ଦାନ କରିବାକୁ ଯେଉଁଠି ଦେଉଥିବା ଓ ନେଉଥିବା ଦୁଇଜଣେ, ସେମାନେ କେବେ ତାହାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ନାହିଁ, ନାହିଁ କେବେ ମାଗିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଭୁଲ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଦାନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ତେଣୁ ଦାନ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ପରେ ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ମହିମା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଉଛି। ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ଅଂଶରେ ଆମ୍ବ ଗଛ ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ମହାମୁନି ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶୌନକ ମୁନି ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— “ହେ ସୂତ, କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହେବେ? ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହା କୁହନ୍ତୁ।” ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ବହୁତ ଉତ୍ତମ। ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଜୟମିନି ପଚାରିଥିଲେ; ସେ କ’ଣ କହିଥିଲେ, ଶୁଣ। ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଶରଣ ନମସ୍କାର କରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୟମିନି ପଚାରିଲେ— ‘କଳିଯୁଗରେ କିପରି ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? ମାନବମାନେ ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଆୟୁ ଓ କ୍ଷୁଦ୍ର ପୁଣ୍ୟ ଅବସର ରଖନ୍ତି।’” ବ୍ୟାସ କହିଲେ— “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସତ୍ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ ହୁଏ, ତାହାରୁ ହରିଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାରୁ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ଦେବତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଯେଉଁମାନେ ରୁଚି ରଖନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଥମ ପାପୀ ଭାବିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତ; କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା କହୁଥିବା ଲୋକ ପ୍ରମୁଖ ପାପୀ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଯେଉଁଠି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରୁ ଜଗନ୍ନାଥ କଦାପି ଦୂରେ ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣ କଥା ଆରମ୍ଭରେ ବାଧା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତିନାହିଁ। ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟଙ୍ଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଉପହାସ କରୁଥିବା ଲୋକ ସବୁବେଳେ ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ବହୁ ଜନ୍ମର ପାପ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଭକ୍ତି ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କୁହିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବାର ଫଳ କ’ଣ, ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ, ମଦ୍ୟପାନ, ଚୋରି—ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରେ। ଯଦି କୌଣସି ମଣିଷ ପାପ କରି, ପରେ ତାହାରୁ ମୁହଁ ଫେରାଏ, ତାଙ୍କର ପାପ ଅଗ୍ନିରେ ପତିଥିବା ପାଟ ଭଳି ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏକ ଘରେ ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଲିଖିତ ଗ୍ରନ୍ଥ ରହିଥାଏ, ଯମର ଦୂତ ସେଠି ଆସନ୍ତିନାହିଁ। ଏଥିରେ, ଜୟମିନି ଆଉ ପଚାରିଲେ— “ହେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ କେମିତି ଗୁଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ କେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେନ୍ତି? ମୁଁ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ବ୍ୟାସ କହିଲେ— “ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପାଦ ପରିଷ୍କୃତ ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରେ, ସେଉଁଠି ପାପ ଦୂର କରିବାକୁ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମାନେ ସତ୍ସଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଯେଉଁ ପରିବାରରେ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅନେକ ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପରିବାର ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଏ। ଯେଉଁମାନେ ହିଂସା, ଧୂର୍ତ୍ତତା, କାମନା, କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ପିତୃପୂଜା, ଦୟା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲିନ, ଇର୍ଷ୍ୟାରହିତ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀରେ ଅନାସକ୍ତି ଓ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ହରିନାମ କୀର୍ତ୍ତନ, ତୁଳସୀମାଳା ଧାରଣ, ହରିପାଦ ଜଳ ଛିଟାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ କାନ୍ଧ କିମ୍ବା କାନରେ ତୁଳସୀ ଦଳ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ନାସ୍ତିକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, ତୁଳସୀ ଗଛକୁ ସିଞ୍ଚନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ସହିତ ପୂଜନ କରନ୍ତି, କନ୍ୟାଦାନ କରନ୍ତି, ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଘରେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ମଂଚ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଗରିବ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ପର ଧନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତିକୁ ବିଷ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ହରିପ୍ରସାଦ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାଆନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଭକ୍ତି, ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନରେ ଚେଷ୍ଟା, ରାଧାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ସୂତ କହିଲେ— “ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନରେ ବ୍ୟାସ ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଆମ ଗୁରୁଠାରୁ ଶୁଣିଥିବା କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁର ପରମ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ଏବେ ସୂତ କହିଲେ— “ହେ ଶୌନକ, ଏବେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଥା କହୁଛି—ଏହା ବ୍ୟାସ ଓ ଜୟମିନିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ସଂବାଦ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଜୟମିନି ପଚାରିଲେ— ‘ହେ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, କିଏ ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଅପରାଧୀ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ? ଆଜି ଏହା କୁହନ୍ତୁ।’ ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ‘ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଲିପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, କ୍ଲାନ୍ତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ଦିରକୁ ମାଟି ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମହତ୍ ଫଳ କ’ଣ ହୁଏ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି।