ତୃତୀୟ ବୃହସ୍ପତିବାରରେ, ଦଧି-ଭାତ ଓ ଚିନି ମିଶାଇ ଦେବାକୁ ଉଚିତ୍। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ, ଶ୍ୟାମାକ ଦାନା, ଚାଉଳ ଓ କାସାର ଦେଇ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ ଉତ୍ସାହରେ ରତ୍ନଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ-ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପୂଜାରେ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଖାଦ୍ୟପଦାର୍ଥ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫଳ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ନିର୍ଭରଶୀଳା ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୁଁ ରାଣୀ ସୁରତାଚନ୍ଦ୍ରିକାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଉଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଆଣିବି, ଦୟାକରି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହ ବସି ମା କମଳା କହିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାଣୀ ସୁରତାଚନ୍ଦ୍ରିକା ବଡ ଗର୍ବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପଚାରିଲେ, "ହେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, କଣ ଘଟିଲା ଯେ ଆପଣ ଏଠି ଆସି ଉପଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି? ଭୟ ଛାଡ଼ି ଯେପରି ଚାହାଁ, ସେପରି ଦୀର୍ଘ କଥା କହନ୍ତୁ।" ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିବି। ଏହି ଇନ୍ଦିରା ଦିବସରେ ଆପଣ ଏହି ବ୍ରତ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ସହ କରୁଛନ୍ତି। ହେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଭିମାନିନୀ, ମୁଁ ଏହା ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ଦେଖିଛି।" ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଣୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରେଗୁଲା ରଙ୍ଗରେ ଜଳିଉଠିଲା। ସେ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ। ତା'ପରେ ଏଇ ବୃଦ୍ଧ କମଳା କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ୟାମା ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀଙ୍କ ଦୁଃଖର ଦ୍ୱନି ଶୁଣି, ଏହି ତପସ୍ୱିନୀ ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ପଚାରିଲେ, "ହେ ବୃଦ୍ଧା, କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଲେ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ।" କମଳା ଦୁଃଖରେ କଣ୍ଠ ଅଟକିଯିବା ସହ ସମସ୍ତ କଥା ସେଉଁଠି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଶ୍ୟାମା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ସେ ବ୍ରତ କରିଲେ। ତିନିଥର କରିବା ପରେ ଚତୁର୍ଥଥର ଆସିଲା, ତା'ପରେ ଦ୍ୱିଜତା ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ତାଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା। ମାଳାଧର ନାମକ ଶ୍ରୀସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଗୃହକୁ ନେଲେ। ମାଳାଧର ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏଉଁଥିରେ, ରାଣୀଙ୍କ ଘରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ହଠାତ୍ ହରାଇଗଲା, କିଏ ନେଲା କାହାକୁ ଜଣା ହେଲା ନାହିଁ। ଘରର ମାନେ ଅନାଥ ହୋଇ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଲେ, ଝିଅଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉପାୟ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ କିଛି ମାଗିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ମାଳାଧର ଗ୍ରାମର ହ୍ରଦ ପାଖରେ କିଛି ସମୟ ପରେ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦାସୀମାନେ ଜଳ ଆଣିବାକୁ ଯିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଓ କହିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଦେହ, ରୁଖା କେଶ, ଦୟାକରି ସମସ୍ତ କଥା କହ।" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଶ୍ୟାମାଙ୍କ ପିତା, ସୌରାଷ୍ଟ୍ର ନଗର ରୁ ଆସିଛି। ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ, ଶ୍ୟାମା କେଉଁଠି?" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ହସିଲେ ଓ ନିଜ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଠାରେ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଶ୍ୟାମାବଳାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଶ୍ୟାମାବଳା ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଫୁଲ, ତେଲ, ଦିବ୍ୟବସ୍ତ୍ର, ଚନ୍ଦନ, ପାନ ଓ ଏକ ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦାସୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ୟାମାବଳାଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଘର ଦେବତାଙ୍କ ରାଜମହଳ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଶ୍ୟାମାବଳା ଜତ୍ନରେ ଦୁଃଖିତ ଶ୍ବଶୁରଙ୍କୁ ଚାଉଳ ଓ ଘିଅ ଦେଇ ଖାଇଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତପାତ୍ରରେ ଧନ ଦେଇ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଘରକୁ ଯିବା ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପାତ୍ରରେ ଧନ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହିଥିରେ କେବଳ କୋଇଳା ଥିଲା, ଏହା ଦେଖି ସେ ବହୁତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଘରକୁ ଫେରି, ସେ ଝିଅଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ, ହ୍ରଦ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୁଃଖିତ ନାରୀ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଜୀବନର ଅନ୍ତର୍ଭାଗ ପରି ଆଣି, ଶ୍ୟାମାବଳା ମାତୃସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ୟାମାବଳା ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ମା'ଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବ୍ରତ କରାଇବେ। ତାଙ୍କର ମା' ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥାରେ ମନ୍ଦ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଝିଅମାନଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଖାଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ହାରାଇଥିଲେ। ତିନି ଦିନ ଇନ୍ଦିରା ବ୍ରତ କରିଥିବା ପରେ, ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଶ୍ୟାମାବଳା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମା'ଙ୍କୁ ବ୍ରତ କରାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ ସୁରତାଚନ୍ଦ୍ରିକା ନଗରକୁ ଆସି, ଇନ୍ଦିରାଙ୍କ କୃପାରେ ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଘର ଦେଖିଲେ। ପରେ, ଶ୍ୟାମାବଳା ତାଙ୍କ ମା'ଙ୍କ ଘରକୁ ତାଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଶ୍ୟାମାବଳାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମା' କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବି ନାହିଁ," ବୋଲି ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଦୂରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଘରର ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ କିଛି ଲୁଣ ନେଇ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ତା'ପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ପ୍ରିୟେ, କ'ଣ ଆଣିଛ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ କହ।