ଏକ ଦିନ, ବିଦ୍ୱାନ ଶୌନକ ମୁନି ସୂତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୂତ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପର ନାଶ ହୋଇପାରିବ? ମୁଁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ଦୟାକରି ଏହା କହିଦିଅ।” ସୂତ କହିଲେ, “ହେ ଶୌନକ, ଜଣେ ଶୁଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପାପ ନାଶ କରିଥିବା ଏହି କଥା ମୁଁ କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପା ମିଳେ, ଅପରାଧ ଦୂର ହୁଏ। “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କର ଦୟା ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ। ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ଅପବିତ୍ରତା ନାଶ ହୋଇଯାଏ। “ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭୋଜନ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପାପ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ ଅନ୍ଧକାର ନାଶ ହେବା ପରି ନାଶ ହୋଇଯାଏ। “ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଚିନି, ସକ୍କର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥାଏ। “କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଅଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହା ପାଥର ଫୁଲ ଦେଇଥିବା ପରି ହୁଏ, ଏବଂ ଦାନକାରୀ ନିମ୍ନ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। “ଯଦି କେହି ଅପାତ୍ର କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନୀକୁ ପାଥର ଦେଇ ଦାନ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଦାନର ଫଳ କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ। “ଏକ ଅଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜାତି ଯଦି ମୂଢ଼ତାରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ, ସେ ଜଣେ ପୁରୁଣା ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଚାଲିବା ପରି ହୁଏ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ନରକକୁ ଯାଏ। “ପାଳି ଦାରୁର ହାତୀ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରିତ କପଡ଼ର ହରିଣ ପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜାତି ମଧ୍ୟ କେବଳ ନାମ ମାତ୍ର ରଖିଥାଏ। “ରାସ୍ତାରେ ପାଣି ପବନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହେବା ପରି, ଏକ ଭକ୍ତିମୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ନାଶ ହୋଇଯାଏ। “ଏବଂ ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଘିଏ ମିଶା ଚିଡ଼ା କିମ୍ବା ଖେଳପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ମୁଦ୍ରା ଦିଅଯାଏ, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଆଉ କେବେ ଫେରି ଆସି ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ମୂଢ଼ତାରେ ଦାନ ଦିଅଯାଏ ନାହିଁ, ହରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। “ଯେତେ ମୁଦ୍ରା ଦିଅଯାଏ, ତେତେ ଦିନ ଆଶ୍ୱିନ ମାସରେ ହରିଙ୍କ ଧାମରେ ବାସ କରିଥାଏ। “କରବୀର ନଗରରେ କାଳଦ୍ୱିଜ ନାମକ ଏକ ନିର୍ଦୟ ଶୂଦ୍ର ଥିଲେ, ଯିଏ ସଦା ନିଜ କାମରେ ଲିନ ଥିଲେ ଓ ମାଲିକଙ୍କର କାମ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯମର ଭୟଙ୍କର ଦୂତ ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। “ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଯମଧାମକୁ ନେଉଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି ଯମ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ‘ଏହି ଜଣେ କେଉଁ ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି?’ “ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ, ‘ଏହି ଜଣେ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଚଳନ, ମାଲିକଙ୍କର କାମ ନଷ୍ଟ କରିଛି; ଏହି ଜଣେ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ କଣା ମାତ୍ର ମଧ୍ୟ କରିନାହିଁ—ନରକରେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନ୍ତୁ।’ “ଶତ ମନ୍ୱନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଣେ ଦୁଷ୍ଟ ସର୍ପ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉ, ତାପରେ ପାଥର ହୋଇ ଘରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। “ସୂତ କହିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ସେ ନରକରେ ପଡ଼ିଲେ; ତାପରେ ପାଥର ଘରରେ ସର୍ପ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ। “ଏକ ଦିନ ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ସର୍ପ ତାଙ୍କର ଗହ୍ବରରୁ ଚିଡ଼ା ଓ ଏକ ମୁଦ୍ରା ବାହାର କରି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। “ଏହା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିଲା, ଏହି ଦାନ ତାଙ୍କର ପାପ ନାଶର କାରଣ ହେଲା; ଦୟାମୟ ହରି ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଲେ। “ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା; ଅନେକ ଥର ଯମଦୂତ ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। “ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଯମଧାମକୁ ନେଉଥିଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦୂତ—ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରି—ଆସିଲେ। “ସେମାନେ ଯମଦୂତଙ୍କର ରଶି କାଟି, ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇଲେ; ଯମଦୂତ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। “ଏହା ପରେ, ସର୍ପ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଗଲେ; ସେଠି ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିଲେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଘିଏ ମିଶା ଚିଡ଼ା ଓ ଏକ ମୁଦ୍ରା ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ଦିଅଯାଏ, ଏହାର ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ କେଉଁଠି ମିଳେ, ମୁଁ ଜାଣିନି। “ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଏ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର କୃପାରେ ସେଉଁଠି ପାପ ନାଶ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରେ ଶୌନକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୂତ, ତୁଳସୀ ପାଇଁ ଦୟା ଦେଖାଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ପାପ ନାଶକ ମହିମା କହିଦିଅ।” ସୂତ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଘର ପାଖରେ ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ସେଉଁଠି ଘର ତୀର୍ଥ ସମାନ ହୋଇଯାଏ; ଯମଦୂତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। “ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନ ଶୁଭ ଓ ପାପ ନାଶକ; ଯେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକେ ଏହା ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। “ଯେଉଁଠି କେହି ତୁଳସୀ ଲଗାନ୍ତି, ଲାଳନ କରନ୍ତି, ସେବା କରନ୍ତି, ଦେଖନ୍ତି, ଛୁଇଁନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଟି ପାପ ନାଶ ହୋଇଯାଏ। “ଯେଉଁଠି ନବୀନ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେମାନେ କାଳଧାମକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ। “ଗଙ୍ଗା ଦିଅନ୍ତୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ମହେଶ୍ୱର, ଦେବଗଣ, ତୀର୍ଥପ୍ରଭୃତି ତୁଳସୀ ପତ୍ରରେ ବସିଥାନ୍ତି। “ଯେଉଁଠି ପାପୀ ମଧ୍ୟ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଶୋଭିତ ହୋଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ; ଏହି ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି। “ଏକ ଲୋକ ଶତପାପ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁଳସୀ ମାଟି ଲଗାଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଏ। “ଯେଉଁଠି ତୁଳସୀ କାଠ ଓ ଚନ୍ଦନ ଧରିଥାଏ, ସେଉଁଠି ପାପ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ପରମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। “ଯେଉଁଠି ଗଳାରେ ତୁଳସୀ କାଠର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥାଏ, ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ ଚଳନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଏ। “ଯେଉଁଠି ଧାତ୍ରି ଫଳ ଓ ତୁଳସୀ କାଠର ମାଳା ଶରୀରରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଭଗବାନଙ୍କର ଭକ୍ତ।