୟକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଭୂ-ଦେବତାଙ୍କର ମହିମା ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଲି। ଯେ କେହି ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଥାଏ, ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଶୌନକ କହିଲେ, “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବା ଏକାଦଶୀର ମହିମା କହିବାକୁ, ଏକାଦଶୀର ଫଳ କଣ? ଏବଂ ଯେ କେହି ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ରଖେନି, ତାଙ୍କୁ କିପରି ପାପ ଆସେ?” ସୁତ କହିଲେ, “ଏକାଦଶୀର ମହିମା ବିଷୟରେ ମୁଁ କଣ କହିବି? ଏକାଦଶୀ ଶୁଣିବା ସହିତ ଯମଦୂତମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଏକାଦଶୀ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର; ସମସ୍ତ ବ୍ରତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଦଶୀ ସର୍ବାଧିକ ଶୁଭ ଏବଂ ଉତ୍ତମ। ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଗି ରାତି ଜାଗିବା, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଗୋଟିଏ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦେଇ ଦଶ ମିଳିଅନ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଅନୱାସ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କୁ ଯିବାରୁ ଯେପରି ପାପ ଘଟେ, ଏକାଦଶୀ ଉପବାସରେ ଏହି ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏକାଦଶୀରେ ଯେ କେହି ଘୀର ଦୀପ ଦେଇଥାଏ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଦିନରେ, ତା ସମ୍ବଲେ ଅନ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଇଥାଏ, ତାଙ୍କ ଚମକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଯେ ରାଜ୍ୟରେ ଏକାଦଶୀର ମହାଉତ୍ସବ ହୋଇଥାଏ, ସେ ଭୂମି ଓ ରାଜା ଧନ୍ୟ। ନାରାୟଣଙ୍କ ଶୟନ ଦିନରେ, ବିଶେଷ କରି ପ୍ରବୋଧିନୀ ଏକାଦଶୀରେ ଯେ କେହି ଉପବାସ ରହିଥାଏ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବର ସମାନ ନୁହେଁ। ପିତୃପତି ଦିନ ରାତି ନିଜ ଦୂତମାନେ ଆଦେଶ ଦେଇଥାଏ: “ଏକାଦଶୀ, ବିଶ୍ୱପତିଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ।” ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଏକାଦଶୀରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଶରୀର ନଶ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଧନ, ଶ୍ରୀ, ଆଚରଣ ନିନ୍ଦିତ। ଏକାଦଶୀରେ ଯେ ଅତି ପାପୀ ଲୋକ ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଳ ଖାଇଥିବା ପରି; ଏକାଦଶୀରେ ଭୋଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ପାପ ଅଛି। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ମହିଳାଙ୍କ ଯୁଗଳ ମିଳନରେ ବୃହତ୍ ଅପବିତ୍ରତା ଅଛି; ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ମଧ୍ୟ ଅଶୁଭ। ରୋଗୀ, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ, କାଶ, ଡ୍ରପ୍ସି, କୁଷ୍ଠରେ ଏହି ପରି ଅପବିତ୍ରତା ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିବା ଜୀବମାନେ ଗ୍ରାମ ଶୁଅ ହୋଇ ପ୍ରତିବାଦ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଏକାଦଶୀରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଲୋକମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଯାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପାପ ଏହି ଦିନରେ ଘଟେ। ଏକାଦଶୀରେ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଜଳ ଖାଇ ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇ ନରକରେ ପଡ଼ିବା ନାହିଁ। ଏକାଦଶୀରେ ଖାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଯେତେ ମୁଁଖ କାଉଥିବା, ପ୍ରତି ମୁଁଖରେ ଦଶ ମିଳିଅନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାପ ହୁଏ। ମୁଁ ପୁନିପୁନି କହୁଛି, ଶୁଣ, ଶୁଣ, ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ! ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଖାଇବା ନୁହେଁ, ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଖାଇବା ନୁହେଁ, ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଖାଇବା ନୁହେଁ। ଗଙ୍ଗା ଆଦି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଅଥବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ, ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ମାଲା ଦେଇ ପୂଜିବା—ଏହାର ଫଳରେ ମାତାର ଗର୍ଭକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ। ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଯେ କେହି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।