ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଦୁଷ୍କର୍ମ—ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ—ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ସେହିପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟ ଦାନ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରେ, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡ ଅଂଶରେ ଆମ୍ବ ଗଛ ବିଷୟରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ମୁଁ ଶ୍ରୀବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୌନକ ମହାମୁନି ପଚାରିଲେ, “ଯେତେବେଳେ କଳିଯୁଗ ଆସିବ, ସେତେବେଳେ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇପାରିବେ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋ ପାଖରେ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ସୂତମୁନି କହିଲେ, “ଅତି ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଆପଣ ସଦା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ଜୈମିନି ମୁନି ଜଗତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସର୍ବଜ୍ଞ ଶ୍ରୀବ୍ୟାସଙ୍କୁ କରିଥିଲେ। ଏହାର ଉତ୍ତର ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ବୈଷ୍ଣବ। ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମହାମୁନି ଜୈମିନି ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘କଳିଯୁଗରେ କେମିତି ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? କାରଣ ଏହି ଯୁଗର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅତି ଅଳ୍ପ ଆୟୁ ଓ ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟଧାରୀ।’ ତେବେ ବ୍ୟାସ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କ ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ ହୁଏ, ତାହାରୁ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହାରୁ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଏବଂ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ମିଳେ। ପୃଥିବୀରେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବାରେ ରୁଚି ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ; ଏମିତି ଲୋକ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ତଥାପି ଯେ ମିଥ୍ୟା କହି ଏହି କଥା ଚାଲାନ୍ତି, ସେ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଜଗତ୍ନାଥ କଦାଚିତ୍ ବିଦାୟ ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁ ଅବରୋଧ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ସେ ନିଚ ମନୁଷ୍ୟ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରୁ ମୁକ୍ତି ନ ପାଏ। ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣି ଯେଉଁମାନେ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନରକ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପ ମାତ୍ର କ୍ଷଣେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା କହେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ କଣ ହେବ, ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟ ଯଦି ପାପ କରି, ପରେ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ, ତେବେ ତାହା ଅଗ୍ନିରେ ପତିଥିବା ପାଟି କପାସ ପରି ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଏହିପରି, ଯଦି ଗୃହରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟକ ପୁସ୍ତକ ରହିଥାଏ, ସେଠାକୁ ଯମଦୂତମାନେ କେବେ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। ତେବେ ଜୈମିନି ପଛାରିଲେ, “ହେ ଗୁରୁଦେବ, ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଆପଣ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ବ୍ୟାସ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପାଦୋଦକ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଟାଇଥାଏ, ସେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷଣମାତ୍ର ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କ ସଂଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ସହିତ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଯେଉଁ ପରିବାରରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବୈଷ୍ଣବ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ପରିବାର ଅନେକ ପାପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁମାନେ ହିଂସା, ଚତୁରତା, କାମନା, କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଅଟୁଟ। ପିତୃଭକ୍ତ, ଦୟାଶୀଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳେ ଲିନ, ଇର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, ଏବଂ ସତ୍ୟବାଦୀ ହେଉଛନ୍ତି ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସଂସ୍ପର୍ଶ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ହରିନାମ ଗାନ କରନ୍ତି, ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧନ୍ତି, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପାଦୋଦକରେ ସିଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ତୁଳସୀ ପତ୍ର କାନ କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ପାସ୍ଚାତ୍ୟ ମତ ଦୂରେ ରହନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତୁଳସୀ ଛିଟାନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ତୁଳସୀ ସହିତ ପୂଜନ୍ତି, କନ୍ୟାଦାନ କରନ୍ତି, ଅତିଥିଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଘରେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ସ୍ଥାପିତ, ସେଉଁଠି ବୈଷ୍ଣବ ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ସ୍ଥାନ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି, ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଅନ୍ୟର ଧନ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ବିଷ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ହରିଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଭୋଗ ଖାନ୍ତି—ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ରାଧାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ। ସୂତ କହିଲେ, “ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ବ୍ୟାସଦେବ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଛି। ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ଏବେ, ଶୌନକ, ଆଉ ଏକ ପୁରାତନ ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣ। ଏହା ବ୍ୟାସ ଓ ଜୈମିନିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ସଂବାଦ, ଯାହା ଶ୍ରୋତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ୱର କରେ। ଜୈମିନି ପଚାରିଲେ, “ହେ ଗୁରୁଦେବ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ପାପୀମଧ୍ୟ, ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ? ଦୟାକରି ଏହି ରହସ୍ୟ କହନ୍ତୁ।” ବ୍ୟାସ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଲେପନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, କ୍ଳାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହରିଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ଦିରରେ ମାଟି ଲଗାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧୂଳିକଣା ପ୍ରତି ହଜାର ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ବାସ କରିବା ଫଳ ମିଳେ।