ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଣବ ରେ ଆରମ୍ଭ କରି ‘ନମଃ’ ରେ ଶେଷ କରି ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଚିତା ସହିତ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ, ସାପ ଦଂଶ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରୁ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟରେ କେବେ ନ ପଡ଼ନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟ ନିଏ, କ୍ଷୀର ସାଗରକୁ ମଥନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଏହି ମଥନରୁ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—ତାଙ୍କର ମୁହଁ କଳା, ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ଓ ଖରା, ପିଲା ରଙ୍ଗର ଚୁଲ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ନାମରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ମୁଁ କଣ କରିବି?” ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ହେ ଦୁଃଖର ଶାରୀରୀ ଦେବୀ, ଯେଉଁଘରରେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ହୁଏ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଅନିଷ୍ଠତା ସହିତ ବସିବାର ସ୍ଥାନ ପାଉଛ। ଯେଉଁଘରରେ ଲୋକମାନେ କଠୋର କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି, ଯେଉଁଘରରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଖାଇବା ହୁଏ, ଯେଉଁଘରରେ ଖପର, କେଶ, ଖାର, ହାଡ଼, ଚେଉଁ, କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗାର ରହିଥାଏ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବସିବା। ଯେଉଁଘରରେ ଅପବିତ୍ର ଲୋକମାନେ ପାଦ ଧୋଇନାହିଁ ଖାଇବା କରନ୍ତି, ତୁମେ ସେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଆଣିବା ଭାବେ ବସିବା। ଯେଉଁଘରରେ ଲୋକମାନେ ଚେନା, ଲୁଣ, କିମ୍ବା କଳି ଦ୍ୱାରା ଦାନ୍ତ ଶୁଅନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ କଳି ସହିତ ଦୁଃଖ ଆଣିବା ଭାବେ ରହିବା। ଯେଉଁଘରରେ କୁକୁର୍ମୀ ଲୋକମାନେ ଚାମ୍ପି, ପନସ, ପ୍ରସ୍ତ ଖାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଅପବିତ୍ରତା ଆଣିବା ଭାବେ ରହିବା। ଯେଉଁଘରରେ ତିଳ ଚୁଣା, ଲାଉ, ରସୁଣ, ପୋଟିକା ପତ୍ର ଖାଯାଯାଏ, ଏବଂ ଯେଉଁଘରରେ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ଲୋକମାନେ କଳା, ବୁକା, କିମ୍ବା ପିଆଜ ଖାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବସିବା। ଯେଉଁଘରରେ ଗୁରୁ, ଦେବତା, ଅତିଥିଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ଯେଉଁଘରରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁଘରରେ ବେଦ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଅନିଷ୍ଠତା ସହିତ ବସିବା। ଯେଉଁଘରରେ ପତି-ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ହୁଏ, ପିତୃ-ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା ନାହିଁ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଗୁପ୍ତ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଅନିଷ୍ଠତା ଆଣିବା ଭାବେ ବସିବା। ଯେଉଁଘରରେ ଲୋକମାନେ ପର-ସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ଆସକ୍ତ, ପର ଧନ ଚୋରି କରନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଜ୍ଜନ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ପାପ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଆଣିବା ଭାବେ ବସିବା। ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠାକୁ, କଳିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନେ ଆଉ ଏକବାର ନିମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ମନୋଯୋଗ ସହିତ ପୁନଃ କ୍ଷୀର ସାଗର ମଥନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ। ଏହାପରେ, ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଏଇ ମଥନରୁ ଏଇରାବତ ହାତୀ ଓ ଉଚ୍ଚୈଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ, ପାରିଜାତ ଗଛ, ସୁରଭି ଗାଈ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲେ। ତେର ଦିନର ସକାଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ରୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଧର୍ମର ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମାତା, ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା। ଶୀତଳ କିରଣର ଭାଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଭାଇ, ରସ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ତୁଳସୀ, ଜଗତର ଶୁଧ୍ଧିକାରୀ, ହରିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ପୁନଃ ପୂର୍ବର ପରି ପର୍ବତକୁ ରଖି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶା ପୂରଣ ହେଲାପରେ, ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଶ୍ରୀ ସୂକ୍ତର ପାଠ କରିଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ କୁ କହିଲେ: “ଆପଣମାନେ ଏକ ଵର ଚୟନ କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ; ମୁଁ ଵର ଦେବାରିନି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ।” ଦେବମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ହେ ପଦ୍ମନୟନୀ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମାତା, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ଆପଣ ବିନା ଜଗତ ଶୂନ୍ୟ, ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, କହିଲେ: “ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏହାପରେ, ନାରାୟଣ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଦୟାମୟ ଜଗତର ନାଥ, ଆକସ୍ମିକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ହାତ ଜୋଡି, ବନ୍ଦନା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ମୁଁ ଚୋକି ଆସିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ: “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମାତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରାଣୀ, ଅଚଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ।” ଏହି ଅନୁରୋଧ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦିରା ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: “ମଧୁସୂଦନ, ଆପଣ କିପରି ମୋତେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅବିବାହିତ ରହିବାବେଳେ, ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହିଁବେ? ବଡ଼ ଦେବୀ ବିବାହିତ ନହେଲେ, ଛୋଟ ଦେବୀ ବିବାହିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦାଳକ ଓ ଅମରମାନେ ସହିତ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଇଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ନାରାୟଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ବନ୍ଦନା କଲେ। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ; ଅସୁରମାନେ ଚିତ୍କାର କରି, ଦଶ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବମାନେ ନେକ୍ତର ଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଓ ଏକାଉଁ ଦେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ତୁମେ ଦିଅ, ତୁମେ ଦିଅ, ତୁମେ ଦିଅ।” ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମୁଁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ, ମୁଁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ, ମୁଁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।” ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ଉଠି, ଜନନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖପରରେ ଏହି ନେକ୍ତର ଦେବମାନେକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଯେଉଁଯାଏ ରାହୁ ଏହି ନେକ୍ତର ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରିଲେ; ଏହି ଦାନବ ଚତୁର୍ୟ ଉପାୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ତେବେ ଜଗତର ନାଥ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖପରରୁ ତାଙ୍କୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ; ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା ଓ କେତୁ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ରାହୁ ଓ କେତୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ପଳାଇଗଲେ; ଏହି ଦିନରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥାଏ।