ଏକ ଦିନ ସୂତ ମୁନି ଶୌନକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକ ଦ୍ୱିଜରୁ ଏକ କ୍ରୋଧିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସି କିଛି ମାଗିବାକୁ ଦେଖିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ଚେଉଁ ତାପିତ ସୂଇ ଆଖିରେ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭୂ-ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ଯମର ଦୂତ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ତାପିତ ଲୋହା ପକାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଘରେ ଏକ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ଶୁଭ ଦିନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଏହି ଘରରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣରୁ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତି ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମେତ, ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଚରଣ ନିଜ ହାତରେ ଧୋଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଯିଏ ଜନ୍ମ ହିନ୍ଦା, କିମ୍ବା ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ପିଲା ହରାଇଛି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣ ସେବା କରି ଜୀବନ୍ତ ପୁତ୍ର ପାଇଥାଏ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ସାଗର ତୀର୍ଥ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଚରଣରେ ବସିଥାଏ; ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଉଥାଏ, ସେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପରି ଏବଂ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। “ଏହି ଚରଣ ଜଳର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି,” ଏହିପରି କହି ସୂତ ଏକ ପୁରାତନ ଉଦାହରଣ ଦେଲେ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଭୀମ ନାମକ ଏକ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଦୟାହୀନ ଥିଲେ, ତଥା ଏକ ବଡ଼ ବ୍ୟାପାରୀ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଅନେକ ପାପ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଭୀମ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ଧନ ଚୋରି କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦ୍ୱାରରେ ରହିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଖାଲି, ମୋତେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅ, ମୋର ଜୀବନ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୋଠି କିଛି ନାହିଁ, ମୋ ଚାଉଳ ନେଇ ରାନ୍ଧି ଖାଇ ନିଅ। ମୋର କିଏ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ମୃତ, ମୁଁ ଏକା ଘରେ ରହିଛି, କିଛି ଅନ୍ୟ ନାହିଁ।” ଭୀମ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶୂଦ୍ର ହୋଇ ତୁମ ସେବା କରିବି, ତୁମ ଘରରେ ରହିବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସି ହେଲେ, ଖାଇବା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଦେଲେ। ଭୀମ ମନରେ ଭାବିଲେ, “ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାରି ଧନ ନେଇବି।” ତଥାପି ସେ ଭାବିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦଣ୍ଡବତ କରିବି। ଦ୍ୱିଜ ପ୍ରତିଦିନ ଚରଣ ଧୋଇ ଜଳ ଚୁପେ ଚୁପେ ପିଇଥାନ୍ତି। ଏକ ଦିନ ଏକ ଚୋର ଘରକୁ ଆସିଲେ, ରାତିରେ ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି ଘରକୁ ଲୁଚିଲେ। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୂତ ଲାଠି ନେଇ ଆସିଲା, ଚୋର ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ପଳାଇଲେ। ଏପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ନେଇ ଆସିଲେ, ଏହି ପାପହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନେଇବାକୁ ଦିବ୍ୟ ହଂସ ଦ୍ୱାରା ଚାରିଅଟ ଆସିଲା। ସେ ତାହାରେ ବସି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୁର୍ଲଭ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିଥିଲେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହ ଶୁଣିଥାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏକାଦଶୀର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏବଂ ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ କଲେ କେଉଁ ପାପ ହୁଏ?” ସୂତ କହିଲେ, “ଏକାଦଶୀ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏତେ ଭୟଙ୍କର, ଯମର ଦୂତମାନେ ଶୁଣି ବି ଭୟ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଦଶୀ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶୁଭ। ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ ରଖି, ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରତି ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ; ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏକ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କଲେ, ଅତି ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ବିଷ୍ଣୁ ଦିନରେ ଘୀ ଦୀପ ଦେଇଲେ, ଶେଷରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଇଥାଏ, ନିଜ ତେଜରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିଥାଏ। ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ଏକାଦଶୀର ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହୁଏ, ସେ ଭୂମି ଏବଂ ରାଜା ଧନ୍ୟ। ନାରାୟଣଙ୍କ ଶୟନ ବଦଳ ଦିନରେ, ପ୍ରବୋଧିନୀ ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରୁଥିବା ଲୋକ, ତାଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଏ ତୁଳନା କରିପାରିବ? ପିତୃପତି ପ୍ରତିଦିନ ଦୂତମାନେ ନିର୍ଦେଶ କରନ୍ତି: “ଏକାଦଶୀ ବିଶ୍ୱପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ।” ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଖାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଶରୀର ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଜୀବନ, ଧନ, ଶୋଭା ଏବଂ ଆଚରଣ ନିନ୍ଦିତ। ଏକାଦଶୀରେ ଖାଇଥିବା ଅତିପାପୀ ଲୋକ ମଳ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିବା ପରି; ଏକାଦଶୀରେ ମାତ୍ର ଭୋଗ ଚାହୁଁଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ।