ଏକ ଦିନ ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ପୁଣ୍ୟ କରିଲେ ପୁତ୍ର ହେବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ମିଳେ? କାରଣ, ପୁତ୍ରହୀନ ଲୋକର ଜୀବନ ତ ଅର୍ଥହୀନ।" ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—"ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ଏକ ଲାଉ, ଏକ ବୃଷ, ଏବଂ କିଛି ସୁନା ଦାନ କର। ଏସହିତ ଶିଶୁମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ଏକ ଗୌରୀ ନାମକ କନ୍ୟା ଦାନ କର, ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କର। ଏହି ସବୁ କାମ କଲେ ପୁତ୍ର ହେବ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଏହି ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—"ରାଜା ବ୍ୟାସଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ କଲେ, ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କଲେ ଏବଂ ପାପମୁକ୍ତ ହେଲେ।" ଏହାପରେ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଏକ ପୁତ୍ର ହେଲା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଚର୍ମାନ୍ତ ରୂପବାନ୍, ଏବଂ ଲୀଳାଧିପତି ହେଲେ। ସୂତ କହିଲେ—"ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି କଥା ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ କରିବେ, ସେମାନେ ଯଦି ପୁତ୍ରହୀନ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ନିଶ୍ଚିତ ପୁତ୍ରଲାଭ କରିବେ। ଏହା ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଲି। ଯଦି କୌଣସି ଜଣେ ନାରୀ ଏହି କଥା ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣି, ଶାସ୍ତ୍ରଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ, ସେ ସଦା ପୁତ୍ରବତୀ ହେବେ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ସୁନା, ରୂପା, ବସ୍ତ୍ର, ଫୁଲ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦାନ କରି ପୁସ୍ତକକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯଦି କେଉଁଠି ଜଣେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଅବିବେକରେ ଏକ ବାଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ସାତଜନ୍ମ ପରେ କ୍ରୁର ପୁତ୍ର ପାଇଥାଏ।" ଏହିପରେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ହେ ସୂତ, କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ ଵୈକୁଣ୍ଠ ଲାଭ କରାଯାଏ? ଦୟାକରି କହ, ତୁମର କଥା ଶୁଣିବା ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ନୌକା ସମାନ।" ସୂତ କହିଲେ—"ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ। ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମାଟିର ଘର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ଅପରାଧ ରହିତ ହୋଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଳରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ମହଳ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ହରିଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହେ। ଶେଷରେ, ନିଜ ପରିଜନମାନେ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁର ନଗରକୁ ଯାଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଳରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଗ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ଥାପନର ଫଳ ଅପାର, କେବଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଧୂଳିର କଣା, ବର୍ଷାର ବିନ୍ଦୁ ଗଣନା କରାଯିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ଥାପନର ଫଳ ଗଣାଯିବ ନାହିଁ।" "ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ନାରଦ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ସଂସାର ଉତ୍ପତ୍ତି କିପରି?' ବ୍ରହ୍ମା ସେଥିରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—'ଶୁଣ, ଏହା ମୁଁ କହୁଛି।' ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବେଶ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବାରନାରୀ—କୁନ୍ଚିତ କେଶ, ମୃଗନୟନୀ, ସୁସ୍ଲିମ୍ବା, ମାନୋହର ହାସି। ସେ ଚଞ୍ଚଳାପାଙ୍ଗୀ ନାମରେ ଓଡ଼ିଆଁ ଏକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ପାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ନରକକୁ ପତିତ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସଂଗୀମାନେ ସହ ନଦୀ ପାର ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଦେବାଳୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବସି ପାନ କୁହୁ ଚବାଇଲେ।" "କୌତୁହଳରେ, ଶେଷ ଥିବା କୁହୁର ଚୁନ ଦେବାଳୟର ଦିଵାଳର ତଳ ଅଂଶରେ ଲଗାଇଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରେମୀ ଓ ଧନ ଲାଗି ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାତିରେ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରେମୀ ସହ ମିଳନ ନିମନ୍ତେ ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ୟାପାରୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୋର ପ୍ରିୟ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ? ସେ କ’ଣ ନାଗ କିମ୍ବା ବାଘ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଦିଆଯିଛି?' ପୁନି ଭାବିଲେ—'ସେ କ’ଣ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ?' ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ରାସ୍ତା ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଥିବାରୁ ରାକ୍ଷକମାନଂକ ଭୟରେ ସେ ନଗରକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ତ କଲେ ନାହିଁ।" "ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବାଘ, ଯିଏ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରେ, ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ଯମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଠାରେ ଆସିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଯମଦୂତମାନେ, ଯମୁନାଙ୍କ ଭାଇ ଯମଙ୍କ ଦୂତ, ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ତୁଫାନ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଏସି ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଚେହେରା ବିକୃତ, ପାଦ ଟେଡ଼ା, ନାକ ମୁହଁ ଉଲ୍ଟା, ଦାନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ହାତରେ ଚର୍ମ ଦାମ୍ରା ଓ ଗଦା, ଧୂଳିରେ ଢାକା। ସେମାନେ ବେଶ୍ୟାକୁ ଚର୍ମ ଦାମ୍ରାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।" "ତେବେ, ମାଳା ଧାରଣ କରି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମେଘ ନିମ୍ନ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଭିତରେ ଦେବ ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ, କଣ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ନାକ ସୁନ୍ଦର, ଅଲଂକାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଯମଦୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—'ତୁମେ କିଏ? ଏଠି କାହିଁକି ଏପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଆସିଛ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କେଉଁଠି ନେଉଛ?' ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯମଦୂତମାନେ ଦୃତ ଚାଲିଗଲେ।" "ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଦୂତମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯମଦୂତମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଚକ୍ରାଦି ଅସ୍ତ୍ର ମିଳି ଯମସେନା ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗିଏ ସବୁ ଘଟଣା କହିଲେ। ଯମ ଏହା ଶୁଣି ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—'କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ ଏହି ବେଶ୍ୟା ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ? ସବୁ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ କହ।'" "ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ—'ସେ ଜନ୍ମ ଭରି ଅନେକ ପାପ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଛୋଟ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି। ଏକ ଦିନ ସେ ସମସ୍ତ ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧି ଏକ ନଗରକୁ ଧନ ଓ ପ୍ରେମୀ ଲାଗି ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦେବାଳୟ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କୁହୁ ଚବାଇଲେ, ଏବଂ କୌତୁହଳରେ ଶେଷ ଥିବା କୁହୁର ଚୁନ ଦିଵାଳରେ ଲଗାଇଦେଲେ।'" ଏହିପରି ଅପରାଧ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ—ଦେବାଳୟ ଦିଵାଳରେ ଚୁନ ଲଗାଇବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୂତମାନେ ରକ୍ଷା କରିଲେ ଏବଂ ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।