ଏକ ସମୟର କଥା ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍କೃଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିଥାଏ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଗଣନା କରିବାକୁ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି। ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ, ଯଦି ଗୋବର ମିଳିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ, ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ପାଳକ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଗୋମୂତ୍ର ପାନ କରିବା ଉଚିତ; ତ୍ରୟୋଦଶୀରେ ଦୁଧ ଓ ଚତୁର୍ଦଶୀରେ ଦହି ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଚାରି ଦିନ ଉପବାସ କରି, ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ଯଥାବିଧି କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ରାତିରେ, ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ବା ଯଜ୍ଞର ଖାଦ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଞ୍ଚକ ପୂଜା କରେ, ସେ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ଭାବରେ ପରିଚିତି ହୁଏ। ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଦଣ୍ଡକାରା ନାମକ ଏକ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ନିନ୍ଦାରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲା — ମିଥ୍ୟା କଥା, ମିତ୍ରଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସଘାତ, ବେଶ୍ୟାଗୃହରେ ଚଞ୍ଚଳତା, ପର ଧନ ଚୋରି, କ୍ରୂରତା, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀ ସହିତ ରମଣ ଉପରେ ଆସକ୍ତି; ଆଶ୍ରୟ ନେବା ଲୋକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା, ଅସ୍ତିକ ବିରୋଧୀ ସହିତ ସଂଗ, ଗୋମାଂସ ଭୋଜନ, ମଦ୍ୟପାନ, ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ଚୁଗଲି। ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇବା, ଜୀବିକା ଛିନିବା, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦଣ୍ଡକାରାଙ୍କ ଘରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମରେ ଆସକ୍ତ ଦଣ୍ଡକାରା ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ କହିଲେ, "ଅଜ୍ଞ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଆମ ପୂତ୍ର ପରମ୍ପରାକୁ ତୁମେ ନଷ୍ଟ କରୁଛ।" ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ଦଣ୍ଡକାରାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଧନ ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ, ସେ ମହାବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଡକାତମାନଙ୍କ ସହିତ ଡକାତି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଶୁରୁ କଲେ। ଏକ ଦିନ ରାସ୍ତା ଚଳିବା ସମୟରେ ଭୟରେ କିଛି ଖାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଖାଇବାକୁ ଅତି ଖେଦ ହେଇ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଗଲାପରେ, ଏକ ଡକାତ ଦଳ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଡକାତ, ଦଣ୍ଡକା ଭିତରେ, ସେଉଁଠି ଗଲେ ଏବଂ ନମସ୍କାର କଲେ। ଦଣ୍ଡକା କହିଲେ, "ମୁଁ ଖାଇବାକୁ ଅତି ଖେଦିତ, ମୋ ପ୍ରାଣ ଯାଇଯିବ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।" ସେଉଁଠି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ପଞ୍ଚକରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" ଏହି ଦିନ ହରି ଦିନ, ତୁମେ କିପରି ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ଏବେ ତୁମର ଚିହ୍ନ କଣ?" ଦଣ୍ଡକା ଆନନ୍ଦ ଭରା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ମୋ ନାମ ଦଣ୍ଡକା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, କିପରି ମୋ ପାପ ଶୁଦ୍ଧି ହେବ?" ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, "ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବିଷ୍ଣୁ ପଞ୍ଚକ କର।" ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦଣ୍ଡକା ବିଷ୍ଣୁ ପଞ୍ଚକ କରିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଚମତ୍କାର ରଥରେ ଯାଇଲେ; ଶ୍ରୀହରି ରୂପ ପାଇଲେ ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ରହିତ ହେଲେ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣିବେ, ତାଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ଏହି ଉପାସନା ଓ ଦାନର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଶୌନକ ଋଷି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ବିଦ୍ୱତ୍ତମ, ଦାନର ମହତ୍ତ୍ୱ କ୍ରମରେ କହ।" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଭୂମି ଦାନ ସମସ୍ତ ଦାନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ; ଯେଉଁଠି ଭୂମି ଦିଆଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦାନର ଫଳ ମିଳିଥାଏ।" ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପଜାଯୋଗ୍ୟ ଭୂମି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଚ୦ଦ ଇନ୍ଦ୍ରମାନେ ରହିଥିବା ଯାଏଁ ଶୁଭ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏହିପରି ଭୂମି ଦାନ କରିଥିବା ରାଜା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାନ୍ତି। ଯଦି ଗୋ ଚମଡ଼ ଆକାର ଭୂମି ଦେଇ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହରି ନିବାସକୁ ଯାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ୧୦୦ ଗୋ ଏବଂ ଏକ ମୂଷ୍ଟ ଅନିୟମିତ ଭାବେ ଦଉଡିପାରିବେ, ସେଉଁଠି ଭୂମିକୁ ଗୋଚର ଆକାର କୁହାଯାଏ। ଭୂମି ଦେଇଥିବା ଓ ନେଇଥିବା ଦୁଇଜଣ ଉଭୟ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟ ଦାନ ଛାଡି ଦିଅ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମୋହରେ ଭୂମି ଛାଡି ଦେଇଥାଏ, ସେ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ। ଯିଏ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ଥାନରୁ ଭୂମି ପାଇ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ଦିଆଯାଇଥିବା ବା ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୂମି ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଥାଏ, ସେ ଅନେକ ପରିବାର ସହିତ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୂମି ଚିନିବା ଅପରାଧ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କୋଟି କୋଟି ଯୁଗ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ରାଜା ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୂମିର ସୁରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଦାତା ଠାରୁ କୋଟି ଗୁଣା ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଭୂମି ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଯେଉଁଠି ମିଳିଥାଏ, ଏକ ଗୋ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦ୍ୱିଜକୁ ମିଳିଥାଏ। ଏକ ଦୁଃସ୍ଥ ଗୃହସ୍ଥକୁ ଏକ ମୂଷ୍ଟ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏକ ତିଳ ପରି ସୁନା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଲେ, ଅନେକ ପରିବାର ସହିତ ହରି ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚାନ୍ଦି ଦିଏ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଲୋକକୁ ପାଇ ଶିବିର ନେକ୍ତର ପାନ କରେ। ଏହି ଭଳି ଉପାସନା, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ଦାନ ମାନବ ଜୀବନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ, ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।