ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ଅତି ଉତ୍ତମ, ଏହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଆଣେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଏହା କହିବି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ମାଟିର ଘର ବା ଗୃହ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେମାନେ କେତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି ତାହା ଶୁଣ। ଏମିତି ଦାନ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରାଜମହଳରେ ବସିଥାନ୍ତି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଯିଏ ଏହିପରି ଏକ ରାଜମହଳ ଭବନ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥାଏ। ଶେଷରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଇ, ନିଜ ପରିବାର-ପରିଜନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁନାର ମହଳରେ ଇଚ୍ଛାମତ ଭୋଗରେ ଲୀନ ହୁଏ। ହେ ମୁନି, ଏହିପରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇବାରୁ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଅପରିମିତ—ଏହା କେବଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଜାଣନ୍ତି। ଧୂଳିର ରେଣୁ ଗଣନା କରିହେବ, ବର୍ଷାର ଜଳବିନ୍ଦୁ ଗଣନା କରିହେବ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବସାଇବାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳକୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ନାରଦ ମୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ—ସଂସାର ଉତ୍ପତ୍ତି କେମିତି ହେଲା? ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ—ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ଶୁଣ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବେଶ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବାରନାରୀ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର ଲୋମ ଉତ୍ତମ, ଚକ୍ଷୁ ମୃଗ ଦୃଷ୍ଟି ସମ, କମର ଦୂର୍ବଳ ଏବଂ ହସ ମନୋହର ଥିଲା। ସେ, ଯାହାକୁ ଚଞ୍ଚଳାପାଙ୍ଗୀ କୁହାଯାଏ, ଏକ ଦିନ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପାପରେ ଏକାଗ୍ର ଥିବା ଏହି ବେଶ୍ୟା ନରକକୁ ପତିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ନଦୀ ଚାରିପାରି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଏବଂ ଏକ ଦେବମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବସି ବିଳାତ ଖାଇଲେ। କୌତୁହଳରେ, ସେ ବିଳାତ ଗୁଣ୍ଡିକୁ ମହଳର ଦିଵାଲର ତଳଭାଗରେ ଲଗାଇଦେଲେ, ତାପରେ ପ୍ରେମିକ ଏବଂ ଧନ ଆଶା କରି ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏକ ଅଚାନକ ମିଳନ ରାତିରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ପ୍ରେମିକ ସହିତ ହେବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ବଣିକ ତାଙ୍କୁ ମିଳନ ସ୍ଥଳୀରେ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ମୋ ପ୍ରେମିକ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ? ସେ କ’ଣ ସାପ କିମ୍ବା ବାଘରେ ଖାଇଦେଲେ?” “ସେ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ? କ’ଣ ଅନ୍ୟାନ୍ୟା କୌଣସି ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ମହିଳା ସହିତ ଗଲେ?” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଓ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ସହରକୁ ଯାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବଘ, ଯାହା ଯେକୌଣସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରେ, ଭୂଖରେ ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏଠାରେ ଆସିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଯମର ଦୂତମାନେ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ସହିତ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପାଦ ବାଙ୍କା, ମୁହଁ ବିକୃତ, ନାକ ଉପରକୁ ଉଠା, ଦାନ୍ତ ଅନେକ, ହାତରେ ଚମଡ଼ ରଶି ଏବଂ ଗଦା ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ବେଶ୍ୟାକୁ ଚମଡ଼ ରଶିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ମେଘ ମାନେ ପରି ଶ୍ୟାମ ଅଙ୍ଗ, ମନୋହର ମୁଖମଣ୍ଡଳର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ସେଠି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର କୁଣ୍ଡଳ, ଅନେକ ଗହଣା, ମନୋହର ନାକ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଯମର ଦୂତମାନେ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଏଭଳି ବିକୃତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛ? ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କେଉଁଠାକୁ ନେଉଛ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଦୃତ ଚଳିଗଲେ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଯମଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଚକ୍ର ଆଦି ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଯମସେନା ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେମାନେ ସବୁ କଥା ଯମଙ୍କୁ କହିଲେ। ଯମ ଏହା ଶୁଣି ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ବେଶ୍ୟା କେମିତି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ? ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ।” ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, “ଏହି ବେଶ୍ୟା ଜନ୍ମରୁ ଅନେକ ପାପ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଦି କିଛି ପୁଣ୍ୟ ଥାଏ, ତେବେ ଏହି ଏକ। ଏକ ଦିନ ସେ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଏକ ସହରକୁ ଧନ ଏବଂ ପ୍ରେମିକ ଆଶାରେ ଗଲେ। ଏଠି ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ବିଳାତ ଖାଇ ଶେଷ ଗୁଣ୍ଡିକୁ ଦିଵାଲରେ ଲଗାଇଦେଲେ। ଏହି ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟରେ ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଦଣ୍ଡରୁ ମୁକ୍ତ।" ସୂତ କହିଲେ, “ଏହି କଥା ଶୁଣି ଯମ, ତାଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ଅନ୍ୟ କଥାରେ ମନ ଲଗାଇଲେ। ବେଶ୍ୟା ଦିବ୍ୟ ହଂସ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବସି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମହଳରେ ପରିବାର-ପରିଜନ ସହିତ ଏକାଧିକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି କେହି ଭକ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରିଙ୍କ ଗୃହରେ ଗୁଣ୍ଡି ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ! ଯିଏ ଏହି କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭାବେ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ ଶୌନକ ମୁନି ପଚାରିଲେ, “ହେ ପଣ୍ଡିତ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ? ଏବଂ ରାଧା ଅଷ୍ଟମୀର ପରମ ମହିମା କ’ଣ, ସେଥି ପ୍ରସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ କୁହ।" ସୂତ କହିଲେ, “ପୁରାତନ କାଳରେ ନାରଦ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କରିଥିଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣ।" ନାରଦ ପଚାରିଲେ, “ହେ ପିତାମହ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ରାଧାଙ୍କ ଅଷ୍ଟମୀ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କୁହ। ଏହି ଉପବାସର ପୁଣ୍ୟ କ’ଣ? ପୂର୍ବେ କିଏ ଏହା କରିଥିଲେ? ଏହି ବ୍ରତ କରିଲେ କେଉଁ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ?